Connect with us

.

Aziz Tunç

Bir ihtimal daha var mı?

AZİZ TUNÇ

Published

on

Türk devleti ve Erdoğan’ın referandumla ve takip eden başka gelişmelerle, iflah olmaz bir yara aldığını, çıkmaz bir yolda debelendiğini belirlemek, umutlandırdığı kadar kaygılı sorunların da sorulmasına yol açmaktadır. Gerçekten ‘Erdoğan ve devlet, bütün bu imkan ve bağlantılarıyla neden istediği sonucu elde etmesin/ edemesin’ sorusu söylenen bütün pozitif belirleme ve tespitlerin etkisini kırmaktadır.

O halde bizde bu sorularla yüzleşmek durumundayız. Sahiden neden devlet ve Erdoğan başarılı olamasın? Neden istediği padişahlık ve halifelik sistemini işlevli kılmasın? Bunun önünde nasıl bir engel bulunmaktadır? Erdoğan’ın padişah- halife olmasını engelleyecek hangi güç ve mekanizma var?

Erdoğan, her yol ve yöntemle engellemeye çalıştığı, sokakta mücadele eden kitleleri bastıramaz mı? Sınırlandırdığı demokratik mücadele alanlarını daha da daraltamaz mı? Kapatarak işlevsiz kıldığı demokratik kurumları, basın organlarını, sendikaları, siyasal partileri, tüm diğer legal araçları, baskı yöntemlerini çeşitlendirip artırarak, toplumsal hayatın dışına çıkartamaz mı? Devletin bütün olanaklarını, şiddet araçlarını, medyasını, parasını, rüşvetini, kontrolsüz ve ölçüsüz düzeyde kullanarak toplumu din ve yoksulluk üzerinde çaresizliğe ve kulluğa mahkum edemez mi? Böylece, tam da özendiği atalarına, Yavuz’a, Kanuni’ye, Fatih’e layık, karşı konulmayan, kutsal ve güçlü bir Erdoğan olarak biyolojik yaşamını tamamlayamaz mı? Uçaklarıyla, tankları-toplarıyla Kürtlere karşı savaş sürdüren, Kürt şehirlerini yerle bir eden Erdoğan, neden, hangi güçle ve nasıl yenilecek?

Bütün bu, türevi ve benzeri soruları uzatmak kolay ve mümkün. Üstelik bu sorularla anlatılanların ve yapılan tespitlerin hemen hepsi de doğru veya doğruya yakın. Ancak durumun böyle olması, bu soruların hepsine ‘evet’ denilmesini gerektirmemektedir. Kaygı üreten bu sorular toplumun hayati ihtiyacı olan moral motivasyunun zayıflamasına, karamsarlığın ve umutsuzluğun toplumda etkili olmasına hizmet etmektedir.

Bu anlamda ilgili soru ve kaygılar, anlamlıdır. Aslında bu sorunları ortaya atanlar ve bu sorular üzerinde analizler yapıp topluma umutsuzluk aşılayanların önemli bir kısmı gelişmeleri yakında bilmektedirler. Türk devletinin ve Erdoğan’ın kaybettiğini iliklerinde hissediyorlar. Buna rağmen durumun anlaşılmasından korkuyorlar.Yürekleri ağızlarında. Bırakalım onlar korkularıyla yaşasınlar. Onlara söyleyeceğimiz en güzel cevabı mücadele alanlarını dolduranlar veriyorlar zaten. Daha çok bu kara propagandayı önemseyen, yaşanan gelişmelerden, geleceğe dair tereddütlü sonuçlar çıkartan halklarımızadır sözümüz.

Kaygıların kaynağı olan bu soruların cevabını arayanların bir noktayı hesaba katmadan kafa yordukları anlaşılmaktadır. Denklemi değiştirecek olan olgu, halkların örgütlü gücüdür. Halkların örgütlü gücünü ve mücadelesini, özellikle de Kürt halkının direnişini yeterince dikkate almadan hesap yapanlar, bu sorularla, yanıltıcı, karamsar ve umutsuzluk üreten sonuçlara varmaktadırlar.

Lakin sadece motive etmek için değil, objektif ve gerçeğe uygun cevaplar verebilmek için de bütün bu, türevi yada benzeri sorular tartışmaya dahil edilmelidir.

Devletin olanakları var ve devlet, ezme, yok etme politikasını pratikleştirmeye çalışmakta, bu politikayla sonuç almak istemektedir. Tespit doğrudur ve yaşanan gerçek budur.Ancak devlet ve Erdoğan her istediğini yapabilecek güce sahip midir? Öncelikle bu sorunun doğru cevaplandırılması lazım. Devlet ve Erdoğan izledikleri politikalarla, bütün olanaklarına rağmen, hem genel teorik anlamda, ama daha çok güncel siyasal anlamda, sonuç alma güç ve olanağına sahip değildirler.

Herşeyden önce Kürt halkının örgütlü gücü buna engeldir. Kürt halkı, bundan önce, hem örgütlülük düzeyi itibarıyla, hem de örgütlülük gücü ve bilinci itibarıyla bu gün sahip olduğu olanaklara sahip değildi. Tarihte kalmış dönemlerde, örgütsüzlük, Kürt halkının kısa sürede yenilmesine yol açıyor ve her defasında Kürt halkı, biraz daha asimile oluyor, kimliğinden uzaklaşıyordu. Ancak şu anda durumun böyle olmadığı herkes tarafında en net biçimde görülmektedir. Kürt halkının mücadele eden büyük bir örgütlülüğü ve onu destekleyen milyonlar bulunmaktadır. Öyle ki, Kürt halkının mücadelesi, bugün, dünya halkları ve devletleri tarafında meşruiyeti kabul edilmiş sosyal-siyasal bir realitedir.

İkincisi, Kürt halkı dışında Aleviler de bu devletin mağdurları olarak, mevcut politikalara karşı en kitlesel, en etkin biçimde ve netleşmiş olarak karşı durmaktadırlar. Özellikle Erdoğan’ın dayattığı Türk-İslam devleti, Alevilerin kararlı karşı koyuşlarının temel nedeni olmuştur.

Üçüncüsü Erdoğan, uluslararası alanda meşruiyetini yitirmiştir. Erdoğan ve Türk devleti, dünyanın belli başlı güçleri tarafında ciddiye alınmayacak bir duruma düşmüştür. Bu nedenle, Erdoğan’ın yönetme kabiliyeti de olanakları da sınırlandırılmıştır.

Dördüncüsü, Emekçilerin mücadelesi ve ülkede yaşanan ekonomik gelişmeler de Erdoğan’ın geleceğini karartmaktadır. Doların yükselmesi, emekçilerin ve yoksulların yaşamlarının giderek çekilmez bir hal alması, Erdoğan’ın zor, rüşvet, rant ve demagojiyle elde ettiği toplumsal desteği zayıflatacak gelişmelerden birisidir. Her ne kadar Erdoğan, bunu önlemek için islamı yöntemleri kullanarak toplumu köleleştirmeye çalışsa da bunun mümkün olmayacağı açktır.

Beşincisi, demokrasi güçlerinin kararlı direnişi de ayrıca Erdoğan diktatörlüğüne rahat verdirmeyecek bir mücadele dinamiği olarak ortadadır.

Bütün bunlar ve daha başka gelişmeler bir arada değerlendirildğinde, Erdoğan’ın kaybedeceğini anlamak zor olmayacaktır.

Tecavüz yasasına karşı kadınların ortaya koydukları direniş. referandumla açığa çıkan güç ve en son 1. Mayısta alanlara akan kitlelerin enerjisi, Erdoğan’ın yönetme yeteneğinin ciddi biçimde darbe aldığını, alınan hasarın telefisinin mümkün olmadığını göstermektedir.

Aslında belirtilen kaygılı yaklaşım, daha çok meseleyi dış güçlerin çözeceğini sanan, bunu bekleyen anlayışın bir tezahürü olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu anlamda halkımız, bugün, başka zamanlarda hiç olmadığı kadar dış politikayı yakından izlemektedir. Dış politkada yaşanan gelişmelere bakılarak geleceğin analizi yapılmaktadır. Böyle olunca dış devletlerin zik-zak çizen, Erdoğan’ın da sürekli gerilim yaratan politikalarına bakılmakta ve buradan kaygılar üretilmektedir. Dış güçler, ne Türkiyeye demokrasi getirirler, ne Kürt sorununu
demokratik bir tarzda çözebilirler, ne Alevilerin veya ezilenlerin haklarının verilmesini sağlayabilirler. Dış güçler, sen bir güç olursan, yararlanabileceğin olanaklar yaratabileceğin bir zemin olurlar. Yoksa, sen güç olmadığın sürece dış güçlerden her hangi bir beklenti içine girmek gerçekçi bir yaklaşım değildir.

Bu anlamda bugün Kürt hareketinin dış güçlerle olan ilişkisi, dış güçlerin kendiliğinden veya demokratik duyarlılıklarından değil, mücadeleyle elde edilmiş bir sonuçtur.

Kazanmak, doğru politikayla, emekle ve kararlılıkla sürdürülen bir mücadeleyle mümkündür. O nedenle, inanarak ‘mutlaka kazanacağız’ deniyorsa, bunlar bilindiği ve gerekleri yerine getirildiği içindir. Yoksa kimsenin kof sloganlarla motive olmak istemesi değildir, söz konusu olan. Halkların örgütlü iradesi Erdoğan’ın öncellerini nasıl yenmişse Erdoğan’ı da yenecek, halklar kazanacaktır.

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Aziz Tunç

Erdoğan kazanırsa ne olur?

AZİZ TUNÇ

Published

on

Erdoğan’ın yönetememekten kaynaklı erken seçim kararından sonra, doğal olarak, siyasal/toplumsal gündem seçimler oldu.

Aynı kapsamda ele alınması gereken en temel konu, Erdoğan’ın seçimi kazandıktan sonra olabileceklerin iyi tanımlanmasıdır. Erdoğan bu seçimi kazanırsa tasarladığı bütün fantezilerini gerçekleştiremeye çalışacaktır.

Erdoğan ilk olarak, Osmanlı devletinin yayılmacı politikalarına uygun pratik uygulamaları devreye koyacaktır.  Bu politikaların en belirgin yanı ise Türk devletinin Ortadoğu’da, özellikle Kürdistan’ın diğer parçalarını işgal etmek istemesidir.  Erdoğan’ın ve Türk devletinin Efrin’i işgal girişimi, Şengal’e yapılan saldırı ve güney Kürdistan da gerçekleştirilen işgalci saldırılar ve kurulan üsler, Erdoğan’ın söz konusu işgalci saldırılarını çok açık olarak ortaya koymaktadır.

Erdoğan’ın Suriye ve Irak üzerinde Kürdistan’ın işgaline yönelik saldırıları, lokal ve konjektürel saldırılar olmayıp, kapsamlı, çok yönlü ve stratejik politikaların sonucudur. Bu gerçeğin anlaşılması ve tespit edilmesi, güncel politikaların ve seçim kararının doğru anlaşılması için önemlidir. Çünkü bu yayılmacı politik yönelim, Erdoğan’ın ideolojik-siyasal zihniyetinin ve bugüne kadar uyguladığı siyasal pratiğin gereği olarak vazgeçemeyeceği bir yönelimdir.

Erdoğan, temel ideolojik- politik dayanaklarından birisi olan ırkçılığı diri ve kullanıma hazır tutabilmek için işgaller yapmak zorundadır. Ayrıca Kürt özgürlük taleplerini bastırabilmek için de Kürdistan’ın özgürlüğe yakınlaşan, Rojava ve Güney Kürdistan’ı kontrolüne almak zorundadır. Bu iki temel neden, Erdoğan’ın seçimleri kazanması halinde, savaşçı/katliamcı bir dış politika izleyeceğini göstermektedir. Yani 24.  Haziran’dan sonra eğer Erdoğan seçimlerin galibi olabilirse, Türk devleti daha büyük savaşlara yönelecektir.

Erdoğan, seçimleri kazandığında bir yanda bu yayılmacı saldırıları sürdürürken aynı anda Kuzey Kürdistan’da ve elinin uzandığı her tarafta Kürtlere yönelik saldırılarını yoğunlaştıracak, çeşitlendirecektir.  Özellikle Kürt halkının örgütlülüğüne karşı adam kaçırmak, suikastlar yapmak dahil elinden gelen her türlü yol ve yöntemi kullanacaktır.  Kürtler Erdoğan’ın baş düşmanı, Kürt halkının iradesini kırmak ilk hedefi olacaktır.

İkinci olarak Erdoğan, 24. Haziran seçimlerini kazanabilirse, kurmak istediği DAİŞ’çi devletin günlük hayatta uygulanmasını arzu ettiği eksik kalan kurallarını uygulamaya başlayarak, toplumsal hayatı DAİŞ zihniyetine göre yeniden şekillendirecektir.  Bu anlamda yapılan düzenlemelerin yanında yeni yeni masum gibi görünen ama tamamen gerici bir yaşam tarzını dayatan düzenleme ve uygulamalar gündeme gelecektir.   Değişik yöntemler kullanılarak herkesin namaz kılması, camiye gitmesi zorunlu hale getirilecektir.  Son dönemde uygulanamaya başlanan kadınların ayrı otobüslere bindirilmesi her tarafta ve zorunlu hale getirilecektir.  İmamların nikah kıyması, kadınların çarşaf giymesi ve benzeri kuralların zor yöntemi kullanılarak uygulanması gündeme gelecektir.  Bununla birlikte Alevilere yönelik olarak, uygun koşulların oluşması için bekletilen katliamcı saldırılar, Erdoğan’ın bu seçimleri kazanması halinde gündeme gelecek, pratikleştirilecektir.

Cezaevlerine saldırılar, Erdoğan’ın seçimi kazanmasından sonra yapılacak en büyük insan hakkı ihlali ve en insanlık dışı ölümcül saldırılar olacaktır.   Özellikle özgür tutsaklara yönelik olarak, 19. Aralık 2000’de yapılan ve toplumla alay edilircesine adına “hayata dönüş operasyonu” denen katliamcı saldırıların bir benzerinin yaşanması Erdoğan’ın 24. Haziran seçimini kazanması halinde söz konusu olacaktır. Yani Erdoğan’ın kazanması demek, cezaevlerinde yeni bir “hayata dönüş operasyonu” demektir.

Erdoğan’ın 24. Haziran seçimlerini kazanması demek işçilerin bütün kazanımlarını kaybetmesi, zaten çok az kalmış olan örgütlü gücünün bir bütün olarak tasfiye edilmesi ve emeğin en değersiz “değer” haline gelmesi demektir. İşsizliğin ve yoksulluğun artması, “Reis”in ve uşaklarının önüne gelen her emekçiye en aşağılık hakaretleri edebilme imkanına kavuşması demektir.

Erdoğan, seçimlerden sonra kurmak istediği düzende “komünist öğrencilerin okuma hakkını” gasp edileceğini açıkça belirtti. Bu demektir ki Erdoğan kendi istediği imanlı/eli bıçaklı katillerden olmayan gençlerin yaşam hakkına saldırmak istemektedir.

Erdoğan her türlü demokratik hakkın kullanımını demokratik kurumların varlığını da ortadan kaldırmaya çalışacaktır. Çünkü zaten var olan her şey yani bütün eşitsizlikler ve baskılar, dine aykırı değildir ve bütün bu kurallara baş kaldırmak dine isyan etmektir.  Tabii dine başkaldırmanın cezasız kalması söz konusu olmayacaktır.

Erdoğan’ın mevcut sistemle yaptığı baskıları yetersiz bulması, daha çok baskı uygulayabileceği bir sistem/devlet kurmaya çalışması, bunun için baskın ve eşit olamayan koşullarda bir seçime başvurması, aslında onun ne kadar zor durumda olduğunu göstermektedir.

Temel soru şudur: Erdoğan, yapılacak olan 24. Haziran seçimlerini kazanır ve belirtilen bir toplumsal hayatı Türkiye ve Kürdistan halklarına dayatabilir ve bundan başarılı olabilir mi?  Başta Kürt halkı ve alevi inancından olan halklar olmak üzere bütün Türkiye halklarının tasarladığı gelecek ile Erdoğan’ın dayattığı gelecek, taban tabana zıt iki toplum tasarımıdır. Bu nedenle Erdoğan’ın bu siyasal zihniyeti Türkiye ve Kürdistan halklarına kabul ettirmesi hiç ama hiç mümkün değildir. En fazla zor ve hile yoluyla sosyo- politik sistemini dayatmaya çalışacak, ancak kabul ettiremeyecek onay alamayacaktır. Halkların yaşamın derinliğinden edindiği tarihsel tecrübeleri ve sezgisel bilinci,  Erdoğan’ın suratına bir şamar gibi patlayacak,  Erdoğan’ın fantezileri değil, ezilen Türkiye ve Kürdistan halklarının gerçekliği kazanacaktır.

Continue Reading

Aziz Tunç

Erdoğan istediğini yapabilir mi?

AZİZ TUNÇ

Published

on

Türk devletinin ve Erdoğan’ın siyasetine ilişkin yapılan tüm analizlerin amacı felaket tellallığı yapmak veya karamsar bir tablo çizmek değildir. Erdoğan’ın ve Türk devletinin politikalarına karşı mücadele edebilmek, bu gerçeklerin doğru anlaşılmasını  gerektirmektedir.

Temel soru şu, Erdoğan kurmak istediği “yeni İslamcı/Osmanlıcı devleti” kurabilir mi?  El cevap, “hayır”, Erdoğan’ın sistemini kurabilmesi mümkün değil.  Erdoğan’ın istediği İslamcı/Osmanlıcı Türkçü devlet yapılanması bölge halklarının özelliklerine ve siyasal
gelişmelere uygun değildir.  Öncelikle Erdoğan’ın sistemini kurmasını önleyen büyük bir Kürt direnişi yaşanmaktadır.   Bunların yanında Aleviler   ve diğer demokratik toplumsal güçler Erdoğan’ın bu kanlı, karanlık, faşist planını önleyecek birikime ve güce sahiptirler.

Söz konusu toplumsal grupların sürdürdüğü demokrasi mücadelesi sadece kendi özgürlüklerini kazanmak amacıyla ortaya koydukları bir mücadele değildir. Bu güçlerin mücadelesi, Erdoğan’ın geliştirdiği İslamcı/Osmanlıcı politikaların önünü keserek insanlığın büyük bir beladan kurtulmasını sağlayacak olan bir mücadeledir.

Erdoğan, “tek adam” olarak, yukarıdan aşağıya ve zor yoluyla İŞİD’çi ve ırkçı bir sistemi kurmaya çalışmaktadır. Kurmak istediği yeni İslamcı/Osmanlıcı devlet, ancak “tek adam”lık üzerinde şekillenecek olan faşist bir sistemdir. Bu sistemin kurulabilmesi için, ırkçılık ve dinsel gericilik, başvurulması gereken en işlevli iki argüman olarak ortaya çıkmaktadır. Dolayısıyla Erdoğan’ın sistemini kurabilmesi için bu iki argümanı kullanarak, Kürtlerin özgürlük mücadelesini bastırması ve dinsel normlarla yönetilecek bir toplumsal/siyasal şekillenme yaratması gerekiyor.

Ancak Türk devletinin bütün baskı ve yok etme çabalarına rağmen Kürt halkının direnişi büyüyerek bugüne geldi. Kürtler, cumhuriyet boyunca sürdürdükleri özgürlük kavgalarında, hiçbir dönem bugün oldukları kadar güçlü, bugün oldukları kadar örgütlü ve meşruiyetleri kabul edilmiş bir durumda olamadılar. O nedenle Kürtler, kaybetmeyecek, tam tersine bugün sahip oldukları örgütlülükleri ve kitlesel destekleri ile uluslararası meşruiyetleri sayesinde   kazanacaklardır. Dolayışla Kürtler, Erdoğan’ın faşist sistemini kurmasını engelleyecek yegâne toplumsal/siyasal güçtürler.

Sanılanın aksine, siyasal iktidarların bütün zorlamalarına rağmen, Türkiye halklarının temel sosyolojik özellikleri Erdoğan’ın İŞİD’çi İslamcı bir yönetim biçimine uygun değildir. Türkiye toplumunun genel çoğunluğu, böyle bir yöntemi kabul etmemektedir.

Türkiye halklarının İslam’ı algılamaları ve yaşamaları, fanatik İŞİD’çi İslam anlayışına uygun değildir.  Öncelikle Anadolu ve Kürdistan’daki Alevi toplumunun yoğunluğu ve bu toplumun inancını ısrarla sürdürmesi, ayrıca Anadolu ve Kürdistan’ın farklı dinlerden
toplumları barındırıyor olması, genel olarak toplumun, her baskıya ve asimilasyona rağmen, İŞİD’çi bir özellik taşımasını önlemiştir.

Erdoğan, Türkiye halklarının yıllardır sürdürdüğü demokrasi mücadelesinin gücünden ve birikiminden dolayı da istediği sistemi kuramayacak, aynı şekilde bölge ve dünya halklarının demokratik desteğinden dolayı da kaybedecektir.

Erdoğan, her ne kadar emperyalist hülyaların sahibi olsa da Türk devleti, emperyalist devlet olmanın yapısal özelliklerine sahip olmadığı için de kaybedecektir.  Gerçi emperyalist bir altyapı olmadan da işgalci bir devlet olunabilinir, işgalcilik, emperyalist olmanın önkoşulu değildir, ancak emperyalistleşmenin yolunu açabilir.  Bu nedenle Türk devleti, emperyalist bir altyapıya sahip olamadığı halde, yayılmacı/işgalci siyaset izleyebilir.  Ancak mevcut koşullarda bu siyaseti hâkim kılması mümkün olamayacaktır.

Erdoğan, faşizmin özgün bir biçimini kurumsallaştırmak istemektedir. Buna karşı çıkan ve engel olan herkesle düşman olması bu politikanın sonucudur. Erdoğan’ı ve faşizmini alt etmek ise, Kürtlerin, Alevilerin, tüm Türkiye halklarının ve dünyanın tüm ezilenlerinin
önündeki hayati görevdir.

Hiç kuşku olmasın ki direnen örgütlü halklar, bu görevi zaferle taçlandıracak, faşizmi yenerek özgürlüğü kazanacaklardır.

Ezilenler, Kürtler, Aleviler ve tüm demokrasi güçlerinin tamamının yakınmaya, tereddüt etmeye, itirazlar geliştirmeye ne hakkı ve ne de zamanı olmamalıdır. Faşizmin kanlı katliamcı politikalarında zarar gören herkesin direnişin saflarında yerini alması, hem kendi kişisel yaşamı için zorunludur ve hem de toplumsal hayatın selameti için şarttır. Mutlaka kazanma ruhuyla sürdürülen mücadeleyi yenen hiçbir güç olmadı, halkların örgütlü direnişini bastıran hiçbir mekanizma yaratılmadı.  Haklı olan ve direnenler kazanacaktır.

Continue Reading

Aziz Tunç

Türk devletinin Kürtlere karşı topuyekun savaşı

AZİZ TUNÇ

Published

on

Kürt sorununun devasa özelliği ve Türk devletinin soykırımcı politikaları, toplumsal hayatta beklenemedik, hayal bile edilmeyecek, önceden tasarlanamayacak çok ilginç gelişmelere yol açmaktadır.
Türk devleti, Kuzey Kürdistan’ın her parçasında, Efrin’de, Rojava’da, Güney Kürdistan’da ve Kürtlerin yaşadığı dünyanın her köşesinde, Kürtlere karşı çok yönlü bir savaş sürdürmektedir. Böylece Kürt halkının özgürlük mücadelesini, her yol ve yöntemi kullanarak engellemeye çalışmaktadır. Türk devletinin kullandığı savaş yöntemlerden birisi de ilişkili olduğu ve Kürtlerin de bulunduğu ülkelerde Kürtleri etkisizleştirmek ve zor durumda bırakmak, faaliyetlerini engellemeye çalışmaktır. Türk devletinin Kürtlere karşı sürdürdüğü bu savaşının bir cephesi de bu anlamda Avrupa ve elbette Almanya Türk devletinin Kürtlere karşı açtığı bu cephenin ilk ve en belirgin alanlarıdır.
Zaten Erdoğan’ın yönettiği Türk devletinin, Kürt halkına karşı sürdürdüğü kirli savaşı yaygınlaştırmakta ve derinleştirmekte olduğu biliniyor. Efrin’in işgalinden sonrasının da geleceğini söylemesi, Kuzey Kürdistan’daki saldırılar, Türkiye’nin her tarafında Kürt kurumlarına karşı sürdürülen gözaltı ve tutuklama terörü, Almanya’da Kürt sembollerinin yasaklanması, Çekya adlı devletin Salih Müslüm’ü tutuklaması, Kürt Mezopotamya yayınevinin ve Kürt yurtseverlerinin evlerinin basılması, demokratik etkinliklere çıkartılan engeller gibi birçok saldırı, Türk devletinin savaşı derinleştirmek ve yaygınlaştırmak istediğinin en son ve en açık ifadeleridirler.
Fransa’da üç Kürt yurtsever siyasetçisini katleden MİT, Almanya’da Kürt halkının temsilcilerini izlemekte, taciz ve tehdit etmektedir. Her fırsatta, özellikle Türk devlet yetkilileriyle yapılan görüşmelere bağlı olarak, Kürtlerin demokratik haklarını kullanmaları sınırlandırılmaya çalışılmaktadır. Bu çerçevede Almanya, Kürtlerin sembollerini yasaklamış bulunmaktadır. Yapılan etkinliklerde, hem kitlesel katılımın önlenmesi, hem de yapılan eylemin etkisinin sınırlandırılması için bir dizi engel çıkartılmaktadır. Aynı düşmanca uygulamaların sonucu olarak Almanya’da Alevi kurumlarının kapıları işaretlendi, Kürt sporcu Deniz Saki saldırıya uğradı. Almanya’nın Türkiye’de tank fabrikası kurması ve verdiği silahların bedeli, Kürt kanıyla ödenmektedir.
Gerçek olan o ki Türk devleti, Kürtlerin özgürlük mücadelesini, kurumsal siyasal varlığı için tehlike olarak görmekte ve Kürtlerin özgürlük mücadelesini bastırmayı varlığının ön şartı olarak görmektedir. Dolayısıyla Türk devleti, geleceğini sürdürebilmek için Kürtlerin önce siyasal ve örgütsel varlığını sonra da toplumsal varlığını yok etmeyi birinci, asli ve hayati görevi olarak belirlemiş bulunmaktadır. Türk devleti, bu nedenle, bütün faaliyetlerini buna göre planlamaktadır. Deyim yerindeyse, işini gücünü bırakmış, her cepheden Kürtlere karşı savaşmaktadır.
Almanya başta olmak üzere Avrupa’nın her devletinin Kürtlere uzak durmasının nedeni, Türk devletinin bu politikasından kaynaklanmaktadır. Türk devleti, dünyanın her devletini, rüşvet veriri gibi silah satın alarak, ihale vererek veya şantaj yaparak Kürtlere karşı tutum almaya zorlamaktadır. Bunun sonucu olarak devlet zoruyla gasp edilen halklarının emeği, Kürt düşmanlığı için harcanmakta, yoksulluk ülkeye kader olarak dayatılmaktadır.
Avrupa ve dünya devletleri, özellikle Almanya, Erdoğan’ın diktatörlük heveslerine, faşizan uygulamalarına, saldırı ve katliamlarına karşı mücadele eden Kürtleri ve demokratik kamuoyunu baskılayarak, Almanya halklarına hizmet etmiş olamaz.
Türk devletinin yurt dışında faaliyet yürüten resmi ve yarı resmî kurumları ile sözde sivil kurumlarının tamamı Türk devletinin denetiminde çalışan birer ırkçı/gerici devlet aparatı durumdadırlar. Osmanlı Ocakları gibi sözde sivil kurumlar ile Türk Diyanet Kurumuyla bağlantılı sözde dini kurum ve bu kuruma bağlı bütün camiler, Türk devletin yönlendirmesi denetimi ve imkanlarıyla tamamen birer ırkçılık gericilik merkezi gibi çalışmaktadırlar. Bu camilerin her biri ırkçılığın ve gericiliğin üretildiği ve oraya giden kitlelere dayatıldığı, ayrıca Kürtlere Alevilere ve demokratik kamuoyuna yönelik olarak her türlü nefretin düşmanlığın ve ötekileştirmenin ana merkezleri olarak işlev görmektedirler. Bu kurumlara gidip gelenler, genellikle, ırkçılığın ve dini gericiliğin hizmetçisi durumuna getirilmişlerdir.
Türk devletinin denetiminde bulunan çok sayıda kurum, bu bağlantıların sağlandığı en etkili organlardırlar. Devletin denetiminde bulunan bu kurumlar bir yanda topluma ırkçılık ve dini gericilik empoze ederken, bir yandan da paramiliter unsurları cesaretlendirmekte, eğitmektedirler.
Türk devletinin yaptığının anlaşılması için, şu gerçeğin ortaya konması gerekiyor. Dünyanın hiçbir devleti, Türk devletinin yaptığı gibi, yurt dışında yaşamak zorunda bıraktığı vatandaşlarını, kendi politik amaçlarına alet etmemiş, onları bu düzeyde arka bahçe olarak kullanmamıştır.
Almanya’nın gerek devlet olarak aldığı baskıcı tutumun ve gerekse Almanya’da faaliyet gösteren Osmanlı Ocakları gibi ırkçı gerici kurumların Kürtlere yönelik saldırılarının tamamı Türk devletinin politikalarının ve karanlık ilişkilerinin sonucu olarak ortaya çıkmaktadır.
Türk devleti, yurtdışında yaşayan vatandaşlarını bu amaçla kullanmaya, 12 Eylül. 1980 darbesiyle başlamıştı. O dönem Abdullah Çatlı gibi katiller aracılığıyla başlattığı cinayet, katliam ve saldırılarına bugünde aynı yöntemle devam etmektedir. Almanya’nın izlediği engelleyici anti demokratik tutumun da Türk devletinin özel çabalarının sonucu olduğu bilinmektedir.
Ancak hiçbir karanlık ilişki ve uygulama, ne zalimlerinin iktidarını kurtarmıştır ve ne de mazlumların özgürlük mücadelesini bastırabilmiştir. Özgür gelecek uğruna bedel ödeyenler tarafında yaratılacaktır.

Continue Reading
Advertisement

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI