Connect with us

.

Ali Çatakcin

Türk devleti yenilen İŞİD’ın silahını ve görevlerini devr aldı

ALİ ÇATAKCİN

Published

on

Türk devleti geleneksel Devlet normlarından uzak. Bu sebepten ötürü Devlet ‘’Neutral,’’ tarafsız bir organ değil. O, onu yöneten partinin Devlet’i. Türk devletinin kuruluş tarihinden bu yana bu böyle.

Dünya IŞID denen Terör belasına karşı ortak koalisyon kurarken, bu koalisyona karşı duran tek Devlet Türk devleti oldu. Çünkü o, IŞID denen terör örgütünün  kurucusu ve koruyucusuydu.

Kürt sorunu dahil, bütün hesabını, IŞID teröristlerinin Ortadoğu’da yaratacağı kaos ortamı üzerine inşa etmişti. İlk zaferi de, RTE’nın deyimiyle, ‘’Kobani ha düştü ha düşecek,’’ ‘’Öğlen namazını Şam’da kılarım’’ olacaktı. Fakat ikisi de olmadı. Ne Kobani düştü, nede Terör başı Erdoğan’a, bırakın Şam’da namaz  kılmayı, bir Mahalesine uğramak dahi nasip oldu.

Başta Kobani olmak üzere, IŞID teröristlerinin Suriye ve Irak’ta(Şengal’de)aldığı yenilgiler AKP devletini paniğe sürükledi.

Suriye ve Irak’ta peş peşe yenilgiler alan IŞID teröristlerinin Ortadoğu ve özellikle Kürt coğrafyasında barınma olanağının olmadığını anlayan terörist başı RTE ve ekibi AKP IŞID teröristlerini Avrupa’ya transfer etti. Bunlar Avrupa’yı kan gölüne çevirdiler.

IŞID teröristleri Avrupa’yı kan gölüne çevirirken, RTE Avrupa Devletlerini tehdit etmekten bir sakınca görmüyordu.

Paris katliamından sonra, ‘’Avrupa’nın her tarafında bu eylemler yaşanır’’ açıklamasının hemen ardında Brüksel saldırısı, ‘’Avrupalılar bundan sonra rahat sokaklara çıkamayacaklar’’ açıklamasının ardında ise Londra saldırısı gerçekleşmişti.

Devlet zırhına bürünmüş bu yeni terörist tehlikeye, o günlerde yazdığımız bir yazıda,  Dünya halkları ve Demokrasi güçlerinin dikkatini çekmek için şu belirlemede bulunmuştuk:

‘’Bütün Dünya terörün yeni bir verziyonuyla karşı karşıya. Hem Devletler Hukuku zırhına sahip, hem NATO üyesi ve hem de AB, ABD ile tarihin derinliklerine dayanan çıkar anlaşmalarına sahip.

Bütün dünya insanlığı terörün bu yeni verziyonuna karşı hazırlıklı olmalı. Devletin en tepesindeki bir kişinin geri kalan dünyayı(kendi mezhebinde olanlar hariç, başta IŞİD) karşısına alarak terörizmle tehdit etmesi her gün karşılanacak bir olay değil. Bu açıdan bu tehdidi oldukça ciddiye almak gerekir.’’

Dünya IŞID belasından, Ortadoğu halkları ise bu barbar ve tecavüzcü teröristlerin zulmünden kurtulduğuna biraz erken sevindi denebilir. Çünkü Dünya artık  IŞID’ın ‘Devlet’ formu, hem de BM de hukuki statüsü olan bir Devlet formu ile karşı karşıya.

Üstüne üstlük Dünya’nın büyük  Devletleri  bu terörist teşkilat ile büyük çıkar ilişkileri içinde. Demokrasi güçleri ve Dünya insanlığı için tehlikenin büyüklüğü ve önemi de tam bu noktada.

AKP denetimindeki Türk devleti başından beri bu belanın ebevyeni idi. Bu terörist teşkilata Türkiye’nin içinde silahlı eğitim için kamplar, Silah ve her türlü olanak sundu. Söz konusu Dünyanın büyükleri de bu durumdan haberdardı ve sessiz kaldılar.

Aynı zaman diliminde seyircileri fazla rahatsız etmeyen, fakat Türkiye’yi adım adım Faşist ve Terörist bir diktatörlüğe sürükleyen gelişmeler yaşanıyordu.

Ülkeyi içerden kaos ortamına sürükleyen Erdoğan öncülüğündeki  AKP, Türkiye tarihinin en büyük hırsızlık, soygun, Suikast, kitle katliam ve soykırıma varan terörist saldırılarını rahatlıkla

gerçekleştirebiliyordu.

Tıpkı IŞID gibi Dünya’nın büyükleri için bir tehdit oluşturmaya başlayınca, Avrupa’daki terörist saldırılar, Rus savaş Jetinin düşürülmesi, Rus diplomatının katledilmesi gibi gelişmelerden sonra RTE ve ekibinin dizginleri çekilmeye başlandı.

Ama oda boş durmadı. Gün geçtikçe boğazını sıkan ilmiği gevşetmek için planlar kurdu. Çakma darbe onun en ‘kaliteli’ planlarından biri  olarak hatırlanabilir.

Bu çakma Darb içerde  komu oyu oluşturma, dışarıda ise iflas eden politikasını eleştireni ‘’darbecilikle’’ suçlama imkanı sundu.

Faşist uygulamalar, Meclisin fonksiyonsuz bırakılması, Hukukun RTE’nın emrine alınması, İnsan hakları ve Hukukun çiğnenmesi boyutuna varınca, içerde demokrasi yanlısı insanların, dışarda ise AB  ABD’e  gibi yakın Partnerlerin tepkisine yol açtı. Bu tepkinin karşılığı,  binlerce muhalife, Gazeteciye, siyasetçiye ve Akademisyene tutuklanma, partnerlere ise ‘’Darbe destekçiliği’’ olarak geri döndü.

İçerdeki suçlamalar ne oranda ‘başarılı’ olduysa, dış Partnerlerin darbecilikle suçlanması o kadar ters tepti. Verilen kredinin ve tanınan toleransın sonsuzluğuna güvenen RTE bu noktada en büyük hatasını yaptı.

Hiç bir Kredi, hiç bir Tolerans sonsuz değil. Her Tolerans ve Kredinin bir limiti, birde karşılığı var. Şayet beklenen karşılığı tehlikeye sokuyorsanız, oyunun kuralları dışına çıkıp kendi oyun kurallarınıza göre oynamaya başlarsanız ipiniz her an çekilebilir.

RTE sadece oyunun kuralları dışına çıkmadı, aynı zamanda Devlet’i, bir Terör örgütü gibi kullandı ve kullanıyor. Kürtlerin Köylerini, Şehirlerini Tank, Top ve hava saldırılarıyla yerle bir etti, ediyor. Genç yaşlı demeden toplu katliamlar yaptı, yapıyor.

KürtlerinMezarlıklarını tahrip ediyor, doğasını yaşanmaz hale getiriyor. Kısacası IŞID’ın Suriye ve Irak’ta baş vurduğu bütün yöntemleri Kürtlere karşı kullanıyor.

Türk devleti tarihinin en ırkçı ve faşist çılgınlığını yaşamakta. Tıpkı 1933 yılında Alman devletinin Hitler öncülüğünde yaşadığı çılgınlık gibi.

Afrin’e saldırma planları bu çılgınlığın en üst seviyesi olarak görülebilir. ErdoğanIn bu ırkçı ve faşist saldırısı Afrin’in değil, ama  Irkçı Türk devletinin sonu olabilir.

Halk dilinde ki, ‘’Her uğursuzlukta bir uğur var’’ öz deyimi umarım bir gerçekliğe dönüşür; hayırlı olsun diyelim.

Doğrusu Saddam’ın çılgınlığı olmasaydı, belki de hala diktatörlüğünü sürdürüyor olacaktı. Çılgınlık bütün Diktatörlerin ortak kaderi olsa gerek.

Unutulmaması gereken ne Dünya 1930’ların Dünya’sı, nede Kürtler 1920, 1925, 1938 ve 1946’ların Kürtleri.

Türk, Pers ve Arapların Kürt soykırımı artık mümkün olamayacaktır. Kürtler Ortadoğu’nun hem en Seküler halkı, ama hem de en örgütlü ve dinamik  gücüdürler.

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Ali Çatakcin

Terör ve kaos Türkiye’de bir devlet projesidir

ALİ ÇATAKCİN

Published

on

Hırsızlığı, katliamları, talanlarına rağmen AKP ve Erdoğan’ı Türkiye’deki kaosun ve toplumsal huzursuzluğun tek sorumlusu görmek, göstermek hem bu çeteye ‘haksızlık’ olur, ama daha önemlisi ise, Türk devletinin tarihsel gerçeğini örtbas eder.

Terör,  menşeyi ne olursa olsun, kendisinden olmayan, kendisini kabul etmeyen ve kendisine benzemek istemeyen her şeye karşı düşmanlık duyguları üzerinde var olan bir şiddet akımıdır. Teklik ve ‘’Benlik’’ terörün beslenme gıdasıdır.

‘’Türkiye’de yaşayan her kesi Türk gören, tek dil, tek Irk, tek Din’’ esprisiyle kurulan Türk devleti, ta başından beri Terör devleti  olarak kuruldu. Türk devleti inkar ettiğini,  ancak  terör uygulayarak kontrol altında tutabileceğini biliyordu.

Birden çok Millet, İnanç, Kültür ve kimliğin yaşadığı bir coğrafyaya teklik dayatıldı mı, kaos ve Terör için gerekli zemin hazırlanmış demektir. Geriye, Terör ve kaosu pratikte meşrulaştıracak toplumsal duyarsızlık dokusu yaratmak kalıyor.

Devletin toplum diline ve hafızasına kazıdığı ‘’Vatan, Millet, Sakarya,’’ ‘’Türkün Türk’ten başka dostu yok’’ gibi ırkçı söylemler, devlet terörüne  duyarsız toplumsal dokuyu yaratmanın malzemesidir. Etkili de olmuştur ve hala oluyor.

Türk devleti kurulduğu günden itibaren, Türkiye’de yaşayan Türk olmayan etnik azınlıkları ve ulusları Türk halkına düşman olarak göstermiş. Yunan’a ‘’Kahpe,’’ Ermeni’ye ‘’Kalleş,’’ Kürde ‘’Bölücü,’’ Hıristiyan inancından olanları kafir, Alevileri ‘’Mum söndüren, Allahsız, anasını babasını tanımayan,’’  Komunistleri ‘’Rus ajanı, vatan haini, ana bacı tanımayan’’ gibi sıfatlarla sıfatlandırarak, Türk ve suni İslam olamayan kesimlere uygulanan devlet terörünü Türk toplumuna sevdirerek, toplumu kendi terörüne  taraf etmiştir.

Zira Ulusal boyutta tolere edilmeyen, hoş görülmeyen Devlet terörünün devlet eliyle de olsa, uzun vadeli bir yöntem olarak kullanılması mümkün değildir.

Demokratik yollardan haklarını arama imkanına sahip olmayan toplum, en basit sorunlarının çözümü için şiddete baş vurma mecburiyetine mahkum edilmiştir. En basit hak talebi karşısında uğradığı devlet terörü sonucu toplum ya suskunluğu tercih etmiş, yada silaha sarılmak zorunda  kalmış. Hakkı şiddet yoluyla arama mücadelesi devlet tarafından bir malzeme olarak kullanılmış, kendi terörünün ‘meşru’ gerekçesi olarak gösterilmiştir. Devlet, bu faşist  ve ırkçı felsefe ile Türk toplumu ve Türkiye’de yaşayan diğer  kimlik ve inanç toplulukları arasına sonu gelmeyecek bir düşmanlık nifakı sokmuş, huzursuzluk, kaos ve buna karşı devletin uyguladığı sınırsız terörü toplum hafızasına ‘kaçınılmaz’ bir son olarak yerleştirilmiştir.

Dünya’yı ikinci kez savaşa sürükleyen Hitler de, ‘’Almanya’yı Almanların yaşam alanı’’ olarak tarif ettikten sonra, ‘’Alman olmayanların Alman toplumundan ayıklanarak temizlenmesi’’ gerektiği fikrini topluma aşılamıştır.

Türk devleti kurulduğu andan itibaren, ‘’Türkiye Türklerin yurdudur. Türkiye’de yaşayan her kes Türk’tür. Bunu kabul etmeyenler ya Türkiye’yi terk eder, yada Türk’e köle olur.’’ tarzı ırkçı ve faşist fikirlerle Türk toplumunu zehirlemiştir.

Türk toplumunu kendisine ve insanlığa yabancılaştıran, düşmanlaştıran bu faşist fikir ne yazık ki Türk ‘aydınını’ ve Türk ‘solunu’ da önemli ölçüde kendi etki alanına çekmiştir. Bu çevrelerin ırkçı ve faşist fikirlere teslim olması yada sessiz kalması, devletin  katliam ve soykırım politikalarına uygulama kolaylığı sağlamıştır.

Türkiye’de yaşanan katliam ve soykırımların sessiz sedasız, bir anlamda toplumun onayı ile gerçekleşmesi ve hala günümüzde devam ediyor olması, bu basit gerçeğin bir sonucudur.

Çok  kimlikli, çok inançlı ve çok kültürlü karma topluluklar birliğinden tek tip toplum yaratmanın faturası, elbette sadece toplumu ırkçı ve faşist fikirlerin esiri haline getirmekle sınırlı kalmamış, en kötüsü Demokrat, sosyal Demokrat, liberal  ve hatta hatırı sayılır  oranda bazı ‘Sol’ çevreleri de bu hastalıklı fikrin ‘ortakları’ haline dönüştürmüştür.

‘’Devletin Bekası’’ kavramı, Türkiye toplumu için, Allah kelamı kadar kutsal bir Ritüal haline getirilmiştir. Bu kutsallık sadece Avam sınıfı için değil, kendilerini Aydın, Elit gören Demokrat, sosyal Demokrat,  Liberal ve bazı ‘sol’  çevreler içinde böyle.

Devleti ve onun temel ayaklarını oluşturan tek dil, tek Din ve tek Irk fikrini sorgulayan her kes ya vatan haini, ya komünist yada bölücü terörist olur.

Türkiye’de dokunulmazlar kategorisin de olan Devlet, Irkçılığı, tek dilliliği  ve tek Dini toplumun ortak hafızası haline getirerek,  toplum ‘’Hassasiyetinden’’ kendisine bir dokunulmazlık zırhı yaratmıştır.

Bu Hassasiyet, Türkiye’de yaşayan ama Türk olmayan, suni İslam ve devlet politikasından yana olmayan herkese, katliam ve soykırım olarak dönmüş ve dönüyor.

Toplumun devlete giydirdiği bu zırh, gelinen aşamada, toplumun kendi celladı haline gelmiştir. Devletin türkü, suni İslamcısı,  ‘bilimcisi,’ akademisyeni olmayan, yada olmak istemeyen herkes bu  zırhlı celladın yemi olmaktan kurtulamıyor.

Her dönemde olağan üstü şartların dayatmasıyla Türkiye’de oluşan ‘değişim’ atmosferi, ne yazık ki hiç bir  zaman demokratik bir değişim ve dönüşümle sonuçlanamamış, aksine ortaya çıkan kısmi ‘iyileşmeler’ de zaman içinde tırpanlanarak eskiyi aratacak baskıcı ortam tekrar hakim hale gelmiştir.

Neden?

Neden değişim ve dönüşüm dalgası siyasal sistemi ileriye değil de daha geri formlara itiyor?

Efsun bir fenomen gibi görünen bu durum tamamen ortaya çıkan değişim ve dönüşüm dalgasının hedefi, amaçları ve temsil ettiği ideolojik çizgiyle alakalı.

Mesela 1946-52. 1952-61, 1961-71, 1971-80 ve sonrasını düşünün. Bütün bu dönemlerde ortaya çıkan değişim dalgası, toplumun alttan gelen değişim talebi sonucu değil,  bölge ve Dünya’da ortaya çıkan konjektürel değişimlerin zorlaması sonucu olmuştur.

Bu değişime önderlik eden de devletin iktidarı ve devletin muhalefet güçleri olmuştur. Halk muhalefeti ise sadece taşıyıcı motor rolü oynamaktan öte etkileyici bir fonksiyona sahip olamamıştır. Bu sebepten ötürü sonuçta yeniden yapılanmanın formu ve fonksiyonunu belirleyen devlet güçleri olmuştur.

Bugün Türkiye’de tekrar bir umut dalgası yayılmakta, yaydırılmakta. 24 Haziran toplumun bir kesimi için gerçekten köklü bir dönüşüm ve değişimin ilk adımı olacağı beklentisine karşılık, toplumun geniş kesimine  devlet güzellemesi şırınga edilerek yine sorun ‘devleti’ kötülerden kurtarma operasyonu olarak aktarılmakta.

Sistemlerin iyilik ve kötülük ölçüleri, onların üzerinde şekillendiği ideolojik ve siyasi programlarıdır. Sistemin ideolojik ve siyasi programının demokratik ve çağdaş kılan ise, sistem dışındaki geniş halk kitlelerinin  ne kadar demokratik tehamüllerle tanıştığı, insan haklarını, özgürlükleri ne kadar içselleştirdiği, bu değerleri ne kadar bir kültür haline getirdiği ve bu değerleri korumak için oluşturduğu toplumsal örgütlülükleridir. Eğer bir toplum bütün bu değerlere uzak ise, sistemin güçlerinin kendi aralarında yürüttüğü iktidar oyunlarına ve kavgalarına sadece alet olur.

Türkiye 24 Haziran seçimlerine böyle bir tabloyla giriyor. Devletin iktidar kesimi ile muhalefet kesiminin devleti ‘kurtarma’ noktasında her hangi bir ayrılıkları yok. İktidarda olanın derdi iktidarı kayıp etmeme, muhalefetin derdi de devlet iktidarını ele geçirmek. Devlet iktidarı ve muhalefetinin toplamı %85’e tekabül ediyor.

Gerçek demokrasi ve özgürlükler için mücadele eden devlet dışı muhalefet %15. Türkiye bununla değişir mi, değişebilir mi? Göreceğiz.

Bazen bir kıvılcım bir ormanı tutuşturmaya yetiyor. Önemli olan kıvılcımın isabetli bir alanda, ormanın tutuşmaya en elverişli alanında çakılmasıdır, gerisini hafifte olsa, rüzgarın esintisi hal eder. 24 Haziran biraz bu duruma benziyor.

Büyük umutların hayal kırıklığına, umudun umutsuzluğa dönüşmemesi  için, Türkiye’de yeni bir geleceğin ve yeniden birlikte yaşamın ilk adımı olması için, demokrasi ve özgürlüklerden yana olan bütün güçlerin birleşme gerekiyor.

Demokratlar, sosyal Demokratlar, liberaller, gerçek dindarlar  artık devletin kirli hesaplarının malzemesi olmaktan kurtulmalı. Bu güçler, devletin kendi terörünü meşrulaştırmak için oluşturduğu sahte sosyal Demokrat platformu terk edip,  gerçek sosyal Demokrat bir yapı kurdukları ve bütün muhalif güçleri bu platformda bir araya getirdikleri zaman, Türkiye’de demokratikleşmesi yönünde bir adımın atıldığı söylenebilir..

Ancak bu birlik devlet terörüne, teröre zemin sunan devlete son verip demokratik ve çağdaş bir devlet yapısını ortaya çıkarabilir.

Bugün ki devleti savunarak Türkiye’de değişimin sağlanamayacağı nasıl bir realite ise, ha keza devleti savunma refleksiyle ‘muhalefet’ yürütenlerin de demokrasi ve özgürlük diye bir sorunları olmadığı da o kadar gerçek.

25.05.2018

 

Continue Reading

Ali Çatakcin

Erdoğan’ın Londra Ziyareti ve 24 Haziran Seçimleri 2

ALİ ÇATAKCİN

Published

on

16 yıl önce ABD’den aldığı icazetle Türkiye’de faşist ırkçı İslami faşizmin temellerini atan Erdoğan,16 sonra yıkılmaya doğru giderken, bu kez de Londra merkezli bir operasyonla faşist diktatörlüğünü korumanın yollarını arıyor.

Çok kritik bir döneme denk getirilen bu görüşmenin insan hakları, Demokrasi ve evrensel değerlerin korunmasına dönük olmadığını söylemek için kain olmak gerekmiyor. Zira Ekonomik ve siyasi krizin hiç bir dönemde olmadığı kadar derinleştiği, uluslararası ilişkilerin dibe vurduğu bir süreçte, bu günahların işleyicisi olan bir zatı davet etmenin derin hesaplar sonucu olduğu açık.

Türk devleti belki tarihinin en ağır ekonomik, sosyal, siyasal ve diplomatik krizini yaşıyor. Son üç  yıldan bu yana bu alanlardaki  krizler sürekli derinleşiyor. Partnerleri olan uluslararası Güçler de bu durumun farkında. Bu durumu bugüne kadar en iyi kullanan Rusya oldu. Asırlık dostları AB, ABD ve İngiltere bu duruma fazla seyirci kalamazdı. Erdoğan’ın İngiltere’ye çağrılmasını biraz bu pencereden görmek lazım.

Erdoğan’ın  Londra’ya çağırılması sonucu kurulan pazarlık masasında,  Ekonomik ve siyasi çıkarlara karşılık, Kürt sorunu, Demokrasi ve insan haklarının pazarlık malzemesi olarak kullanıldığı kesindir.

Terör himayeciliği ve terörist yapılanmalarla birlikte hareket etmekten sakınca görmeyen bir Devlet teşkilatı ve onun şefini Demokratik bir Devletin bu derece üst düzeyde ağırlaması başka nasıl izah edilebilir.

Terör şefliğini Devlet olarak üstlenen, Ülkesini Teröristlerin karargahı ve barınağı haline  getiren, bu karargahtan giden militanlar eliyle, başta İngiltere olmak üzere Avrupa’nın bir dizi Ülkesini kana bulayan, son olarak Efrin’i işkal ederek  hem Kürtlere karşı bir imha savaşı başlatan, hem de Ortadoğu ve Dünya’yı tehdit eden  teröre  yeni bir boyut kazandıran bir Liderin Batı Avrupa Ülkelerinde böyle ilgi görmesini kirli çıkar ilişkilerinin dışında değerlendirmek mümkün mü?

Son üç yıl içinde Türkiye demokrasiden,  Avrupa Birliği’nden ve kendi varlık gerekçesi olan ‘Ilımlı’ İslam’dan hızlı bir şekilde uzaklaştı. Şu anda Ortadoğu’daki istikrarsızlığın başlıca kaynağı durumunda. Bütün bu negatif duruma rağmen eğer İngiltere Devleti ve Kraliçesi Erdoğan’ı kırmızı Halılarla karşılıyorsa bundan hayırlı bir sonuç çıkmaz.

AKP-MHP faşist diktatörlüğü AB, ABD, İsrail, İran, Rusya, Arap Dünya’sıyla ilişkilerinin dibe vurduğu koşullarda 24 Haziran seçimlerine gidiyor.

Hatırlanacağı üzere 2015’teki seçimler öncesi ise Almanya’da Başbakan Angela Merkel ile yapılan görüşme Erdoğan için kaldıraç rolünü oynamıştı.

Sorulması gereken soru, İngiliz Devleti Başbakanı Theresa May ve  Kraliçe II. Elizabeth’in neden Erdoğan’ı 24 Haziran öncesine denk gelen bu zaman dilimi içinde ağırladıkları?

Birinci  neden Ekonomiktir. Türkiye’nin İngiliz Devletine sunacak hayli rezervlere var. İngiltere  ise, Türk Devletinin yumuşak karnının Kürt sorunu, demokrasi ve İnsan hakları konuları olduğunu biliyor. İngiliz Devleti Ekonomik çıkarlarını Kürt sorunu,  ‘Demokrasi’ ve ‘İnsan haklarına feda edecek değil.

İkinci neden, AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’yi yanına alarak  AB üzerinde bir baskı unsuru oluşturup, ayrılma sürecinde kendisine öncelikler sağlamak istiyor.

Elbette ziyaretin ekonomik nedenleri kadar siyasi boyutları da var. Bunu şöyle tarif etmek mümkün: AB’den ayrılan İngiltere, Türkiye’nin  Rusya ile olan  ilişkilerini Batı’ya karşı bir şantaj olarak kullanabilir. Bu şantajın boyutları oldukça geniş. Mesela Türk Devletinin Mülteci şantajı… yada AB üyesi olan Yunanistan ve Kıbrıs ile  çok gergin olan ilişkileri… bunların hepsini İngiltere AB’ye karşı bir baskı unsuru olarak kullanabilir.

AKP-MHP faşizminin içerde özgürlük ve hukuku yok ettiği, medya ve yargıyı denetimine aldığı, Gazetecileri, aydınları, Akademisyen, seçilmiş ve muhalif olan her kesi hapse attığı bir ortamda, Londra’da yapılan görüşmenin içeriği ne olursa olsun, bu davet, İngiltere Devletinin Erdoğan’ın suçlarına destekten başka bir anlam ifade etmeyeceği açıktır.

Yukarda real durumun kısa özetini vermeye çalıştım. Bu duruma şaştığımı söylesem saflık olur. Çünkü son bir Asırdan beri tekrarlanan bir senaryo.

Burada önemli olan, Türkiye toplumunun kendisine karşı oynanan bu oyuna karşı, 24 Haziran’da alacağı tavır. Unutmamak gerekir ki bu tavrı belirleyecek olan da siyasi Partilerin izleyeceği politikadır.

Türkiye siyaseti hep en uç siyasi bakışlar tarafından temsil edilmiştir. Devletin ideolojisini temsilen Irkçı, faşist, dinci kesim, ona karşı İşçi sınıfı ve emekçileri temsil ettiğini söyleyen Sol, Sosyalist kesim. İki kesimde uç nokta. Arada kalan milyonlar tercih seçeneğine sahip olamadığı için, güçlü olandan, güçlü olan ise Devlet ekseni olduğu için faşist, Irkçı ve baskıcı olmasına rağmen ondan  yana olmak zorunda kalmıştır.

İçerde kimlik eksenli olarak  Kürt, Ermeni, Rum, İnanç kimliği olarak Alevi, Hıristiyan ve suni İslam olmayan bütün kesimler, dışarda nerede ise Türk ve suni İslam olmayan her Toplum  düşman gösterilmiş.

Türkiye muhalefetinin önündeki en acil görev bu lanetli gidişatı mümkün kılan zihniyete ve örgütsel yapılanmalara alternatif zihniyet, örgütsel yapı yaratmaktır.

24 Haziran seçimleri için oluşturulacak cephe bu değişimin ilk adımı olabilir. Türkiye ve Kürdistan toplumunun her kesiminin( Irkçı, Faşist, soykırımcı ve katliamcılar hariç), kendisini içinde bulacağı, her kesimin kendi önceliğini dayatmadığı, ortak paydaların ön plana çıkarıldığı  bir yapıya, Sosyal  Demokrat bir yapılanmaya acil ihtiyaç vardır.

Ötekileştirme ve kutuplaşma sadece faşizm ve diktatörlerin işine yarar. Sosyalistlerin sosyalizm, dindarların ve dindar olmayanların özgür inanç, farklı Kimlik ve aidiyetlere  sahip insanların kimlik ve kültürlerini özgürce yaşaması, toplumsal uzlaşı sonucu yaratılacak hoşgörü ve toleransla mümkündür. Bunun için Türkiye’nin en temel sorunu toplumu demokratikleştirme sorunudur. Bunu da ancak toplumun siyasi öncüleri, toplum dokusuna uyan politik argümanlarla toplumun karşısına çıkarak çözebilir.

 

Continue Reading

Ali Çatakcin

2018 1 Mayısında Türkiye’nin Karanlık yüzü!

ALİ ÇATAKCİN

Published

on

-AKP iktidara geldiğinden bu yana 22 binin üzerinde emekçi, iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi. Sadece bu tablo dahi AKP iktidarının sadece demokrasi ve özgürlüklerin değil, emeğin ve emekçinin düşmanı olduğunun ibret belgesi niteliğinde.

-16 yıllık AKP iktidarı, çalışma yaşamında büyük bir mezarlık yarattı. Zonguldak, Soma, Ermenek, Şirvan, Şırnak ve onlarca yerde 22 binin üzerinde işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi.

-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başladı. Sendikal örgütlenme özgürlüğüne dönük ağır baskılar hayata geçirildi. AKP’nin iktidarda olduğu son 16 yılda 6.2 milyon kişi işsiz.

-OHAL KHK’leriyle 111 bin kamu emekçisi işinden edilmiş. Sendikalaşma oranı yüzde 12’ye düşmüş.

-İktidarın emek düşmanı politikaları sonucu, yayımlanan kanun hükmünde kararnamelerle (KHK) toplam 110 bin 778 kişinin ihraç edildi.

-Devlet grevleri yasaklamaya ve grev kırıcılığı yapmaya; sendikal kadrolar örgüt üyeliğinden tutuklanmaya başlandı.

-AKP iktidara geldiği 2002’den bu yana tam 14 grevi yasakladı. ILO verilerine göre; dünyada her 15 saniyede 1 işçi, iş cinayetlerinde hayatını kaybediyor. Her yıl 2 milyon fazla işçi meslek hastalığı ve iş kazaları sonucu hayatını kaybediyor.

-Türkiye’de ise, Meclisi’nin verilerine göre; 2017’de 2006 işçi iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. 2018’in ilk 3 ayında ölen işçi sayısı en az 386’ya ulaştı. 2002-2017 arasında en az 22 bin işçi hayatını kaybetmiş.

-Esnekleşen çalışma koşulları, uzayan çalışma saatleri iş kazalarını, iş cinayetlerini kaçınılmaz hale getiriyor. AKP iktidarı döneminde yaşanan mevcut İş cinayetlerinin gerçek sorumluları hak ettikleri cezaları alamadığı gibi, İş cinayetlerinden sorumlu olan  işverenlerin sorumluluğu örtbas edilmiştir.

-2001 yılında işçilerin resmi sendikalaşma oranı yüzde 57.2 idi. Şu anda ise Türkiye’deki her 100 işçiden sadece 12 tanesi sendikaya üye.

-2018 başında açıklanan verilere göre Türkiye’deki işçilerin yüzde 12.38’e sendikalı. Toplamda sendikalı işçi sayısı ise 1 milyon 714 bin civarında.

– Çalışan Kadınların sendikalaşma oranı yüzde 8 civarında. Erkeklerde ise bu oran yüzde 14’lerde. AKP iktidarının en büyük icraatlarından biride, toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, toplumsal yaşamın her alanına hakim kılması.

-Her Aralık ayında İktidar ve İş veren tarafından belirlenen asgari ücret, 2018 için de 1.603 TL olarak kararlaştırıldı. Türk-İş’in 2018 Nisan ayı verilerine göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 1.680 TL, yoksulluk sınırı ise 5.473 TL oldu.

-Türkiye’de işsizlik AKP iktidarıyla düzenli bir tırmanışa geçmiştir. Verilere göre, 2009’da 3 milyon 95 bin olan işsiz sayısı 2017’de 3.4 milyona, 2017 için yüzde 18.3 olarak gerçekleşti.

-2014’te 5.9 milyon olan geniş tanımlı işsiz sayısı 271 bin artarak 2017’de 6.2 milyona ulaşmış. Geniş tanımlı işsizlik yüzde 18.3 olarak gerçekleşirken, gençlerin bu işsizlik içindeki oranı yüzde 21’e ulaşmıştır. Ne eğitimde ne de istihdamda olan gençlerin oranı ise yüzde 24.2’ye yükselmiş. 2014’te yüzde 20.4 olan yüksek öğrenimli genç kadın işsizliği 2017’de yüzde 26.1’e yükselmiş.

-Bu tabloyu değiştirmek mümkün mü? Türkiye’nin emekçileri, Demokrat, sosyal demokrat, Sosyalist, dindar, demokrasi, insan hakları, eşitlik, özgürlük ve daha insani bir yaşamdan yana olan bütün güçler 1 Mayıs’ta  meydanlara çıkar, 24 Haziran’da da sandık başına gidip AKP-MHP faşizmi ve Erdoğan diktatörlüğüne son verirlerse; evet mümkün!

Yaşasın Emeğin mücadele bayramı 1 Mayıs!

30.04.2018

Continue Reading
Advertisement

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI