Connect with us

Ali Çatakcin

Ortadoğu’nun statüsü değişirken kürtler ne yapmalı?

20 yüzyılın başlarında cetvelle çizilen sınırlar çözülmeye, Ortadoğu halklarına  zorla dayatılan idari ve siyasi sistemler ise çökme notasına geldi.

Fransa’nın Beyrut Konsolosu George Picot ve İngiliz diplomat Hugh Skeys arasında, 9 Mayıs 1916’da imzalanan ve tarihe, Skeys-Picot anlaşması olarak geçen belgenin esas alınmasıyla oluşturulan  Orta Doğunun  devlet sistemleri çökmüş bulunuyor. Bu tarihsel çöküşün getirdiği riskler sadece bu sistemleri değil, aynı zamanda onların yaratıcısı durumunda olan egemenleri de zorluyor.

Ağırlıklı olarak Kürtleri, bir bütün olarak  bölgedeki  halkları cezalandıran bu sistemler  tarihe karışırken, Kürtlerin ve bu sistemlerin altında bir Asır boyu zulme mahkum kalan diğer halkların yeni kurulacak sistemlerin de kurbanı olmamaları için, azami gayret sarf etmeleri gerekiyor.

Skeys-Picot, Batı’nın çıkarlarını koruma amaçlı olarak Arapları da böldü; ancak onları devletsiz ve kimliksiz bırakmadı. Oysa Kürtler hem yüz yıl devletsiz kaldı, hem de Dersim, Halep ve Enfal gibi soy kırımları yaşadı.

Ülkelerinden sürülen, aşağılanan ve asimilasyona tabi tutulan Kürtler, İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan Soğuk Savaş dönemi sisteminin de en acılı mağdurlarıydı. Dolayısıyla hem Birinci, hem de İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan uluslararası sistemlerin kurbanı bir halk olarak, yeniden tasarlanan Ortadoğu’da bir daha kurban olmamak adına,  tam yüz yıl sonra ellerine geçen bu son fırsatı çok iyi değerlendirmek zorundadırlar.

Orta Doğunun ve bir bütün Dünya üzerindeki ilişkilerin yeniden düzenlendiği bu süreçte Kürdler ne yapmalı?

Kürtler, tarihin bu kritik döneminde mutlaka milli birlik ruhu ile hareket etmeli, kendi aralarındaki siyasi ve ideolojik ayrılıkları, asla gündeme taşımamalı, bütün güçleriyle ortak gelecek hedeflere yönelmeli.

Irak başta olmak üzere,  bölgenin bir dizi sahasında Sünni ve Şiiler arasındaki mezhep çatışmasının tarihsel kökenleri İslam’ın ilk dönemlerine kadar geri gitmektedir. Kürtler asla bu çatışmaya taraf olmamalıdır. Tarih gösteriyor ki, bu savaştaki taraftarlık sonuçta Kürdleri bölmüş, Kürdler areası mezhep kavgalarına yol açmış, neticede katliam ve soykırım olarak Kürdlere geri dönmüştür.

Başta AB ve  ABD olmak üzere, pek çok Batılı ülke, Ortadoğu’da ortaya çıkan yeni durumdan Kürdlerin kendi kader tayin hakkını kullanmalarına, bu hakkı pratikleştirmelerine  karşı. Kaderini tayin hakkı yerine kürdlere, bulundukları ülkelerin bütünlüğü içinde bazı hakların tanınması ile yetinme,  mevcut  ülkenin toprak bütünlüğünü esas alacak  bir yönetim altında  yaşama hakkı teklif  edilmekte.

Kürdlerden, kendi kaderlerini tayin hakkından feragat etme, taviz verme talebinde bulunmak, kürdleri tekrar bir yüzyıl boyu  ‘yeni‘ sistemlerin insafına terk etmek anlamına geliyor. Bugün Kürdlere dayatılan bu dayatma, uluslararası hukukun  temel taşı niteliğindeki, ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı ilkesiyle çelişmektedir.

Kürtler, Batı ile karşı karşıya gelmemek adına, belki bir müddet daha kendi kaderlerini tayin etme hakkını ertelemeyi düşünebilirler.  Ancak hiç kimsenin, bugün Orta Doğuda Sünni ve Şii eksene oturtulan halkların boğazlaşmasının sebebini Kürdlerin hak talebine bağlayamaz.

Kürtler, Orta Doğu savaşında ne Suni, nede Şii ordularının destek değneği rolünü görmemeli. Bu çok tehlikeli sonuçlara yol açabilir. Hatta Kürtlerin bütün kazanımlarına son verebilir.

Kürdler Irak, İran, Suriye ve Türkiye’de devleti ele geçiren parti ve şahsiyetlerin iyi veya kötü niyetlerine göre hareket etmemeli. Kürdleri bir Asır boyu esir alan bu devletlerdir. Bu kurumun başına geçmiş şahısların bireysel tasarufu, Kürdlere uygulanan zulüm ve baskıyı ya biraz  ‘yumuşatmış,’ yada koyulaştırmış; ama hiç bir zaman sorunun çözümüne yönelik politikalara yol açmamıştır.

AKP hükümetinin, Irak’ın dağılması durumunda  ‘Bağımsız Kürdistan’ı’ tanıyacağı anlamındaki mesajları, Kürdleri bir birine düşürme ve Kürd ulusal birliğini engelleme maksatlıdır. Daha düne kadar ‘’Çarıklı Aşiret ağaları’’ diye hitap ettiklerinin devlet kurmalarını, ne AKP,  nede Türk devlet sistemi, yaşadıkları müddetçe, asla kabul etmeyeceklerdir.

Kürd ulusu ancak ulusal birliğini oluşturarak, doğal hakları olan kendi kaderlerini tayin etme isteklerini bütün dünyaya beyan edebilir ve bu talep uzun vadede de olsa, mutlaka başaracaktır.

AB, ABD, Rusya ise, 100 yıl önce sebep oldukları bu gayri insani durumun düzeltilmesinde, hiç olmazsa şimdi etik davranıp, yüzyıl önce Kürdlerden gasp edilen bu hakların Kürdler tarafından geri talebine destek olurlar. Bu, bu devletler için tarihi bir ‘hatanında’ telafisi anlamına da gelir.

Gelinen noktada, dünyanın devletsiz en büyük halkı olarak Kürtlerin de yerkürede tapulu bir araziye sahip olmaları ve kendi devletlerini kurmaları hakkı ilkesel olarak kabul görürken, uluslararası dengelerin gözetlenmesi yönündeki çağrılar da dikkate alınmalıdır. Maalesef uluslararası hukuk, çoğu zaman güçlülerin hukuku izlenimi vermektedir; ancak hâlihazır da başvurulacak başka da hukuki normlar bulunmamaktadır. Adına ‘ulus devlet’ ya da ‘modern devlet’ dense de,  günümüz dünya düzeninde, devlete alternatif olabilecek hiçbir sivil ve siyasi organizasyon bulunmamaktadır. Devlet, bir halkın yerküredeki varlığını teyit etmekle kalmaz, o halkın dil, kültür ve varlığını sürdürmesinin de hukuki dayanağını oluşturur. Bir halkın devlet olma hakkından vazgeçmesi, egemenlik haklarından vazgeçmesi ve o hakkı başkalarına devretmesi anlamına gelir. Dünyanın pek çok yerinde baskıcı ulus devletlerin olması, ‘ulus devletin’ sonu anlamına gelemez;  sadece bu devletlerin daha demokratik ve kapsayıcı olmaları sorununu gündeme taşır. Unutulmamalı ki, üstünde yaşadığımız planet belki daha yüzlerce, hata binlerce yıl bu tarz sistemlerle yönetilecektir. Kürdlerin bu haktan ferakat etmesi, devleti istememesi hiç bir şeyi değiştiremeyecektir; devletsizlik devletler dünyasında sadece Kürdlerin acı çekmelerini süreklileştirecektir!  Çünkü baskıcı ulus devletlerin alternatifi devletsizlik değil, demokratik sosyal devletlerin yaratılmasıdır.

Din, Dil ve Etnik ayırımcılığı gözetmeksizin çoğulcu bir yönetim anlayışını benimsemiş olan  Kürdlerin demokratik eksenli devletleşmeleri, Ortadoğu’da son yy’lı kan gölüne çeviren sorunların çözümü için bir çıkış yolu olabilir.

Son olarak Ortadoğu dağılırken, herhalde bu kez kimse Kürtlerin cellâtlarına boyunlarını uzatmasını beklemez, beklememelidir. Kürtler, kürdistani ulus ne yapmalı? Her onurlu halkın yapması gerektiğini yapmalıdırlar. Kendi evinin yöneteni, kendi coğrafyalarında söz Sahibi, üstünde yaşadıkları toprakların egemen gücü olmalı Kürdistani ulus!

 

 

Continue Reading
Advertisement //pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Ali Çatakcin

Terör ve kaos Türkiye’de bir devlet projesidir

Hırsızlığı, katliamları, talanlarına rağmen AKP ve Erdoğan’ı Türkiye’deki kaosun ve toplumsal huzursuzluğun tek sorumlusu görmek, göstermek hem bu çeteye ‘haksızlık’ olur, ama daha önemlisi ise, Türk devletinin tarihsel gerçeğini örtbas eder.

Terör,  menşeyi ne olursa olsun, kendisinden olmayan, kendisini kabul etmeyen ve kendisine benzemek istemeyen her şeye karşı düşmanlık duyguları üzerinde var olan bir şiddet akımıdır. Teklik ve ‘’Benlik’’ terörün beslenme gıdasıdır.

‘’Türkiye’de yaşayan her kesi Türk gören, tek dil, tek Irk, tek Din’’ esprisiyle kurulan Türk devleti, ta başından beri Terör devleti  olarak kuruldu. Türk devleti inkar ettiğini,  ancak  terör uygulayarak kontrol altında tutabileceğini biliyordu.

Birden çok Millet, İnanç, Kültür ve kimliğin yaşadığı bir coğrafyaya teklik dayatıldı mı, kaos ve Terör için gerekli zemin hazırlanmış demektir. Geriye, Terör ve kaosu pratikte meşrulaştıracak toplumsal duyarsızlık dokusu yaratmak kalıyor.

Devletin toplum diline ve hafızasına kazıdığı ‘’Vatan, Millet, Sakarya,’’ ‘’Türkün Türk’ten başka dostu yok’’ gibi ırkçı söylemler, devlet terörüne  duyarsız toplumsal dokuyu yaratmanın malzemesidir. Etkili de olmuştur ve hala oluyor.

Türk devleti kurulduğu günden itibaren, Türkiye’de yaşayan Türk olmayan etnik azınlıkları ve ulusları Türk halkına düşman olarak göstermiş. Yunan’a ‘’Kahpe,’’ Ermeni’ye ‘’Kalleş,’’ Kürde ‘’Bölücü,’’ Hıristiyan inancından olanları kafir, Alevileri ‘’Mum söndüren, Allahsız, anasını babasını tanımayan,’’  Komunistleri ‘’Rus ajanı, vatan haini, ana bacı tanımayan’’ gibi sıfatlarla sıfatlandırarak, Türk ve suni İslam olamayan kesimlere uygulanan devlet terörünü Türk toplumuna sevdirerek, toplumu kendi terörüne  taraf etmiştir.

Zira Ulusal boyutta tolere edilmeyen, hoş görülmeyen Devlet terörünün devlet eliyle de olsa, uzun vadeli bir yöntem olarak kullanılması mümkün değildir.

Demokratik yollardan haklarını arama imkanına sahip olmayan toplum, en basit sorunlarının çözümü için şiddete baş vurma mecburiyetine mahkum edilmiştir. En basit hak talebi karşısında uğradığı devlet terörü sonucu toplum ya suskunluğu tercih etmiş, yada silaha sarılmak zorunda  kalmış. Hakkı şiddet yoluyla arama mücadelesi devlet tarafından bir malzeme olarak kullanılmış, kendi terörünün ‘meşru’ gerekçesi olarak gösterilmiştir. Devlet, bu faşist  ve ırkçı felsefe ile Türk toplumu ve Türkiye’de yaşayan diğer  kimlik ve inanç toplulukları arasına sonu gelmeyecek bir düşmanlık nifakı sokmuş, huzursuzluk, kaos ve buna karşı devletin uyguladığı sınırsız terörü toplum hafızasına ‘kaçınılmaz’ bir son olarak yerleştirilmiştir.

Dünya’yı ikinci kez savaşa sürükleyen Hitler de, ‘’Almanya’yı Almanların yaşam alanı’’ olarak tarif ettikten sonra, ‘’Alman olmayanların Alman toplumundan ayıklanarak temizlenmesi’’ gerektiği fikrini topluma aşılamıştır.

Türk devleti kurulduğu andan itibaren, ‘’Türkiye Türklerin yurdudur. Türkiye’de yaşayan her kes Türk’tür. Bunu kabul etmeyenler ya Türkiye’yi terk eder, yada Türk’e köle olur.’’ tarzı ırkçı ve faşist fikirlerle Türk toplumunu zehirlemiştir.

Türk toplumunu kendisine ve insanlığa yabancılaştıran, düşmanlaştıran bu faşist fikir ne yazık ki Türk ‘aydınını’ ve Türk ‘solunu’ da önemli ölçüde kendi etki alanına çekmiştir. Bu çevrelerin ırkçı ve faşist fikirlere teslim olması yada sessiz kalması, devletin  katliam ve soykırım politikalarına uygulama kolaylığı sağlamıştır.

Türkiye’de yaşanan katliam ve soykırımların sessiz sedasız, bir anlamda toplumun onayı ile gerçekleşmesi ve hala günümüzde devam ediyor olması, bu basit gerçeğin bir sonucudur.

Çok  kimlikli, çok inançlı ve çok kültürlü karma topluluklar birliğinden tek tip toplum yaratmanın faturası, elbette sadece toplumu ırkçı ve faşist fikirlerin esiri haline getirmekle sınırlı kalmamış, en kötüsü Demokrat, sosyal Demokrat, liberal  ve hatta hatırı sayılır  oranda bazı ‘Sol’ çevreleri de bu hastalıklı fikrin ‘ortakları’ haline dönüştürmüştür.

‘’Devletin Bekası’’ kavramı, Türkiye toplumu için, Allah kelamı kadar kutsal bir Ritüal haline getirilmiştir. Bu kutsallık sadece Avam sınıfı için değil, kendilerini Aydın, Elit gören Demokrat, sosyal Demokrat,  Liberal ve bazı ‘sol’  çevreler içinde böyle.

Devleti ve onun temel ayaklarını oluşturan tek dil, tek Din ve tek Irk fikrini sorgulayan her kes ya vatan haini, ya komünist yada bölücü terörist olur.

Türkiye’de dokunulmazlar kategorisin de olan Devlet, Irkçılığı, tek dilliliği  ve tek Dini toplumun ortak hafızası haline getirerek,  toplum ‘’Hassasiyetinden’’ kendisine bir dokunulmazlık zırhı yaratmıştır.

Bu Hassasiyet, Türkiye’de yaşayan ama Türk olmayan, suni İslam ve devlet politikasından yana olmayan herkese, katliam ve soykırım olarak dönmüş ve dönüyor.

Toplumun devlete giydirdiği bu zırh, gelinen aşamada, toplumun kendi celladı haline gelmiştir. Devletin türkü, suni İslamcısı,  ‘bilimcisi,’ akademisyeni olmayan, yada olmak istemeyen herkes bu  zırhlı celladın yemi olmaktan kurtulamıyor.

Her dönemde olağan üstü şartların dayatmasıyla Türkiye’de oluşan ‘değişim’ atmosferi, ne yazık ki hiç bir  zaman demokratik bir değişim ve dönüşümle sonuçlanamamış, aksine ortaya çıkan kısmi ‘iyileşmeler’ de zaman içinde tırpanlanarak eskiyi aratacak baskıcı ortam tekrar hakim hale gelmiştir.

Neden?

Neden değişim ve dönüşüm dalgası siyasal sistemi ileriye değil de daha geri formlara itiyor?

Efsun bir fenomen gibi görünen bu durum tamamen ortaya çıkan değişim ve dönüşüm dalgasının hedefi, amaçları ve temsil ettiği ideolojik çizgiyle alakalı.

Mesela 1946-52. 1952-61, 1961-71, 1971-80 ve sonrasını düşünün. Bütün bu dönemlerde ortaya çıkan değişim dalgası, toplumun alttan gelen değişim talebi sonucu değil,  bölge ve Dünya’da ortaya çıkan konjektürel değişimlerin zorlaması sonucu olmuştur.

Bu değişime önderlik eden de devletin iktidarı ve devletin muhalefet güçleri olmuştur. Halk muhalefeti ise sadece taşıyıcı motor rolü oynamaktan öte etkileyici bir fonksiyona sahip olamamıştır. Bu sebepten ötürü sonuçta yeniden yapılanmanın formu ve fonksiyonunu belirleyen devlet güçleri olmuştur.

Bugün Türkiye’de tekrar bir umut dalgası yayılmakta, yaydırılmakta. 24 Haziran toplumun bir kesimi için gerçekten köklü bir dönüşüm ve değişimin ilk adımı olacağı beklentisine karşılık, toplumun geniş kesimine  devlet güzellemesi şırınga edilerek yine sorun ‘devleti’ kötülerden kurtarma operasyonu olarak aktarılmakta.

Sistemlerin iyilik ve kötülük ölçüleri, onların üzerinde şekillendiği ideolojik ve siyasi programlarıdır. Sistemin ideolojik ve siyasi programının demokratik ve çağdaş kılan ise, sistem dışındaki geniş halk kitlelerinin  ne kadar demokratik tehamüllerle tanıştığı, insan haklarını, özgürlükleri ne kadar içselleştirdiği, bu değerleri ne kadar bir kültür haline getirdiği ve bu değerleri korumak için oluşturduğu toplumsal örgütlülükleridir. Eğer bir toplum bütün bu değerlere uzak ise, sistemin güçlerinin kendi aralarında yürüttüğü iktidar oyunlarına ve kavgalarına sadece alet olur.

Türkiye 24 Haziran seçimlerine böyle bir tabloyla giriyor. Devletin iktidar kesimi ile muhalefet kesiminin devleti ‘kurtarma’ noktasında her hangi bir ayrılıkları yok. İktidarda olanın derdi iktidarı kayıp etmeme, muhalefetin derdi de devlet iktidarını ele geçirmek. Devlet iktidarı ve muhalefetinin toplamı %85’e tekabül ediyor.

Gerçek demokrasi ve özgürlükler için mücadele eden devlet dışı muhalefet %15. Türkiye bununla değişir mi, değişebilir mi? Göreceğiz.

Bazen bir kıvılcım bir ormanı tutuşturmaya yetiyor. Önemli olan kıvılcımın isabetli bir alanda, ormanın tutuşmaya en elverişli alanında çakılmasıdır, gerisini hafifte olsa, rüzgarın esintisi hal eder. 24 Haziran biraz bu duruma benziyor.

Büyük umutların hayal kırıklığına, umudun umutsuzluğa dönüşmemesi  için, Türkiye’de yeni bir geleceğin ve yeniden birlikte yaşamın ilk adımı olması için, demokrasi ve özgürlüklerden yana olan bütün güçlerin birleşme gerekiyor.

Demokratlar, sosyal Demokratlar, liberaller, gerçek dindarlar  artık devletin kirli hesaplarının malzemesi olmaktan kurtulmalı. Bu güçler, devletin kendi terörünü meşrulaştırmak için oluşturduğu sahte sosyal Demokrat platformu terk edip,  gerçek sosyal Demokrat bir yapı kurdukları ve bütün muhalif güçleri bu platformda bir araya getirdikleri zaman, Türkiye’de demokratikleşmesi yönünde bir adımın atıldığı söylenebilir..

Ancak bu birlik devlet terörüne, teröre zemin sunan devlete son verip demokratik ve çağdaş bir devlet yapısını ortaya çıkarabilir.

Bugün ki devleti savunarak Türkiye’de değişimin sağlanamayacağı nasıl bir realite ise, ha keza devleti savunma refleksiyle ‘muhalefet’ yürütenlerin de demokrasi ve özgürlük diye bir sorunları olmadığı da o kadar gerçek.

25.05.2018

 

0 Users (0 votes)
Criterion 10
What people say... Leave your rating
Sort by:

Be the first to leave a review.

User Avatar
Verified
{{{ review.rating_title }}}
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Show more
{{ pageNumber+1 }}
Leave your rating

Your browser does not support images upload. Please choose a modern one

Continue Reading

Ali Çatakcin

Erdoğan’ın Londra Ziyareti ve 24 Haziran Seçimleri 2

16 yıl önce ABD’den aldığı icazetle Türkiye’de faşist ırkçı İslami faşizmin temellerini atan Erdoğan,16 sonra yıkılmaya doğru giderken, bu kez de Londra merkezli bir operasyonla faşist diktatörlüğünü korumanın yollarını arıyor.

Çok kritik bir döneme denk getirilen bu görüşmenin insan hakları, Demokrasi ve evrensel değerlerin korunmasına dönük olmadığını söylemek için kain olmak gerekmiyor. Zira Ekonomik ve siyasi krizin hiç bir dönemde olmadığı kadar derinleştiği, uluslararası ilişkilerin dibe vurduğu bir süreçte, bu günahların işleyicisi olan bir zatı davet etmenin derin hesaplar sonucu olduğu açık.

Türk devleti belki tarihinin en ağır ekonomik, sosyal, siyasal ve diplomatik krizini yaşıyor. Son üç  yıldan bu yana bu alanlardaki  krizler sürekli derinleşiyor. Partnerleri olan uluslararası Güçler de bu durumun farkında. Bu durumu bugüne kadar en iyi kullanan Rusya oldu. Asırlık dostları AB, ABD ve İngiltere bu duruma fazla seyirci kalamazdı. Erdoğan’ın İngiltere’ye çağrılmasını biraz bu pencereden görmek lazım.

Erdoğan’ın  Londra’ya çağırılması sonucu kurulan pazarlık masasında,  Ekonomik ve siyasi çıkarlara karşılık, Kürt sorunu, Demokrasi ve insan haklarının pazarlık malzemesi olarak kullanıldığı kesindir.

Terör himayeciliği ve terörist yapılanmalarla birlikte hareket etmekten sakınca görmeyen bir Devlet teşkilatı ve onun şefini Demokratik bir Devletin bu derece üst düzeyde ağırlaması başka nasıl izah edilebilir.

Terör şefliğini Devlet olarak üstlenen, Ülkesini Teröristlerin karargahı ve barınağı haline  getiren, bu karargahtan giden militanlar eliyle, başta İngiltere olmak üzere Avrupa’nın bir dizi Ülkesini kana bulayan, son olarak Efrin’i işkal ederek  hem Kürtlere karşı bir imha savaşı başlatan, hem de Ortadoğu ve Dünya’yı tehdit eden  teröre  yeni bir boyut kazandıran bir Liderin Batı Avrupa Ülkelerinde böyle ilgi görmesini kirli çıkar ilişkilerinin dışında değerlendirmek mümkün mü?

Son üç yıl içinde Türkiye demokrasiden,  Avrupa Birliği’nden ve kendi varlık gerekçesi olan ‘Ilımlı’ İslam’dan hızlı bir şekilde uzaklaştı. Şu anda Ortadoğu’daki istikrarsızlığın başlıca kaynağı durumunda. Bütün bu negatif duruma rağmen eğer İngiltere Devleti ve Kraliçesi Erdoğan’ı kırmızı Halılarla karşılıyorsa bundan hayırlı bir sonuç çıkmaz.

AKP-MHP faşist diktatörlüğü AB, ABD, İsrail, İran, Rusya, Arap Dünya’sıyla ilişkilerinin dibe vurduğu koşullarda 24 Haziran seçimlerine gidiyor.

Hatırlanacağı üzere 2015’teki seçimler öncesi ise Almanya’da Başbakan Angela Merkel ile yapılan görüşme Erdoğan için kaldıraç rolünü oynamıştı.

Sorulması gereken soru, İngiliz Devleti Başbakanı Theresa May ve  Kraliçe II. Elizabeth’in neden Erdoğan’ı 24 Haziran öncesine denk gelen bu zaman dilimi içinde ağırladıkları?

Birinci  neden Ekonomiktir. Türkiye’nin İngiliz Devletine sunacak hayli rezervlere var. İngiltere  ise, Türk Devletinin yumuşak karnının Kürt sorunu, demokrasi ve İnsan hakları konuları olduğunu biliyor. İngiliz Devleti Ekonomik çıkarlarını Kürt sorunu,  ‘Demokrasi’ ve ‘İnsan haklarına feda edecek değil.

İkinci neden, AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’yi yanına alarak  AB üzerinde bir baskı unsuru oluşturup, ayrılma sürecinde kendisine öncelikler sağlamak istiyor.

Elbette ziyaretin ekonomik nedenleri kadar siyasi boyutları da var. Bunu şöyle tarif etmek mümkün: AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’nin  Rusya ile olan  ilişkilerini Batı’ya karşı bir şantaj olarak kullanabilir. Bu şantajın boyutları oldukça geniş. Mesela Türk Devletinin Mülteci şantajı… yada AB üyesi olan Yunanistan ve Kıbrıs ile  çok gergin olan ilişkileri… bunların hepsini İngiltere AB’ye karşı bir baskı unsuru olarak kullanabilir.

AKP-MHP faşizminin içerde özgürlük ve hukuku yok ettiği, medya ve yargıyı denetimine aldığı, Gazetecileri, aydınları, Akademisyen, seçilmiş ve muhalif olan her kesi hapse attığı bir ortamda, Londra’da yapılan görüşmenin içeriği ne olursa olsun, bu davet, İngiltere Devletinin Erdoğan’ın suçlarına destekten başka bir anlam ifade etmeyeceği açıktır.

Yukarda real durumun kısa özetini vermeye çalıştım. Bu duruma şaştığımı söylesem saflık olur. Çünkü son bir Asırdan beri tekrarlanan bir senaryo.

Burada önemli olan, Türkiye toplumunun kendisine karşı oynanan bu oyuna karşı, 24 Haziran’da alacağı tavır. Unutmamak gerekir ki bu tavrı belirleyecek olan da siyasi Partilerin izleyeceği politikadır.

Türkiye siyaseti hep en uç siyasi bakışlar tarafından temsil edilmiştir. Devletin ideolojisini temsilen Irkçı, faşist, dinci kesim, ona karşı İşçi sınıfı ve emekçileri temsil ettiğini söyleyen Sol, Sosyalist kesim. İki kesimde uç nokta. Arada kalan milyonlar tercih seçeneğine sahip olamadığı için, güçlü olandan, güçlü olan ise Devlet ekseni olduğu için faşist, Irkçı ve baskıcı olmasına rağmen ondan  yana olmak zorunda kalmıştır.

İçerde kimlik eksenli olarak  Kürt, Ermeni, Rum, İnanç kimliği olarak Alevi, Hıristiyan ve suni İslam olmayan bütün kesimler, dışarda nerede ise Türk ve suni İslam olmayan her Toplum  düşman gösterilmiş.

Türkiye muhalefetinin önündeki en acil görev bu lanetli gidişatı mümkün kılan zihniyete ve örgütsel yapılanmalara alternatif zihniyet, örgütsel yapı yaratmaktır.

24 Haziran seçimleri için oluşturulacak cephe bu değişimin ilk adımı olabilir. Türkiye ve Kürdistan toplumunun her kesiminin( Irkçı, Faşist, soykırımcı ve katliamcılar hariç), kendisini içinde bulacağı, her kesimin kendi önceliğini dayatmadığı, ortak paydaların ön plana çıkarıldığı  bir yapıya, Sosyal  Demokrat bir yapılanmaya acil ihtiyaç vardır.

Ötekileştirme ve kutuplaşma sadece faşizm ve diktatörlerin işine yarar. Sosyalistlerin sosyalizm, dindarların ve dindar olmayanların özgür inanç, farklı Kimlik ve aidiyetlere  sahip insanların kimlik ve kültürlerini özgürce yaşaması, toplumsal uzlaşı sonucu yaratılacak hoşgörü ve toleransla mümkündür. Bunun için Türkiye’nin en temel sorunu toplumu demokratikleştirme sorunudur. Bunu da ancak toplumun siyasi öncüleri, toplum dokusuna uyan politik argümanlarla toplumun karşısına çıkarak çözebilir.

 

0 Users (0 votes)
Criterion 10
What people say... Leave your rating
Sort by:

Be the first to leave a review.

User Avatar
Verified
{{{ review.rating_title }}}
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Show more
{{ pageNumber+1 }}
Leave your rating

Your browser does not support images upload. Please choose a modern one

Continue Reading

Ali Çatakcin

2018 1 Mayısında Türkiye’nin Karanlık yüzü!

-AKP iktidara geldiğinden bu yana 22 binin üzerinde emekçi, iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi. Sadece bu tablo dahi AKP iktidarının sadece demokrasi ve özgürlüklerin değil, emeğin ve emekçinin düşmanı olduğunun ibret belgesi niteliğinde.

-16 yıllık AKP iktidarı, çalışma yaşamında büyük bir mezarlık yarattı. Zonguldak, Soma, Ermenek, Şirvan, Şırnak ve onlarca yerde 22 binin üzerinde işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi.

-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başladı. Sendikal örgütlenme özgürlüğüne dönük ağır baskılar hayata geçirildi. AKP’nin iktidarda olduğu son 16 yılda 6.2 milyon kişi işsiz.

-OHAL KHK’leriyle 111 bin kamu emekçisi işinden edilmiş. Sendikalaşma oranı yüzde 12’ye düşmüş.

-İktidarın emek düşmanı politikaları sonucu, yayımlanan kanun hükmünde kararnamelerle (KHK) toplam 110 bin 778 kişinin ihraç edildi.

-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başlandı.

-AKP iktidara geldiği 2002’den bu yana tam 14 grevi yasakladı. ILO verilerine göre; dünyada her 15 saniyede 1 işçi, iş cinayetlerinde hayatını kaybediyor. Her yıl 2 milyon fazla işçi meslek hastalığı ve iş kazaları sonucu hayatını kaybediyor.

-Türkiye’de ise, Meclisi’nin verilerine göre; 2017’de 2006 işçi iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. 2018’in ilk 3 ayında ölen işçi sayısı en az 386’ya ulaştı. 2002-2017 arasında en az 22 bin işçi hayatını kaybetmiş.

-Esnekleşen çalışma koşulları, uzayan çalışma saatleri iş kazalarını, iş cinayetlerini kaçınılmaz hale getiriyor. AKP iktidarı döneminde yaşanan mevcut İş cinayetlerinin gerçek sorumluları hak ettikleri cezaları alamadığı gibi, İş cinayetlerinden sorumlu olan  işverenlerin sorumluluğu örtbas edilmiştir.

-2001 yılında işçilerin resmi sendikalaşma oranı yüzde 57.2 idi. Şu anda ise Türkiye’deki her 100 işçiden sadece 12 tanesi sendikaya üye.

-2018 başında açıklanan verilere göre Türkiye’deki işçilerin yüzde 12.38’e sendikalı. Toplamda sendikalı işçi sayısı ise 1 milyon 714 bin civarında.

– Çalışan Kadınların sendikalaşma oranı yüzde 8 civarında. Erkeklerde ise bu oran yüzde 14’lerde. AKP iktidarının en büyük icraatlarından biride, toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, toplumsal yaşamın her alanına hakim kılması.

-Her Aralık ayında İktidar ve İş veren tarafından belirlenen asgari ücret, 2018 için de 1.603 TL olarak kararlaştırıldı. Türk-İş’in 2018 Nisan ayı verilerine göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 1.680 TL, yoksulluk sınırı ise 5.473 TL oldu.

-Türkiye’de işsizlik AKP iktidarıyla düzenli bir tırmanışa geçmiştir. Verilere göre, 2009’da 3 milyon 95 bin olan işsiz sayısı 2017’de 3.4 milyona, 2017 için yüzde 18.3 olarak gerçekleşti.

-2014’te 5.9 milyon olan geniş tanımlı işsiz sayısı 271 bin artarak 2017’de 6.2 milyona ulaşmış. Geniş tanımlı işsizlik yüzde 18.3 olarak gerçekleşirken, gençlerin bu işsizlik içindeki oranı yüzde 21’e ulaşmıştır. Ne eğitimde ne de istihdamda olan gençlerin oranı ise yüzde 24.2’ye yükselmiş. 2014’te yüzde 20.4 olan yüksek öğrenimli genç kadın işsizliği 2017’de yüzde 26.1’e yükselmiş.

-Bu tabloyu değiştirmek mümkün mü? Türkiye’nin emekçileri, Demokrat, sosyal demokrat, Sosyalist, dindar, demokrasi, insan hakları, eşitlik, özgürlük ve daha insani bir yaşamdan yana olan bütün güçler 1 Mayıs’ta  meydanlara çıkar, 24 Haziran’da da sandık başına gidip AKP-MHP faşizmi ve Erdoğan diktatörlüğüne son verirlerse; evet mümkün!

Yaşasın Emeğin mücadele bayramı 1 Mayıs!

30.04.2018

0 Users (0 votes)
Criterion 10
What people say... Leave your rating
Sort by:

Be the first to leave a review.

User Avatar
Verified
{{{ review.rating_title }}}
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Show more
{{ pageNumber+1 }}
Leave your rating

Your browser does not support images upload. Please choose a modern one

Continue Reading

EN SON EKLENEN HABERLER

Politika15 saat ago

‘Karanlık eller bilsin ki BARIŞ, KARDEŞLİK VE DEMOKRASİ KAZANACAK!’

CHP İstanbul İl Başkanı Canan Kaftancıoğlu, sosyal medya hesabı Twitter üzerinden saldırıya uğrayan CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun resmini paylaşarak...

Güncel15 saat ago

Kılıçdaroğlu’na saldırıya TÜSİAD’dan kınama

Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği (TÜSİAD) Başkanı Simone Kaslowski, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun Çubuk ilçesindeki şehit cenazesindeki linç...

Medya15 saat ago

Fatih Portakal: Saldırı sadece liderin kendisine değil

FOX Ana Haber sunucusu Fatih Portakal, Kemal Kılıçdaroğlu’nun şehit cenazesinde saldırıya uğramasına tepki gösterdi. Fatih Portakal’dan AKP için oy tahmini!...

Güncel16 saat ago

Kemal Kılıçdaroğlu’na yapılan saldırı “sıradan bir saldırı değildir”

CUMHURİYET HALK PARTİSİ GENEL BAŞKANI SAYIN KEMAL KILIÇDAROĞLUNA YAPILAN SALDIRI “ SIRADAN BİR SALDIRI DEĞİLDİR” Biz Aleviler için; şiddetin sorunlaştırılması,...

Kadın17 saat ago

Barış Anneleri polis şiddetini protesto etti

Barış Anneleri Amed Meclisi, Cuma günü Gebze Cezaevi önünde, Cumartesi günü ise Mardin’in Kızıltepe ilçesinde annelere dönük polis şiddeti ve...

Dünya17 saat ago

Suudi Arabistan’da polis karakoluna saldırı: 4 ölü

El Arabiya televizyon kanalına göre, Riyad’ın 250 kilometre kuzey batısındaki küçük Zülfi kentinde polis karakoluna saldırı düzenlendi. Saldırının başarısız olduğu...

Güncel17 saat ago

Kılıçdaroğlu’na saldıran 6 kişinin kimliği belirlendi, gözaltına alınacaklar

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nu hedef alan saldırı sonrası “Terör ve organize saldırı” soruşturması başlatırken, 6 saldırganın...

Güncel17 saat ago

‘Saldırı dışarıdan organize edildi’

CHP’nin Çubuk İlçe yöneticisi, yerel seçimlerde CHP’den adaylığında İyi Parti lehine çekilen, saldırı sırasında Kılıçdaroğlu’nun hemen arkasında bulunan Can Kaderoğlu...

Güncel17 saat ago

Ankara Valiliği’nden Kılıçdaroğlu’na saldırıya skandal yorum: Müessif protesto

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, Ankara’da katıldığı bir şehit cenazesinde tekme ve yumruklu saldırıya uğradı. Saldırganların Kılıçdaroğlu’nun güvenlik amacıyla götürüldüğü...

Haberler17 saat ago

Saldırıya uğrayan Kılıçdaroğlu, genel merkeze geçiyor

Hakkari’de terör örgütü mensuplarınca şehit edilen Sözleşmeli Er Yener Kırıkçı’nın cenazesinde olaylar çıktı. Kılıçdaroğlu fiili saldırıya uğradı. CHP lideri Kemal...

Güncel17 saat ago

Halkın cebinden köprüden geçmeyen araçlar için rekor ödeme

Yap, işlet, devret modeli ile yandaş firmalara yaptırılan köprülerin kamuya maliyeti katlanarak artıyor. Yandaş müteahhitlere, “araç geçiş garantisi” verilerek yaptırılan...

Dünya17 saat ago

Barselona AP’ye mesafeli

İspanya’nın Katalonya özerk yönetiminin başkenti Barselona’da, Katalanlar mayıs ayında yapılacak olan Avrupa Parlamentosu (AP) seçimlerine ilgisiz. Barselona sokaklarında seçim afişleri...

Advertisement

Facebook

Öne Çıkan Yazılar

bahis siteleri kaçak bahis siteleri kaçak iddaa siteleri casino siteleri film izle canl? iddaa

porno izle

porno indir

istanbul escort