Connect with us

.

Haberler

Gülmen ve Özakça: Açlık grevi bir çığlıktır

AleviNet

Published

on

İşlerine dönme talebiyle açlık grevinin 66’ncı gününe giren Nuriye Gülmen ve Semih Öakça’ya destekler artarak sürüyor. Ziyaretçilerine seslenen Gülmen, “Açlık grevi bir çığlıktır. İnsanların kendine katmaya çağıran bir çığlık. Ondan sonra açlık bir tiyatrodur” dedi.

KHK ile atılan Nuriye Gülmen ve Semih Özakça işe dönme talebiyle başladıkları açlık grevi 66’ncı gününe girerken, destekler de artarak sürüyor. Gülmen ve Özakça, tekerlekli sandalye geldikleri Yüksel Caddesi’nde ziyaretçiler tarafından sloganlarla karşılandı. Açlık grevine yüzlerce kişi İnsan Hakları Anıtı önünde destek açıklamasında buluştu. Gece saatlerinde polislerin el koyduğu çiçeklerin yerine ziyaretçiler yeni çiçekler getirdi.

Kendilerini karşılayan kitleye hitaben konuşan Gülmen, “Açlık grevi bir çığlıktır. İnsanların kendisine katılmaya ve hareket geçirmeye çağırır. Ondan sonra açlık bir tiyatrodur” dedi.

Gülmen, iki gündür kendilerini destekleyenlerin gözaltına alındığını hatırlatarak, “Bu bizim irademizi sınaya dönük bir saldırı değil. Bizim irademizi defalarca sınandı. Biz bu alanda olacağımızı onlara da anlattık. Bu alana yapılan saldırıların sebebi destek ve dayanışmayı kırmak, insanların buraya gelmesini engellemektir. Ancak buradaki kalabalık onlara çok iyi bir cevap verdi. Açlık grevi taleplerimiz karşılanmadan buradaki dayanışmayı asla bitiremeyecekler” diye konuştu.

Gülmen, bu günlerde sürekli “açlık grevindesiniz ama ne olacak?” sorusuyla karşılaştıklarını söyledi. Bunun cevabının Yüksel Caddesi’nde olduğunu ifade eden Gülmen, şöyle devam etti: “Açlık grevimizin temel talebi işimize geri dönmek. Ama şunu söylüyoruz. Bize diyorlar ki ‘eriyorsunuz biz bunu görmek istemiyoruz.’ Dostlarımız üzülüyorlar bunu biliyoruz. Biz diyoruz ki; hiç bir tablo bedenimizin erimesi bile 150 bin kamu emekçisinin işten atıldığı ve tek sesin çıkmadığı bir ülke tablosundan daha iyidir.”

Gülmen, “Adaletsizliğe alışmayalım diye bugün açlık grevindeyiz. Daha yüksek sesle bir şeyler söylemek istediğimiz için açlık grevindeyiz. Tüm kamu emekçileri için açlık grevindeyiz. Bugün açlığı bizimle paylaşan herkes sadece bizimle değil tüm ihraç edilen emekçilerle paylaşıyorlar” ifadelerinde bulundu.

Konuşmaların ardından Gülmen ve Özakça, dinlenmek için alkışlar eşliğinde yeniden evlerine gönderildi.

BAROLAR BİRLİĞİ ALANA GELDİ

Ardından Türkiye Barolar Birliği’nden (TBB) çok sayıda avukat destek ziyaretinde bulundu. TBB adına yapılan açıklamada, açlık grevinin taleplerinin karşılanması gerektiğini belirtildi.

ESKİŞEHİR

KESK Eskişehir Şubeler Platformu da Gülmen ve Özakça’ya destek amacıyla Adalar bölgesinde basın açıklaması yaptı. Çok sayıda yurttaşın katıldığı açıklamada konuşan Eğitim Sen Şube Başkanı Faik Alkan, “Eğitim Sen olarak, yaşamları kritik bir aşamada olan üyelerimiz Nuriye Gülmen ve Semih Özakça ile tüm kamu emekçileri işlerine iade edilene dek mücadeleye devam edeceğiz” dedi.

DİYARBAKIR

KESK Diyarbakır Şubeler Platformu, ihraç edilen ve 66 gündür açlık grevinde olan Nuriye Gülmen Semih Özakça için Eğitim-Sen 1 Nolu Şubesi’nde basın toplantısı düzenledi. Çok sayıda emekçinin katılırken, açıklamayı Eğitim-Sen 2 Nolu Şubesi Kadın Sekreteri Sevval Kaplan yaptı. KHK sürecinden bugüne üyeleri ile dayanışma içerisinde olduklarını söyleyerek, hukuksuz ihraç ve işten çıkarmalara karşı gerek ulusal gerek ise uluslar arası alanda emekçilerin taleplerini dile getirdiğini dile getiren Kaplan, hukuksuz biçimde ihraç edilen üyeleri Nuriye Gülmen ile Semih Özakça’nın başlattığı açlık grevi eylemin kritik bir aşamaya geldiğini dile getirdi. Kaplan, sağlık yaşamlarından endişeli olduklarını yineleyerek, hükümetin acilen harekete geçmesi ve hukuksuz uygulamalara son vermesi çağrısında bulundu.

Açıklama alkışlarla son buldu.

DERSİM

Çıkarılan Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile görevlerinden ihraç edilen akademisyen Nuriye Gülmen ve Semih Özakça Ankara’da başlattıkları süresiz dönüşümsüz açlık grevinin 66’ncı gününe girmesine ilişkin KESK Dersim Şubeler Platformu basın toplantısı düzenlendi. Toplantıda konuşan SES Dersim Şubesi Eşbaşkanı Nurşat Yeşil, Türkiye siyasi tarihinin en karanlık sayfalarının hızla doldurulduğu dönemlerde temel yaklaşımlarının yaşamak ve yaşatmak üzerine olduğunu söyleyerek üyeleri Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklarından ve yaşamlarından endişe ettiklerini belirtti.

‘TALEPLER DERHAL KARŞILANSIN

Yeşil, KHK’lar ile haklarında somut ve hukuki delil olmayan sendikalarına bağlı 3 bin 249 üyelerinin içinde olduğu 105 bin kamu emekçisinin bir gecede işsiz bırakıldığını ve en temel haklarının engellendiğini kaydetti. Yeşil, “Hükümet, üyelerimiz Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklı biçimde yaşamlarına devam edebilmeleri için acilen harekete geçmeli, üyelerimizin taleplerini karşılamalı, haksız e hukuksuz ihraç edilen tüm emekçileri görevlerine iade etmelidir. Aksi halde gelişebilecek tüm olumsuzluklardan hukuk dışılığı ve keyfiyeti OHAL ve KHK’lar yoluyla bir yönetim biçimi olarak hayata geçiren yaşamı ve yaşatmayı değil kendi siyasal amaçlarını önceleyen AKP iktidarı sorumlu olacaktır” diye konuştu.

SİİRT

Eğitim Sen Siirt Şubesi, işlerine dönmek için 66 gündür açlık grevinde olan akademisyen Nuriye Gülmen ve öğretmen Semih Özakça ile dayanışma kapsamında şube binalarında basın toplantısı düzenledi. Eğitim Sen Merkez Yürütme Kurulu üyesi İrfan Balık, bin 542’si üyeleri olmak üzere toplam 105 bin kamu emekçisinin KHK ile işsiz bırakıldığını söyledi. Balık, “Bilindiği üzere Türkiye siyasi tarihinin en karanlık sayfalarının hızla doldurulduğu dönemlerde dahi temel yaklaşımımız “yaşamak ve yaşatmak istiyoruz” olmuştur. Bu nedenledir ki örgütlü gücümüz tüm sinir uçlarına kadar üyelerimiz Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklarından ve yaşamlarından endişe etmiş ve etmeye de devam etmektedir” dedi.
Açıklamanın ardından şube binasında saat 14.00-16.00 saatleri arasında oturma eylemi başlattı.

VAN

Eğitim Sen Van Şubesi, Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile ihraç edilen akademisyen Nuriye Gülmen ve öğretmen Semih Özakça‘nın işe iade talebiyle başlattığı açlık grevinin 66’ıncı gününde KESK binasında basın toplantısı düzenledi. Toplantıda konuşan Eğitim Sen Van Şubesi Başkanı Bedri Yamaç, hukuksuz uygulamalar sebebiyle ihraç edilen kamu emekçilerinin aileleriyle birlikte zor koşullara mahkûm edildiğini ve çocuklarının ağır travmalarla karşı karşıya bırakıldığını dile getirerek, bugüne kadar 37 kişinin intihara sürüklendiğini hatırlattı.

Yamaç, “Türkiye siyasi tarihinin karanlık sayfalarının hızla doldurulduğu dönemlerde dahi temel yaklaşımımız ‘yaşamak ve yaşatmak istiyoruz’ oldu. Bu nedenledir ki örgütlü gücümüz tüm sinir uçlarına kadar üyelerimiz Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklarından ve yaşamlarından endişe etmiş ve etmeye de devam etmektedir” dedi.

Gülmen ve Özakça’nın sağlıklı bir biçimde yaşamlarına devam edebilmesi için acilen harekete geçilmesini isteyen Yamaç, “Üyelerimizin talepleri karşılamalı, haksız ve hukuksuz ihraç edilen tüm emekçiler görevlerine iade etmelidir” diye konuştu.

Açıklama ardından sendika üyeleri 1 saatlik oturma eylemi gerçekleştirdi.

URFA

Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK) Urfa Şubeler Platformu da, Nuriye Gülmen ve Semin Özakça’ya destek vermek için Ahmet Bahçıvan İş Merkezi önünde açıklama düzenledi. Emek ve Demokrasi Platformu’nun bileşenlerinin de destek verdiği açıklamada, “Yaşamak ve yaşatmak istiyoruz, OHAL ve KHK’lere hayır, haksız ve hukuksuz biçimde ihraç edilen tüm üyelerimizle işi ve geleceği için 66 gündür açlık grevi yapan Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın yanındayız” pankartı açıldı. Gülmen ile Özakça’nın fotoğrafları, “Sendikal kararlar suç değildir”, “Nuriye Gülmen, Semih Özakça yalnız değildir” dövizleri taşınırken, “Nuriye Gülmen yalnız değildir”, “Semih Özakça yalnız değildir”, “Yaşamak ve yaşatmak istiyoruz”, “Faşizme karşı omuz omuza”, “Yaşasın örgütlü mücadelemiz” sloganları atıldı.

‘37 KİŞİ İNTİHARA SÜRÜKLENMİŞ’

Açıklamayı yapan KESK Dönem Sözcüsü Eylem Salar, 3 bin 249 üyelerinin de aralarında olduğu toplamda 105 bin kamu emekçisinin bir gecede işsiz bırakıldığını belirtti. Hukuksuz uygulamalarla ihraç edilen kamu emekçilerinin aileleri ile birlikte zor koşullara mahkum edildiğini söyleyen Salar, “Çocukları ağır travmalar ile karşı karşıya bırakılmış ve bu güne kadar 37 kişi intihara sürüklenmiştir. Bilindiği üzere Türkiye siyasi tarihinin en karanlık sayfalarının hızla doldurulduğu dönemlerde dahi temel yaklaşımımız ‘yaşamak ve yaşatmak istiyoruz’ olmuştur. Üyelerimiz Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklarından ve yaşamlarından endişe ediyoruz. Hükümet, sağlıklı biçimde yaşamlarına devam edebilmeleri için gecikmeksizin derhal harekete geçmelidir” dedi.

Salar, başta Nuriye Gülmen ve Semih Özakça olmak üzere haksız ve hukuksuz biçimde ihraç edilen tüm emekçilerin görevlerinin iade edilmesi gerektiğini belirterek, şöyle devam etti: “Aksi taktirde gelişebilecek tüm olumsuzluklardan hukuk dışılığı ve keyfiyeti OHAL/KHK’ler yolu ile bir yönetim biçimi olarak hayata geçiren yaşamı ve yaşatmayı değil, kendi siyasal amaçlarını önceleyen AKP iktidarı sorumlu olacaktır.”

Açıklama bir saatlik oturma eylemiyle sona erdi.

MERSİN

KESK Mersin Şubeler Platformu ve Mersin Emek ve Demokrasi Platformu, 66 gündür açlık grevinde olan Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’ya destek vermek amacıyla Özgür Çocuk Parkı’nda basın açıklaması yaptı. “Duydunuz mu OHAL ve KHK Saldırılarına Karşı İşimi İstiyorum Diyerek 9 Mart’tan Beri Açlık Grevindeler”, “Selam Olsun İşi, Ekmeği Ve Onuru İçin Direnenlere” ve “Soma 301 Madenciyi Unutmayacağız” pankartları taşınan açıklamada, Soma’daki maden faciasında yaşamını yitirenlerin anısına saygı duruşunda bulunuldu.
Açıklamayı yapan KESK Şubeler Platformu Dönem Sözcüsü Canan Solak, 15 Temmuz darbe girişiminin iktidara karşı en küçük sesi bastırma aracına dönüştüğünü söyledi.

KESK olarak intikam duyguları ile ihraç listelerini hazırlayanların peşini bırakmayacaklarını dile getiren Solak, 66 gündür açlık grevinde işi ve ekmeği için direnen Özakça ve Gülmen’in başlattığı mücadelenin sonuna kadar yanında olacaklarını vurguladı.

KHK ile ihraç edilen barış imzacısı Mersin Üniversitesi Öğretim üyesi Çetin Veysal da, Türkiye coğrafyasının hiçbir şekilde baskı ve şiddete doymadığını belirterek, “Kendi seçtiğimiz iktidar tarafından milliyetçilik adı altında kendi gibi düşünmeyenlere ciddi baskılar uygulanıyor. Bu vatanı en çok savunanları vatan haini ilan ettiler, bu vatanda her türlü dalavereyi yapanlar ise vatansever ilan edildi. Öyle yağma yok bu vatanın asıl sahipleri bizleriz bizi işimizden ata bilirler ancak mücadelemizden alı koyamayacaklar” şeklinde konuştu.

Ardından KHK ile ihraç edilen diğer kamu emekçilerin yaptığı kısa konuşmaların ardından açıklama son buldu.

Haberler

Elbistan Alxas (Alhas)’ta bir Ermeni yetim Menöğşe Ağa

AleviNet

Published

on

Sultan KILIÇ

2016 Nisan ayının sonunda Malatya’dan Elbistan’a bağlı Hartak, yeni adıyla Beştepe köyüne doğru yola çıkıyoruz. Yolumuzun üstünde bulunan Bako Baba türbesini ve çevresindeki mezarlığı ziyaret ediyoruz. Rehberimizin önerisiyle yine eski bir yerleşim yeri olan Alhasuşağı köyüne uğruyoruz.

2016 yılında 87 yaşında olan Alhasuşaklı Fadime Yıldız, Hartak (Beştepe)’taki Ermeni Menöğşe Hatunu anlatıyor bize. Ben çocuktum, Menekşe Hatun büyüktü; erkek gibi gelir giderdi. Köyde bile durmazdı; at sırtında tarlalarını dolaşırdı. Bir de uzun boylu bir kızı vardı, adı Cevahir’di. Anasını görmeye gelirdi. Cevahir, şimdi yaşıyor mu, öldü mü bilmiyorum, diyor. Çok fazla bilgi alamıyor, yolumuza devam ediyoruz.

Uçsuz bucaksız, yemyeşil tarlaların yanından geçerken rehberimiz “İşte, gördüğünüz şu uçsuz bucaksız tarlalar, Menekşe Hatunun tarlaları.” diyor.

Bir tepeye sırtını yaslamış birkaç evi, iki kocaman kerpiç konağı, oluklara sığmayan kaynak suyu, bakımlı mezarlığı olan bir yerleşim yerine varıyoruz. Yani Menekşe Hatunun asıl hayatını sürdürdüğü Hartak (Beştepe)’a varıyoruz.

Doğrudan Ademoğlu konağına yöneliyoruz. Güler yüzle karşılanıyoruz. Meğer Menekşe Hatunun İngiltere’de yaşayan gelini ve torunları, o sabah gelmişler konağa. Bu koca konağın biraz ötesinde güzel bir konak daha var. Bu da İbrahim Ağanın ağabeyi, halk ozanı olan Kalender (Fakri Haydari)’in konağı.

Gelini Ohey Ademoğlu’nun da yüzünde, ellerinde, ayak bileklerinde dövme olduğunu görüyoruz. Dövmenin neden ve nasıl yapıldığından başlayan sohbetimiz, kaynanası Menöğşe Hatuna varıyor. Menöğşe Hatunun da kolunda dövme vardır.

2016 yılında 88 yaşında olan gelini Ohey Ademoğlu’nun anlatımıyla Menöğşe Hatun: “İhtiyarladım, unuttum, 34 sene kahrını çektim… Beraber yaşadık ölene kadar, ona çocuğum gibi baktım. Yıkadım, yemeğini yedirdim, gezdirdim. Çok otoriterdi ama yaşlanınca unutkanlık başladı. Biraz dengesini yitirdi tabi. Onun oğlu yani benim kocam, kaynanamdan yedi sene önce öldü. Hükümran bir kadındı, cesur bir kadındı. Resmi dairelere girerken kapıları tekmeyle açardı. Herkes çok saygı duyardı. Biz de onun sayesinde saygı gördük. Menekşe Hatunun gelini geldi, diyerek hemen işlerimi görürlerdi.” diyor.

Ardından çerçeveletilmiş siyah beyaz fotoğraflar getiriliyor. Menekşe Hatun’un ikinci eşi olan İbrahim Ağanın at üstündeki yakışıklı duruşuna dikkat çekiliyor. 1961’de Menekşe Hatunun oğulları ve geliniyle çektirdiği siyah beyaz fotoğrafı inceleniyor.

Ohey Ademoğlu’nun oğlu, dedesinin adını taşıyan İbrahim Ademoğlu, babaannesi Menekşe Hatunu anlatıyor “Babaannemin bu kadar güçlü bir kadın olmasında çekmek zorunda kaldığı acılarla mücadelesinin yattığına inanıyorum. Onun yaşamı, acılarının isyanıydı. O daha küçücükken babası ve kardeşleri götürülmüş. Annesi, gözlerinin önünde katledilmiş Ermeni oldukları için. Malatya’nın çok varlıklı Çıtak ailesinden. Hatta ablası Rukiye gelir giderdi. Lusiye, annesinin; Agop da babasının adı. Rukiye nene, Malatya’nın Mücelli Caddesinde otururdu. Babaannemim kız kardeşi Rukiye başka annedenmiş, babaları birmiş. Akshapo, Mısır’daydı. Mektuplaşıyorduk hatta bir ara babaannemle birlikte Mısır’a gidecektik, Akshapo nineyi görmeye. Yazın Mısır sıcak olur, güzün gelin, dediler. Sonra gidemedik, bağımız da koptu.” diye devam ediyor.

İbrahim Ağa ile Menöğşe Hatunun genişleyen ailesinin yaşadığı koskoca kerpiç konağı geziyoruz. Tüm ahşapların işlendiğine hatta tavanların bile rengarenk ahşaplarla süslendiğine tanık oluyoruz. Kocaman tahıl ambarları bile işlemeli bu konakta. Güzel bir kahvaltıdan sonra aile mezarlığına gidiyoruz. Torun İbrahim Ademoğlu, tüm mezarları, mezarda yatan yakınlarının hayat öyküleriyle tanıtıyor. O yörede İbrahim Ağadan çok Menöğşe Ağanın efsane olduğu kanaatine varıyoruz.

 

1894-96 yılları arasında sadece İstanbul’da binlerce Ermeni genci öldürülür. Aydınlanmacı, eşitlik ve özgürlük isteyen Ermeni gençleri katledilir. İzmir’de, Antep’te, Maraş’ta, Samsun’da, Trabzon’da, Malatya’da, Harput’ta, Diyarbakır’da, Urfa’da, velhasıl memleketin dört bir tarafında Ermenilere kırım uygulanır.

Okullar, kiliseler yakılır yıkılır, evler ve işyerleri yağmalanır. Akıl almaz bir vahşet uygulanır. Kadınlara, kızlara insanlık dışı muamele yapılır. Kimi çareyi Müslümanlığa geçmekte bulur, on binlerce Ermeni öldürülür, binlerce çocuk yetim bırakılır.

O yetimlerden biri de o dönem dokuz yaşında yetim bırakılan Manuşak (Menekşe)’dir. Manuşak, Malatya’nın ileri gelen ailelerinden Çıtaklar’dan Agop ve Lusiye’nin kızıdır. Evin en küçüğü ve en nazlısıdır. Yedi yaşındayken halk arasında ‘’uğma’’ denen bir hastalığa yakalanır. İyileşmesi için aile seferber olur. İyileşir iyileşmez Manuşak’ı ailece alıp Kudüs’e götürürler. Orada vaftiz edilir. Koluna bir haç işareti yapılır ve altına o yılın tarihi yazılır. Ardından Malatya’ya geri dönerler.

Çıtaklar, Aşşağışeher (Eski Malatya)’de tarımla uğraşan, dokuz değirmenleri olan ve ticaretle uğraşan zengin bir ailedir. Agop, ilk eşini kaybettikten sonra Lusiye ile evlenmiştir. İlk eşinden bir oğlu ve Rukiye adında bir kızı vardır. Lusiye de ilk eşinden ayrılmıştır ve Akhsapo adında bir kızı vardı. Akhsapo ise babası ile kalmaktadır.

Çıtaklar’ı Malatya’da herkes tanır. Malatya, farklı kültürlerin bir arada yaşadığı bir kültür merkezidir. Abdülhamit’in kırım fermanından önce Müslümanlarla Hıristiyanlar arasında pek sorun yoktur. Dostluk ve saygı çerçevesinde birlikte yaşamaktadırlar.

Ancak 1894-96’da durum değişir, barbarlık öne çıkar. O yıl Çıtaklar’da tatlı bir telaş vardır. Nişanlı oğullarını evlendireceklerdir. Düğün günüdür ama düğün yapılamaz. Düğünden önce askerler evi basar, Agop’u, oğlunu ve konukları sorgusuz sualsiz alıp götürürler ve götürülenlerden bir daha haber alınamaz.

Diğer taraftan kışkırtılmış Müslüman halkın saldırıları başlar. Ermeni gençleri, derme çatma silahlarla saldırılara karşı koymaya çalışır ama vahşetin önüne geçilemez.

Çıtakların konağında eşi ve dört oğluyla hizmetkârlık yapan bir adam vardır. Bir gün hizmetkâr gelir Lusiye’ye ‘’Sizi alıp eşinizin yanına götürecekler.’’ der. Konak bahçenin içinde ve bahçede her çeşit meyve ağacı vardır. Konağın arkasında ise kocaman bir dut ağacı her yana dal kol atmıştır.

Lusiye, hizmetkârı ve oğullarını çağırır. Dut ağacının altında kıratlarca bulgurun kaynatıldığı bir kazanın gömüleceği büyüklükte bir kuyu kazdırır. Kazan kuyuya indirilir. Evdeki değerli eşyalar o kazana yerleştirilir. En üste oğullarının giyemediği damatlık elbisesi düzgün bir şekilde konur. Eşyalar yerleştirildikten sonra kazanın ağzı kapatılır ve üstü toprakla örtülür. Lusiye, hizmetçiye döner ‘’Gelirsek bu eşyalar bizimdir, gelmezsek sizin olsun.’’ der.

Ertesi sabah bir grup asker kapıya dayanır ‘’sevkiyat’’ var deyip Lusiye’yi ve kızları alıp götürürler. Kadınlardan ve çocuklardan oluşan bir grupla yola çıkarırlar. Malatya’nın çıkışında bir asker, Rukiye’yi gruptan ayırır ve götürür bir eve bırakır. Evdekilere kendisi geri gelene kadar Rukiye’ye sahip çıkmalarını tembih eder. Lusiye isyan eder, bunun üzerine asker, niyetinin kötü olmadığına dair söz verir.

Grup Arapgir’e vardığında, Arapgir yakılıp yıkılmıştır. Büyük bir Ermeni kırımı yapılmıştır. Arapgir’de Çıtaklar’ın tarla işlerini yapan Müslüman bir kirveleri vardır. Lusiye, bir yolunu bulup kirvelerine gidebilirlerse, onların kendilerine sahiplik edeceklerini ve kırım durduktan sonra Malatya’ya geri dönebileceklerini düşünür. Dolayısıyla Rukiye’yi gruptan alan askere varır, durumu anlatır. Asker, bir yolunu bulur, Lusiye ve kızını gruptan ayırır.

Lusiye, kızı ile beraber kirvelerine gider. Ama durum Lusiye’nin düşündüğü gibi olmaz. Kirveleri çok kötü davranır, ‘’gâvur’’ deyip saldırırlar. Üst başlarında ne varsa alırlar. Kulaklarındaki küpeyi almak için kulaklarını yırtarlar. Lusiye, her ne kadar ‘’Yapmayın etmeyin, biz kirveyiz, eski dostuz!’’ dese de fayda etmez. Elini kolunu bağlayıp bir köşeye atarlar Lusiye ile küçük kızını.

Lusiye şaşkındır. Malatya’ya hediyesiz gelip hediyesiz gitmeyen kirveler, düşman kesilmiştir. Abdülhamit, kirveleri bile düşman etmeyi başarmıştır. Lusiye anlamıştır, ‘’aman’’ yoktur. Kirveler, namazlarını kıldıktan sonra Lusiye’yi ve kızını alıp bahçeye, ağaçların arasına götürürler. Lusiye, insanlıktan çıkmış bu kirvelerine dönerek ’’Sizden korkan sizden kötü olsun!’’ der. Sonra kızına döner ‘’Korkma kızım!’’ der. Adamın biri kızı tutar, kirvesi elinde balta ile Lusiye’nin başucunda ‘’Allah-u Ekber’’ deyip baltayı kaldırır. Lusiye ‘’Allah belanızı versin!’’ der ve balta darbesiyle kafası yan tarafa düşer.

Kız ”Mama!’’ diye bir çığlık atar ve donup kalır. Sonra ne yapacağını şaşırmış halde hareket eder. Kirveler katil olup çıkmıştır. Küçük kıza dünyanın en büyük acısını yaşatıp geri eve getirirler. Asıl ismini söylemezler. Asıl ismini doğduğunda annesi vermiştir. O gün o isim, annesiyle beraber elinden alınmıştır. Anasını öldürenler ona Menekşe derler. Bu ismi değiştirmez, bir tarih olarak tutar Manuşak…

Harman zamanıdır. Tarlada biçilen ekinler harmana toplanır. Birkaç hafta sonra Akçadağ (Arga)’ın Ören köyünden Hasan Ağa, Arapgir’e, Menekşe’nin kaldığı ailenin evine gelir. Hasan Ağanın o taraflarda bir çiftliği vardır. O aile, çiftlikte ortakçı olarak çalışıyordur. Ağaya hizmette kusur etmezler. Bir ara Menekşe’nin yıkılmış hali Hasan Ağanın dikkatini çeker. ‘’Ne olmuş bu çocuğa?’’ diye sorar. Ev sahipleri ‘’Bu kız Ermeni sevkiyatından kaldı, biz de hayrımıza bakıyoruz.’’ derler.

Hasan ağa Menekşe’yi oradan alır,’’ Bu da benim kızım sayılır, çocuklarımla büyür.’’ der, Ören’e getirir. Ören bir Kızılbaş köyüdür. Hasan Ağanın eşi, Menekşe’yi aklar paklar, güzelce giydirir. Gün geçtikçe benzi beti yerine gelir ama parçalanmış ruhu bir türlü sağalmaz. Hasan Ağanın karısı, Menekşe’yi çocuklarından ayırmaz. Menekşe, yaşadığı büyük acının etkisindedir, geceleri kâbus görür, yatakta sıçrayıp uyanır. Kadıncağız, Menekşe’ye sarılıp uyur. İnanca göre korkmasın diye yastığının altına ekmek koyar.

Hasan Ağa, daha sonra Arapgir’deki ailenin Lusiye’yi öldürdüğünü öğrenince onlara bir daha ortaklık vermez ve onlarla görüşmez.

O günler bir Kızılbaş dedesi Ören’e gelir, Hasan Ağanın evine misafir olur. Köylüler oraya toplanır. Hasan Ağa “Dedem bu ne haldır?’’ diye sorar. Dede “ Ne olsun, dün bize yaptıklarını bugün Ermenilere yapıyorlar.’’ der. Muhabbet derinleşir. Yaşlı bir kadın, Osmanlı’nın katliamlarını lanetleyerek anlatır.

Malatya ve Maraş tarafından kırım haberleri gelir. Kırıma direnen Ermeni yerleşkelerinden, Maraş bölgesinde bir Zeytun bir de Hacın kalmıştır. Aynı zamanda Osmanlı, Ermenilere destek çıkmasınlar diye Kızılbaşları da katletmeye başlar. O yıl Akçadağ (Arga)’ın Tümukan (Tümükler) köyünde bir günde kırktan fazla Kızılbaş Kürt katledilir.

Dede, “Çiçekler birbirine bakarak güzelleşir, halklar da öyle, çiçek gibi birbirlerine bakarak güzelleşirler. Ama Malatya çorağa döndü. Dost kapıları kilitlendi. Her tarafı yobazlar doldurdu. Sevgi kalmadı.’’ der. Menekşe için dua eder.

Sonra bağlama eşliğinde muhabbet devam eder. Yanık, yanık okunan beyitler eşliğinde hem dede hem de dinleyenler gözyaşlarını tutamazlar.

Dede, Ören’de birkaç gün kalır. Hasan Ağadan ve eşinden bir istekte bulunur. ‘’Menekşe’yi verin bana,  benim evladım olsun.’’ der. Aslında bu isteğe ne Hasan Ağanın ne de eşinin gönlü razı gelir ama dedeye ‘’Hayır!’’ diyemezler. Dede, Menekşe’yi alır, kendi köyü Dede Efendi’ye götürür.

Menekşe, köyde sevilen bir çocuk olarak büyür. Yıllar geçip evlenme çağına geldiğinde Cıbo Dede, evlatlık diye getirdiği Menekşe’yi ilk karısının üstüne eş olarak alır.

Cıbo Dede evlidir ama hiç çocuğu olmamıştır. Eşi Elif, soyu sürdürecek bir evladın olması için dedenin evlenmesine razı olur.

Menekşe, yıllar sonra hamile kalır. Doğacak bebeğini heyecanla bekler ama aradan onca yıl geçmesine rağmen ailesinden bir haber alamamıştır. Her seferinde bir umut derken 1915’te kırım tekrar başlar. Ermeniler, ortadan kaldırılması gereken düşmanlar olarak gösterilir. Her yerde olduğu gibi Malatya’da da Ermeniler temizlenmiş olur.

Menekşe Hatun hamileyken Cıbo Dede ölür. Menekşe Hatun, bir kız çocuk doğurur. Çocuğa Cevhair adını verirler. Evde hüzün ve sevinç bir arada yaşanır. Menekşe Hatun kadar Elif ana da bebekle ilgilenir. Bir yıl sonra Elif ana ölür. Menekşe Hatun, önce Cıbo Dedeyi, şimdi de Elif anayı kaybetmenin acısını yaşar ama hem köylüler hem de talipler yalnız bırakmaz onu. En zor zamanda yanında olurlar. Birinci Dünya Savaşı bittiğinde ‘’Ermeniler nerdeyse açığa çıksın ve mallarına sahiplik yapsın!’’ diye bir çağrı yapılır.

Menekşe Hatun heyecanlanır. Onun derdi mal mülk değil, ailesinden birilerini görebilme umuduyla kalkar Malatya’ya, o zamanın tapu dairesine gider. Orada aynı niyetle gelmiş iki ablasına ulaşır. Artık dünyalar Menekşe Hatunundur. Ablası Akhsapo evlenmiş ve Mısır’a yerleşmiştir. Diğer ablası Rukiye ise kendisini alıkoyan askerle evlenmiştir. Askerin önceki eşi görme özürlü ve bir kızı vardır. Rukiye’den çocuk doğmayınca asker, başka bir kadınla daha evlenmiştir.

Rukiye daha sonra adamdan ayrılır. Kendisine bir evlat edinir ve bir ev alıp Malatya’ya yerleşir.

Maldan mülkten bir şey alamazlar ama üç kız kardeşin buluşması dünyalara değer. Üç kız kardeş, ölene kadar bağlarını koparmazlar.

Bu arada Hartaklı İbrahim Ağa, Menekşe Hatunun Çıtaklar’ın kızı olduğunu öğrenmiş olur. İbrahim ağa Alxas aşiretindendir ve Elbistan’ın Hartak (Beştepe) köyünde oturuyordur. Çok zengindir. Abisi Kalender (Fakri Haydari), ağalığı kabul etmediği için babası, ağalığı İbrahim Ağaya bırakmıştır. Kalender, yörenin önde gelen halk ozanlarındandır.

İbrahim Ağa, iki kere evlenmiştir. İlk eşi Fadime ölmüş, ikinci eşi Zöhre vardır. Hartaklı İbrahim Ağa, Menekşe Hatuna evlenme teklif eder, Menekşe Hatun kabul eder ama bu, o kadar kolay olmaz. Önce İbrahim Ağanın amcazadeleri karşı çıkar. Çünkü hem Zöhre Hatun vardır, hem de dedenin eşiyle evlilik isteği doğru bulunmaz.

Bir yıl sonra Zöhre Hatun hastalanır ölür, çocuklar ortada kalır. Bunun üzerine ağanın abisi Kalender , “Git Menekşe Hatunu al getir!’’ der. Haberleşirler. Menekşe Hatun, kızı Cevhair’i de yanına alarak Kör Süleymanlar köyüne gelir, Haskuttuk’un evine misafir olur. Oradan İbrahim Ağaya haber yollar.

Beştepe köyünden on kadar atlı yola çıkar. Kör Süleymanlar’a vardıklarında Ören köyünden bir grup insan oraya gelmiş olur. Örenliler, Cıbo Dedenin talipleridir. Menekşe Hatun hem dedenin yadigârıdır hem de manevi olarak dedenin yerinde sayılır. Dolayısıyla Örenli talipler, bu evliliğe razı olmazlar. İş kavgaya kadar varır. Araya Haskuttuk ve köyün ileri gelenleri girer. Taraflar yatıştırılır. Menekşe Hatun kararını vermiştir, Alxaslılarla gelir. Örenliler ‘’Yapacak bir şey yok.’’ diyerek geri dönüp giderler.

Menekşe Hatun, artık İbrahim Ademoğlu ile evlidir. Menekşe Hatunun Cıbo Dededen bir kızı, İbrahim Ağadan üç oğlu ve bir kızı olur. İbrahim ağa yakışıklı, yapılı ve güzel giyinen bir adamdır. Zengindir, daha da zengin olmak ister. Bundan dolayı amcazadeleri ile anlaşmazlığa düşer ve 1935’te amcazadeleri tarafından öldürülür.

Menekşe Hatun için zor bir dönem başlar. Çünkü kocası öldürülmüş, akrabalar arasına düşmanlık girmiştir. Ailede söz kendisinindir. Ne yapacaktır? Acısını yaşar ama kan davasının sürmesine izin vermez. Çocuklarını büyütür ve okutur. Büyük oğlu Erdoğan Ademoğlu doktor olur ve Maraş Devlet Hastanesi’nde baştabiplik yapar.

 

‘’Yağa yağa yağmur yağa

Ucu geldi bizim eve

İki tane atlı yitirdim

Biri dede biri ağa’’

(Menekşe Hatun)

 

Menekşe Hatun, geçmişinden pek bahsetmez, yaşadığı vahşeti anlatıp çocuklarını üzmek istemez. Zaman zaman görümcesi Huri ile bir araya geldiklerinde dertleşirler. Huri, 1915 yılında Osmanlı’ya başkaldırdığı için Harput’ta arkadaşları ile beraber idam edilen Kürecikli Memed Ali (Mamad Ali Axık’e)’nin eşidir.

 

“Şu Nurhak’ın dağı yüce

Ben ağlarım gündüz gece

Cenazemi kaldırmayın

Aşiretim gelmeyince

 

Mamko Mamko Memed Ali

Hewal rındo çi delali

Ciran ja derdan dinalin lo

Genco tu bisti çar sali

 

Ata biner at yakışır

Yola gider yol yakışır

Memed Ali’ yi sorarsan

Müfrezelerle çarpışır

 

 

O dağında bu dağında

Kan akıyor dudağından

Harput’ ta bir genç asmışlar

Kasımoğlu ocağından

 

 

Geceden baskın bastılar lo

Darağacına astılar

Kasımoğlu Memed Ali

Bayramda kurban kestiler

 

Bir seherin şafağında

Gitti gencecik çağında

Körpe gelin kadan alsın

Kundağında kucağında”

 

Menekşe Hatun, çok iyi ata binen, güzel ve yiğit bir kadındır. Sert görünüşü altında merhametli bir yüreği vardır. Bir keresinde kocasını vuran adamın düşe kalka odun getirdiğini gördüğünde babasına yardım etmediği için kalkıp adamın oğluna bile kızmıştır. Varlıklıdır. Devlet dairesine gittiğinde kapıya tekme ile vurup içeri girer. O Menekşe Hatundur, herkes bilir, tanır. Zenginliğine dayanıp ihtiyaç sahibi bazı insanları askere göndertmemiştir.

Birçok davaya girip çıkmıştır. 1962 yılında Alxas aşiretinden Aktil köylüleri ile Müslüman Türk köyü İnceciklerin bir arazi davası olur. Aktil ile İncecik köyü arasında bulunan Bebe mezrası Aktillerindir. Aktillerin Bebe’de evleri ve ahırları vardır. İncecikler, hak iddia eder. Bunun üzerine mahkeme mezranın yıkım kararını verir. Müfreze eşliğinde evleri yıkmaya gelen İncecikler, Alxasların karşı koymasıyla geri çekilirler. Daha sonra büyük bir müfreze eşliğinde saldırı yapılır. Askerler Aktillileri kuşatma altına alır, İncecikliler ise evleri yıkıp yağma ederler. İnceciklilerin muhtarı ve ileri gelenleri “Allah’ını seven Kızılbaşların, Kürtlerin evlerini yıksın, bir taş söken cennete gider!” diyerek insanları kışkırtır.

Menekşe Hatun, aynı annesi Lusiye gibi “Allah belanızı versin, memleketi cehenneme çevirdiniz!” der. Evleri barkları yıkılan Alxaslılar, perperişan olur. Ortada kalan insanlara Kızılay çadır bile vermez. Alxaslı, eyvallah etmez, kendi insanlarına sahip çıkmasını bilir.

Bebe’nin dörtte biri, İbrahim Ağadan kalma Menekşe Hatunundur. Arazi, ellerinden alınmış, mera yapılmıştır. Bir keresinde bir davada ak sakallı bir ihtiyar, Menekşe Hatunun Hıristiyan olduğunu ima ederek “Menekşe Hatun kelimeyi şahadet getirsin, ben davamdan vazgeçerim!” deyince, Menekşe Hatun lafını esirgemez, döner adama “Sakalı boklu, sen benim kelimeyi şahadet getirdiğimi ne zaman gördün ki şimdi de göresin!” der.

1971 yılında Cıbo Dededen bir torunu, Antep’te hâkimlik yaparken öldürülür. Kırk gün sonra oğlu İsmail, kalp krizi geçirir ve ölür. Menekşe Hatun, büyük bir acı yaşar. O güne kadar oğlu kan davasına karışır diye tedirgin yaşamıştır. Yaşadığı acıya rağmen, oğlu kan davasından değil de kalp krizinden öldüğü için “Ben bu gece rahat uyudum.” diyerek içlenir.

Menekşe Hatun 1978 Mart’ında Beştepe köyünde çok sevdiği torunu İbrahim Ademoğlu’nun yanında hayata gözlerini yumduğunda yedi yaşındayken koluna yaptırılan haç ve tarih halen duruyordur. Öldüğünde doksan üç yaşındadır ama mezar taşına doğum tarihi olarak 1900 yazılır.

Çocukluğu ve adı, annesiyle beraber elinden alınmıştır Ermeni yetim Manuşak’ın…

 

 

 

KAYNAK: http://www.malatyagezi.com/elbistan-alxas-alhasta-bir-ermeni-yetim-menogse-aga.html

Continue Reading

Haberler

Elazığ Cezaevi’nde namaz kılmayan tutuklulara işkence!

editor

Published

on

By

Elazığ 1 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Cezaevi’ndeki tek kişilik hücrelerde kalan tutukluların, namaz kılmadıkları gerekçesiyle işkence ve kötü muameleye maruz kaldıkları iddia edildi.

Adı işkence ve kötü muamele olaylarıyla adı sık sık gündeme gelen Elazığ 1 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Cezaevi, yine gündemde. Cezaevindeki tek kişilik hücrelerde kalan tutukluların, PKK Lideri Abdullah Öcalan üzerindeki tecridin kaldırılması talebiyle başlatılan ve 26 Mayıs’ta sonlandırılan açlık grevi eylemleri sonrasında darp edildiği iddia edildi.
Diyarbakır’ın Bağlar ilçesinde 13 Ağustos 2015’te özel hareket polislerinin evlere yaptığı baskınlarda gözaltına alınan Ferit Bademkıran’a, çıkarıldığı mahkemece “Örgüt üyesi ve patlayıcı madde bulundurmak”tan 10 yıl hapis cezası verilmişti.  Bademkıran, 2017 yılının yaz aylarında Elazığ 1 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Cezaevi’ne sevk edilmişti.
AÇLIK GREVİ EYLEMİNDEN SONRA BASKILAR BAŞLADI
Yaklaşık 5 aydır tek kişilik hücrede tutulan Bademkıran, Öcalan üzerindeki tecridin kaldırılması talebiyle 1 Mart’ta dahil olduğu açlık grevi eylemini 88 gün boyunca sürdürmüştü. Eylemin sonlandırılmasının ardından Bademkıran ile birlikte tek kişilik hücrelerde kalan diğer tutuklulara yönelik baskıların arttığı ileri sürüldü.
‘NAMAZ KILMAYAN TUTUKLULARA İŞKENCE’
Bademkıran’ın ailesinin geçtiğimiz hafta yaptığı cezaevi görüşünde, tutukluların hücrelerine seccadenin bırakıldığını ve namaz kılmayan tutukluların götürüldükleri odalarda darp, işkence, hakaret ve kötü muameleye maruz kaldığı belirtildi.
YENİ MÜDÜRLE BİRLİKTE BASKILAR ARTTI
Geçtiğimiz hafta cezaevinde görüşe giden Bademkıran’ın babası Bahri Bademkıran’ın (67), oğlunun açlık grevi sürecinde kilo kaybettiğini ve sağlık sorunlarının ciddiyetini koruduğunu ancak tedavi sürecinin iyi olmadığını söyledi. Bununla birlikte oğlunun maruz kaldığı işkence ve kötü muameleden dolayı kendisini tanıyamadığını ifade eden baba Bademkıran, cezaevine yeni atanan müdürle birlikte baskıların yeniden arttığını söyledi.
Kamuoyunun cezaevindeki işkence ve kötü muameleye karşı duyarlı olmasını isteyen baba Bademkıran, dayanışma çağrısında bulundu. Bademkıran, işkence ve kötü muameleye maruz kalan diğer tutukluların aileleri ile birlikte İnsan Hakları Derneği (İHD) Diyarbakır Şubesi’ne hukuki yardım başvurusunda bulunacak.
Ayrıca iddialar üzerine aradığımız Elazığ 1 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü, telefonlara cevap vermedi.
MA / Özgür Paksoy – Mehmet Şah Oruç

Continue Reading

Haberler

ABD, Ortadoğu’ya bin asker daha gönderecek

AleviNet

Published

on

Pentagon şefi Patrick Shanahan, Pazartesi günü yaptığı açıklamada Ortadoğu’ya bin dolayında asker daha gönderme kararı aldıklarını duyurdu.

Savunma Bakanı Vekili Shanahan, bu tedbirin bölgede konuşlu Amerikan askerlerini ve ABD’nin ulusal çıkarlarını korumaya yönelik olduğunu belirtirken, “ABD, İran ile çatışmaya girme arayışında değil” diye ekledi.

ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü de Pazartesi günü İran’a ilişkin bir açıklamada bulundu. Sözcü, İran’ın zenginleştirilmiş uranyum rezervlerini 27 Haziran’da nükleer anlaşmada belirlenen sınırın üstüne çıkaracakları yönündeki açıklamasından sonra, dünya ülkelerini İran’ın “nükleer şantajına geçit vermemeye” çağırdı.

Sözcü Morgan Ortagus, Washington’da düzenlediği basın toplantısında, “Uluslararası topluma diyoruz ki, İran rejiminin nükleer şantajına geçit vermemeliyiz” dedi.

Sözcü, “İran rejimini nükleer silah elde etmemeye ve uluslararası toplum karşısında taahhütlerine uymaya çağırmaya devam ediyoruz” şeklinde konuştu.

ABD ile İran arasındaki gerilim, ABD’nin Mayıs 2018’de nükleer anlaşmadan tek taraflı olarak çekilmesi ve yaptırımlara geri dönmesiyle boyutlandı. İran’ın petrol ve banka sektörüne de yaptırım uygulayan Trump yönetimi, nükleer anlaşmayı yetersiz ve hatta tehlikeli olarak değerlendiriyor.

İran rejimi şimdiye kadar anlaşmaya bağlı kalmaya devam etti. 2015’te Viyana’da yapılan anlaşmanın diğer imzacıları olan Almanya, Fransa, Birleşik Krallık, Rusya ve Çin de anlaşmanın sürmesinden yana.

İmzacı ülkelerin İran’a yönelik yaptırımlara karşı bir mekanizma geliştirmemesi üzerine İran yönetimi, nükleer anlaşmadaki bazı taahhütlerini askıya altı. İran hükümeti, en son Pazartesi yaptığı açıklamada 27 Haziran’dan itibaren zenginleştirilmiş uranyum stokunu anlaşmada belirlenen sınırın üstüne çıkaracaklarını duyurdu.

ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Morgan Ortagus, ABD’nin İran’ın nükleer silah elde etmesini hoş görmeyeceğini “çok açık bir şekilde” söylediklerini belirterek, bunun için maksimum baskı uygulayacaklarını belirtti.

Continue Reading
Advertisement

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI