Connect with us

.

Forum

ONLAR SEMAH DÖNEREK YANDILAR…..!

AleviNet

Published

on

Prof. Dr. Ali ARAYICI/Paris

Sivas katliamının 25. yıl dönümüdür, 2 Temmuz 1993 tarihi. Bundan 25 yıl önce, kentin tam merkezinde, Valilik ve Belediye binalarına çok yakın olan Madımak Otel’inde; ortaçağ karanlığına özlem duyan, şeriat ve irtica yanlısı bir düzen kurmak isteyen, insanlıktan yoksun yobaz katiller tarafından; aralarında yazar, folklorcu, bilim insanı ve sanatçılarında bulunduğu 2’si otel çalışanı olmak üzere toplam 35 insanın; yükselen alev, alev kara duman içinde diri diri yakıldığı bir tarihtir. Bu olay, cumhuriyete ve laik bir düzene karşı, şeriatçı ve yobaz bir ayaklanma ve başkaldırı olarak tarihte yerini almıştır. Türkiye siyasi tarihine kara bir “leke” olarak geçen bu tarih, o dönemin devlet yöneticileri için utanç verici bir durumdur.

Alevi katliamlarının bir devamı

Bu katliam, yüzyıllardan beridir “Anadolu Alevi’lerine” karşı yapılan katliamların bir devamıdır. Geçmiş yıllarda Nesimi’nin derisini yüzenler, Hallacı Mansur’un boğazına kurşun sıkanlar, Pir Sultan’ı darağacında asanlar, şeriatçı bir ayaklanmayla öğretmen-teğmen Kubilay’ı bıçakla paramparça edenler; İstanbul’da (Gazi mahallesi), Malatya’da, Çorumda Alevi inanç grubunda olanları, demokratları ve devrimcileri katledenler; Kahramanmaraş’ta yüzlerce insanı öldürenler ve hamile kadınların karınlarına şiş sokan ırkçı ve şeriatçılar; Sivas’ta 2 Temmuz 1993’de Madımak Otel’ine “Vali gidecek, şeriat gelecek. Kemalist devlet yıkılacak. Şeytan Aziz’e ölüm. Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu, Sivas’ta yıkılacak” gibi sloğanlarla tekbir getirerek saldırıya geçip 35 insanı polisin, askerin ve binlerce insanın gözü önünde yakmıştır. Bugün bile, Türkiye’nin bazı yerleşim birimleride aynı ve benzer olayların yaşandığı bir gerçektir.

Devlet seyirci kalmıştır

Sivas Kültür Merkezi’ni harap eden, Pir Sultan Anıtı’nı yerle bir eden ve 35 aydını katleden şeriatçı yobazlar karşısında; dönemin siyasi iktidarı tarafından, Pir Sultan Abdal’ı anma etkinlikleri için Sivas’ta bulunan ünlü yazar Aziz Nesin’e tepki olarak lanse edilmeye çalışılmıştır. Bunun içindir ki, hiç suçu olmayan Aziz Nesin bir “günah keçisi” olarak seçilmiştir. Aslında işin gerçek yanı böyle değildir. Bu olayda, gerçekler bilinçli olarak inkâr edilmektedir. Bu katliam, ırkçı, gerici ve şeriatçı yobazlar tarafından gerçekleşen organizeli ve tertipli bir olaydır.

Dönemin İç İşleri Bakanı, Mehmet Gazioğlu hiç sıkılmadan “Olay, Aziz Nesin’in tahriki sonucu ortaya çıkmıştır. Suçlu odur. Büyütülecek bir durum yoktur. Yakanlar tahrik edilmiştir. Önemli değil” demektedir. Aynı şekilde, dönemin RP’nin (Refah Partisi) Sivas Belediye Başkanı, bugün SP’nin Genel başkanı ve Cumhurbaşkanı adayı olan Temel Karamollaoğlu “Gazanız mübarek olsun aslanlarım” diyerek katilleri ödüllendirmiştir.

Bu olayda, devlet yöneticilerinin önemli bir kesiminin eli vardır. Bugün, bunların önemli bir kesimi, AKP saflarında politika yapmakta ve iktidar koltuğunda oturmaktadır. Otel’in bulunduğu yerin konumu gereğince, devlet gerçekten isteseydi, bu olay her hangi bir insanın ölümüne meydan vermeden, az bir güvenlik gücüyle kısa sürede önlenebilirdi. Devlet, polisiyle, askeriyle kendi yöneticisinin (Vali’nin) sesine kulak vermemiştir. Devlet, bu şeriatçı baş kaldırı karşısında gerekli önlemleri almadığı gibi, bir ölçüde de olsa katliama ortak olmuş, olaylara seyirci kalmış ve tahrikçilik yapmıştır.

Suçları nedir?

Bu katliamda öldürüllenlerin suçu nedir, biliyor musunuz? Bunların suçu, demokrat ve devrimci olmak, insanı temel unsur olarak ele almak; Türkiye’de ırkçılığa, dinci faşizme, şeriatçılığa, şovenizme, geriçiliğe ve her türden yobazlığa karşı çıkmak; tam bağımsız laik, demokratik ve çağdaş bir Türkiye’yi savunmak; ülkesini sevmek ve Türkiye’nin AB’ye girecekse onurlu bir biçimde girmesini istemek ve en önemlisi de siyonizme, AB ve ABD emperyalizmine ve her türlü sömürüye karşı olmaktır.

Onlar ölümsüz kahramanlardır. Onlar, kurulu düzenin sarsılmasından korkan ve sömürü düzenini sürdürmek isteyen yobazlığın, ırkçılğın, gericiliğin ve dinci faşizmin kurbanı oldular. Ne güzelde dile getirmiş, şair İsmail Kaygusuz, hep birlikte şu dizelerine bir göz atalım: “ 2 Temmuz 93’te Sivas’ta, / Madımak’tan göğe yükseliyor kızıl yalımlar, /Seyre çıkmış polisler jandarmalar, /İçinde ozanlar yazarlar sanatçılar, /Cayır cayır türküler siirler, /Tutuştu yandı sazların telleri, (….)

Dışarıda itler kurtlar ulurken /Onlar nefes söyleyerek /Onlar semah dönerek /Onlar şiir okuyarak /Ve onlar saz çalarak yandılar”.

Aleviler oyuna gelmemeli

Aleviler, devletin «Alevi açılımı” ve Alevilere güleryüzlü görünme politikalarına karşı, uyanık olmalı ve oyuna gelmemelidir. Devletin, ortaöğretim çağındaki çocuklara bile “sloğan” attığı gerekçesiyle işkence yapan güvenlik görevlilerini yarğılamadığı; Gazi Mahallesi sanıklarını yakalayıp adalete teslim etmediği; Kahramanmaraş, Malatya, Çorum ve Sivas katliamını yapan sanıkları yakalamadığı ve yakalananlarıda kısa sürede affettiği; Sivas davası sanıklarının avukatı olan Şevket Kazan’ı geçmişte Adalet Bakanı yaptığı, en önemlisi de “Alevi” inancından olanlara ve Kürt kökenlilere yönelik insan hakları ihlâllerini kesin olarak durdurmadığı sürece, sözü edilen bu «Alevi» açılımı; devletin ileri gelenleriyle, Alevi’lerleri temsil ettiklerini düşünen birkaç “kendini beğenmiş” kişi arasında gerçekleşmiş olur ki; bu açılımda ne sosyal ve ne de toplumsal barış sağlar.

Son 16 yıldır iktidar koltuğunda oturan AKP’nin, gerçekle ilgisi olmayan “Alevi» açılımı safsatasınada inanmamak gerekir. Aleviler, dinci faşist AKP iktidarının oyununa gelmemeli ve alet olmamalıdır. Alevi inanç gurubunda olanlara önemli birer sorumluluk düşmektedir. Bu konuda, uyanık olmaları, AKP’nin “Alevi açılımı” maskesi altında, “Alevileri” bölüp parçalama ve “yoketme”; daha sonrada “assimilasyona” tabi tutma, “kendi Alevileri”ni yaratma politiklarına karşı, şavaşım vermeli ve siyasi iktidarın şeriatçı politikalarına alet olmamalıdır.

O halde ne yapmalıdır?

Yapılması gereken ilk etkinlik, 2 Temmuz 1993 tarihi, yobaz ayaklanmaya, dinci faşizme, irticaya, şeriata, ırkçılığa, her türlü gericiliğe ve ortaçağ karanlığına karşı savaşım günü ilân edilmelidir. Bu katliamdan, Alevi inanç grubunda olanlar başta olmak üzere, demokratların, devrimcilerin, sosyalistlerin, her türlü gericiliğe ve sermayeye karşı olan herkesin çok önemli bir ders çıkarmaları gerekir.

Bu ve benzer acı olayların bir daha yaşanmaması için, aydınlık, insanca bir yaşam isteyen ve bu görevi öz veriyle üstlenen sermayeye, dinci faşizme, ırkçılığa, şeriatçılığa, her türlü gerici ve yobazlığa karşı olan herkesin; örgütlenmeleri, birlikte hareket etmeleri ve dayanışma içinde olmaları kaçınılmazdır. Eğer, bunlar yapılmazsa 2 Temmuzda katledilenlerin anısına karşı en büyük saygısızlık yapılmış olur. Bu insanlar, suçsuz sedasız gerici ve şeriatçı yobazlar tarafından katledildi. Konuya duyarlı herkesin, yüzlerce ve hatta binlerce yıl geçse de, bu insanlık dışı katliam olayını affetmemeli, unutmamalı, unutturmamalı ve kuşaktan kuşağa aktarmalıdır.

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Forum

Analiz: Kör gözüm parmağına adımları

AleviNet

Published

on

Hukukun, özgürlüklerin, demokratik değerlerin başına gelenler gibi Türkiye’nin dışa açık serbest piyasa ekonomisi de önce “el altından” ve “arka kapı” yöntemleriyle ve giderek de sermaye hareketlerine getirilen “light” kısıtlamalarla içe kapanıyor.

30 yıllık kambiyo serbestisine açılan kimine göre masum görünen küçük deliklerin sayısı giderek artıyor. Hiçbir soruna çare olmayan ama “atılan taşla ürkütülen kuşa” değmeyen, daha da ötesi bu “ürkütmenin” bedelinin ağır olduğu bir kulvarda sürükleniyor ekonomi politikasına yön verenler.

Son bir hafta içinde Ankara’dan iki adım geldi; biri döviz satışlarında binde 1’lik kambiyo gider vergisi alınması, ikincisi de gerçek kişilere yapılan döviz satışlarında bu dövizlerin kullanımının ya da teslimatının işlem gününde değil, ertesi iş günü yapılması kararı.

Bu iki kararın neden alındığını sorsak, “TL’yi savunmak” için yanıtı alacağımız kesin. Yerleşiklerin dövize meyletmesini, kolayca dövize erişimini, bunun maliyetini pahalı hale getirmek için atıldığı çok açık.

Oysa TL’yi savunmanın ilk adımı, TL’den vazgeçmenin bedelini iyi ayarlamaktan, geçiyor. O da TL’nin fiyatını yani faizini. TL’yi cepte, tasarruf veya yatırım hesabında tutmayı özendirecek tek şey; TL’nin satın alma gücünün korunmasıdır. Yani düşük enflasyon, enflasyona karşı koruyan bir faiz seviyesi. Enflasyonun düşük seyredeceğine, bununla mücadelenin göstermelik değil ciddi biçimde yapıldığına dair güven oluşmasıdır. Oysa durum; “enflasyonu saldım çayıra, mevlam TL’yi kayıra” halinde.

Ankara 6 ayı aşkın bir süredir her türlü TL tasarruf aracının faizini düşük tutmak için bankalara ve borçlanan finansal kurumlara baskı uyguluyor. Yılın ilk üç ayında TL mevduat faizlerinin brüt yüzde 20.50’nin üzerine çıkamayacağı yönünde “aba altından sopa gösteren” ekonomi yönetimi, kurlardaki yükselişle şimdi yüzde 24’e çıkardı bu “yasağı.” Bu seviyenin bile net getirisi enflasyon bekleyişleri ve dalgalanması karşısında koruyucu bir faiz oranı değil.

İmkânsız üçlü dersi

İktisatta çok yaygın biçimde kabul gören Mundell’in “imkânsız üçlü” kuramına göre; sermaye hareketlerinin serbest olduğu bir ülkede hem faizi hem de döviz kurunu kontrol edemezsiniz.

Doğrusu Ankara’daki ekonomi yönetimi, bu kuramı ülkeye ağır bir fatura ödeterek öğreniyor.  Geçmişte ekonomi profesörü bir başbakan da aynı süreci yaşatmıştı.

Ankara, bir taraftan faizleri bastırırken, diğer taraftan arka kapı yöntemleriyle kamu bankalarına döviz sattırarak kuru bastırıyor. Olan ne mi? Ülkenin yerleşik yurttaşları ve şirketleri tam gaz döviz satın alıyor. Merkez Bankası verilerine göre dört ayda döviz hesaplarındaki artış 20.2 milyar dolar. 

Ankara’dakiler “ekonomiyi yüksekten atalım, ama zarar da görmesin” açılı bir yaklaşım sergiliyor.

Son gelinen yer, sermaye kontrolü benzeri önlemlerin hayata geçirilmesi.

Ağustos’ta Brunson krizi ile kur patladığında döviz işlemlerine dair kısıtlamalar gelmişti; dövizli sözleşme yapma yasağı. Bu da 3-4 kez değiştirilerek yürürlüğe konmuştu. İhracatçılara da 2008’de yürürlükten kaldırılan “dövizi 6 ay içinde yurda getirme ve TL’ye çevirme” yükümlülüğü getirilmişti. Bu uygulama, Brunson serbest bırakıldıktan sonra da sürdürülüyor. Bu uygulamaların her ikisi de birer kambiyo kısıtlaması.

Alınan kararlar, tercihini döviz olarak yapmış olan yurttaşları bile ürkütmekten, “bundan sonraki adımın ne olacağına dair” spekülasyonlara sürüklemekten başka bir sonuç getirmeyecek.

Yurttaşları “dövizden uzak tutmak” amacıyla hazırlandığı anlaşılan bu “önlemlerin”, tersine yurttaşların kafasında “döviz kıtlığı” lambalarının yanmasına neden olacağı çok açık. Bu ve benzeri kararlara imza atılırken o masada deneyimli uzmanlar olsaydı itiraz ederlerdi.

Ekonomi politikasına yön veren siyasetçilerin aynı zamanda seçim sonuçlarını beğenmedikleri için “sandığı deviren” siyasetçiler olduğu dikkate alınırsa, yurttaşların ve şirketlerin dövize meyletmesinin bir başka temel nedeninin sadece TL’nin faizi değil, güven kaybı ve keyfi yönetim biçimiyle toplumda yaratılan mülkiyet kaygıları olduğu görülür.

Nitekim “tek sesli medyada” görülmüyor olsa da sokakta “fısıltı gazetesi” ile konuşulan konuların başında bunlar geliyor.

İşte son Tüketici Güven Endeksi’nin son 7 yılın en düşük seviyesinde olması da bunun işareti. Halkın iradesinin yansıdığı meşru sandık sonucunu beğenmeyip seçim yenileten siyasetçiler ekonomiye ve TL’ye güveni yasaklarla ve kısıtlamalarla korunacağını mı sanıyorlar?

Uğur Gürses

© Deutsche Welle Türkçe

 

Continue Reading

Forum

Analiz: Erdoğan zora düştükçe daha da sertleşebilir

AleviNet

Published

on

İngiliz Reuters haber ajansı 13 Mayıs’ta hükümetin Merkez Bankası kasasındaki “yedek rezervlerinden” 40 milyar lira, yaklaşık 6,6 milyar doları Hazine’ye aktaracağı iddiasını duyurdu. Kimi iktisatçılar, haberin doğru çıkmasının artık evdeki gümüşleri satmaya başlamak anlamına geleceğini söyledi. Bu haberde beni, ekonominin kötü gidişi kadar etkileyen bir başka unsur oldu.

Reuters haberini “üç ayrı ekonomi yetkilisine” dayandırıyordu. Yani, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı tam da neredeyse siyasi geleceğini bağladığı İstanbul seçimi öncesi en çok zora sokacak haberlerden biri, kendi ekonomi bürokrasisinden çıkmıştı.

Yani, bürokrasi artık stratejik bilgileri dışarı sızdırmaya, dışarıya “biz uyardık, dinlemediler, bizden bilinmesin” mesajı vermeye başlamıştı.

Buna benzer bir duruma, 2001’deki büyük mali kriz öncesinde tanık olunmuştu. Başbakan Bülent Ecevit’in MHP lideri Devlet Bahçeli ve ANAP lideri Mesut Yılmaz ile kurduğu kırılgan koalisyonun çatırdama sesleri, ilk olarak bir sonraki iktidara “günah bizden gitti” mesajı verir gibi basına bilgi sızdıran bürokratlar kanalıyla duyulmaya başlamıştı.

DW Nevsin Mengü ile Bire Bir | Journalist Murat Yetkin

Murat Yetkin

Ekonominin döküldüğünü görmek için bürokrasinin konuşmasına aslında ihtiyaç yok, her şey ortada. Ama bürokrasinin bilmediğimiz ayrıntılardan da bizi haberdar etmeye başlaması neyi gösteriyor biliyor musunuz? İdarenin de dökülmeye başladığını. Bütün kilit görevlerdeki atamaların bizzat Cumhurbaşkanı tarafından yapıldığı (ya da binlerce dosyanın birikmesi nedeniyle yapılamayıp önemli mevkilerin “vekâleten” idare edildiği) ortamda, memurlar amirlerini “idareten” dinliyorlar. “İta zinciri” kırılıyor. Çünkü asıl talimatın Beştepe’den gelmesini bekliyorlar; öyle ya, onu o göreve atayan bizzat cumhurbaşkanı.

Suriye, PKK, S-400 derken bir de Kıbrıs

Üstelik düşürülemeyen hayat pahalılığı ve işsizlik, düşürülemeyen enflasyon ve faizler artık sadece yeni bir ekonomik programla düzeltilebilecek boyutta değil. Bağımsız ve tarafsız yargı sorunu zaten kronik, ona girmeyelim şimdi. Ama ekonominin gidişi Türkiye tarihinde hiç bu kadar dış politika sorunlarına bağlı olmamıştı.

Dış politikada Erdoğan hem ABD Başkanı Donald Trump, hem de Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile ciddi sorun yaşıyor. Trump, Türkiye’nin Suriye’deki ortağı, PKK’nın uzantısı YPG’ye “saldırması” durumunda NATO ortağı Türkiye’nin ekonomisini “mahvetme” tehdidinde bulunmadı mı? Diğer yandan Suriye’deki ortağımız ve ihtiyacımız olan petrolün yarısını oradan aldığımız İran’a uygulanan Amerikan ekonomik yaptırımlarına maruz kalmamız an meselesi. Bir de ABD’nin, Rusya’dan alınacak S-400 füzeleri nedeniyle Türkiye’nin ortak üreticisi olduğu F-35 uçaklarını teslim etmeme tehdidi var ki en stratejik sorun da bu. Tabii Erdoğan S-400 alımını iptal edecek olsa, bu defa Putin karşısına çıkacak. Türkiye’nin Suriye’de bu kadar rahat asker tutabilmesi sadece ve sadece Rusya’nın onayıyla mümkün olabiliyor.

Son iki aydır ısınan, ısıtılan bir sorun da Kıbrıs; ada etrafındaki petrol arama hakları nedeniyle restleşme… Bu konuda ABD ve Avrupa Birliğinden gelen uyarılara daha da milliyetçi bir lisanla karşılık veriyor, söz konusu olanın Türkiye ve Kıbrıs Türk halkının çıkarları olduğunu söylüyor. Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu ve Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar, konuyu demeçleriyle gündemde tutmaya gayret ediyor. Kıbrıs’ta bir fiili durum, İstanbul’da tekrarlanacak 23 Haziran seçimi öncesi rüzgârın yönünü Ekrem İmamoğlu’ndan Binali Yıldırım’a çevirebilir mi?

Cevabı kesin bir “evet” olmasa da, bu geçerli bir sorudur.

Çünkü Erdoğan için şu anda ekonominin, idarenin, dış ve güvenlik politikasının dökülmeye başlamasından daha önemli olan tek bir sorun söz konusu: İstanbul’u geri alabilmek.

“İstanbul’u başaramazsak, bundan sonra…”

Ülke ekonomisinin neredeyse üçte birini üreten İstanbul’un belediye imkânlarının nerelere harcandığının bir kısmını, İstanbul Büyükşehir Belediyesi bürokrasisinden sızan bilgi ve belgelerle görmeye başladık, YSK mazbatayı İmamoğlu’ndan geri almadan önce. Erdoğan, bu imkânlar kesilince, şimdi kendisine siyasi-ideolojik birliktelik için değil, çıkar birliği çerçevesinde de destek veren iş dünyasından tarikat ve cemaatlere dek bazı kesimlerin desteğinin kısa sürede kesileceğini bilecek siyasi deneyime sahip. AKP’nin kuruluşunda Erdoğan ve Abdullah Gül ile birlikte yer alan Bülent Arınç’ın “İstanbul’da başaramazsak, bundan sonra da başaramayız” demesi boşuna değil. Bir de kendi siyasi yükselişinin 25 yıl önce İstanbul belediye başkanlığı ile başladığını bilerek, İmamoğlu’nun önünü şimdiden kesmek istiyor; bu da işin siyasi-psikolojisi.

Erdoğan’ın 31 Mart seçimlerinden önce, seçimden yenik çıkarsa içeride, dışarıda ve ekonomide daha ılımlı bir siyaset izlemesi mümkün görünüyordu. Oysa İstanbul seçimlerini kayıp farkın az olmasını bir fırsat olarak gördü. Tamamen yasal olan itiraz süreçlerine YSK üzerine kurulan baskının gölgesi düşse de, seçimi iptal ettirdi.

Şimdi 23 Haziran’a 40 günden az kalmış halde ise oyun sert oynanıyor. Erdoğan, ne olursa olsun İstanbul’u almak istiyor; oysa ekonomide, dış ve güvenlik politikasında tam da seçim öncesi zora düşüyor. Erdoğan zora düştükçe, stratejik öncelikleri 23 Haziran’a dek askıya alıp ekonomide, iç ve dış siyasette daha da sertleşebilir. Ekonomide bunun işaretlerini Merkez Bankası ve iş dünyası üzerine kurulan fiyat, faiz ve “konuşmama” baskısında, iç siyasette “Her şey güzel olacak” gibi bir sözü neredeyse terörizmle eş tutmada, İmamoğlu destekçilerine kurulan baskıda görüyoruz. Dış politikadaki sertleşmenin Kıbrıs’ta seçim öncesi bir fiili durum ihtimali yüksek ama riski Suriye’de hem ABD, hem Rusya’yı karşıya alacak bir fiili durum kadar yüksek değil.

Murat Yetkin

©Deutsche Welle Türkçe

 

Continue Reading

Forum

Cemevi mi, Birleşmiş Milletler evi mi?

AleviNet

Published

on

NECATİ ŞAHİN

İkisi de…

İkisi de ırk, din, dil, cinsiyet değil İNSAN diyor, demeli de…

Buyrun Size bir “ütopya” anlatayım…

Bir CEMEVİ hayal edin…

Avrupa’nın göbeğinde….

Kültürlerin harmanlandığı tarihi bir kentte olsun…

Muhteşem bir binası olsun …

Aynı Anda,

bir salonunda uluslararası bir etkinlik yapılsın …

Bir atölyesinde dans edilsin…

Bir atölyesinde türkü söylesin …

Bir atölyesinde resim yapılsın

Bir salonunda düğün derlensin …

Bir salonunda kına yakılsın …

Bir salonunda gençler …

Bir odasında çocuklar cıvıl cıvıl…

Aşevi insan kaynasın …

Lokalinde yaşlılar batak, tavla, okey oynasın, şakalaşsın …

Bahçesinde çocuk parkı, çocuklar kör ebe oynasın …

Cemevinin büyük salonundaki uluslararası etkinliğin adı:

“HIDIRELLEZ” olsun mesela…

Beş altı yaşlarında 20 Çinli Çocuk ,Cemevinde ÇİNCE Barış şarkıları söylesin mesela…

Kübalılar “Che” şarkılarını söylesin,

Cemevindeki tüm Canlar “Che”li pankartlar ile Küba Dansı yapsın mesela…

Pontoslu Yunanlar, Cemevinde

Anadolu’nun kadim renkleri ile kemençe ile, davul ile

pontos dansları sunsun mesela…

Bayernli Almanlar kendine özgü Alp dağlarının kıyafeti ile geleneksel danslarını sergilesin mesela…

CEMEVİ, Mezopotamya kökenli Asur, Kürt, Acem, Arap, Azeri, Ezdiler ve Ezgileri ile taçlansın mesela…

Gambia Müzik ve Dans Topluluğu,Kara Afrika’nın ak yürekli İnsanların kültürünü Cemevinde semah ve deyişlere müsahip eylesin mesela…

Balkanların temsilcisi olarak Arnavut Dans ve Müzik Grubu Cemevinde “haydi bre more” desin mesela…

Köln’den 40, Münih’ten 40 Dansçı gelsin Cemevine…

Size, Anadolu, Mezopotamya, Kafkasya, Balkan, Karadeniz, Ege, Trakya ve de Modern Dans rüzgarı estirsin Mesela…

Alevilerden oluşan Dans Grubu

“Dünyanın her çoğrafyasında yaşayan, ama hiçbir çoğrafyada üstüne güneş doğmayan halk”, (bu söz Çingene rejisör dostum Rahim’e aittir) Çingeneleri, Çingene Dansları ile onurlandırsın mesela…

Cemevinde “Sarıgelin” kendi anadilinde, Ermenice söylensin, Alevi, Sünni, Kürt, Türk, Alman, Arap, Zaza, Acem 20 Genç Kadın Sarıgelin ezgisine dans ile eşlik etsin mesela…

Bağlama eğitmenlerinden, müzik öğretmenlerinden, doçentlerden, konservatuar öğrencilerinden oluşan Bağlama Orkestrası ve Koro

Kemal Dinç’in şefliğinde, Pirsultan, Ali Ekber Çiçek, Arif Sağ, Ruhi Su, Aşık Veysel, Karacaoğlan söylesin mesela…

Vietnamlı Kadınlar, Cemevinde İNSAN’ı Vieatnam Dansları ile selamlasın mesela….

Müthiş bir kadın sesi Cemevini İngilizce rock ile inletsin mesela…

Kentin Belediye Başkanı, Siyasi Partileri, Kilise Temsilcileri gelsin, Barış dileklerini CEMEVİ’nde dile getirsinler mesela…

Kentin Doğa Koruma Kurulu Başkanı gelsin, Cemevinde, Hünkar’ın kucağında “Aslan ile Ceylanın Dost olduğu Tablo”nun önünde Doğamızın nasıl yok edildiğini Almanca anlatsın mesela…

Küçük Çinli bir Çocuk Cemevinde, Size, piyano ile Beethoven çalsın mesela…

Cemevinde aynı anda lokmalar pişsin, dağıtılsın mesela…

Birçok inançtan, dinden, dilden, milliyetten çocuk, kadın, genç, ihtiyar birlikte yanyana güler yüzle, birbirlerini birçok dilde selamlayarak katılsınlar mesela…

Bütün bunlar ücretsiz olsun mesela..

Biliyor musunuz?

Hayali bile güzel olan tüm bu güzellikler,

12 Mayıs 2019 Günü

Almanya Alevi Birlikleri Federasyonu üyesi,

AUGSBURG CEMEVİ’deki HIDIRELLEZ Şöleninde

gerçekleşti …

AUGSBURG CEMEVI Birleşmiş Milletler Kültür Evine dönüştü…

Dinler, diller, milliyetler, cinsiyetler harmonileşti, müsahip oldu, CAN oldu…

İnançlı, inatçı, istikrarlı duruşu ile, gençliğini AUGSBURG CEMEVİ hizmetine sunan Sevgili ALİ KOCAKAYA ile bir yıl önce hayal etmiştik…

Hayalimizi yazdık…

Konsepte çevirdik…

Gerçek oldu….

Yönetimi, üyesi, yüzlerce gönül insanı ile Ütopyayı gerçeğe dönüştüren AUGSBURG ALEVİ KÜLTÜR MERKEZI’ne bin teşekkür….

Eyvallah…

Katılımı ile AUGSBURG Cemevi’ni Birleşmiş Milletler Kültür Evine dönüştüren dillere, inançlara, milliyetlere, kültürlere bin selam…

Eyvallah…

Yeni “ütopya”mıza Davetimiz:

Gelin Canlar,

AABF-YOL BİR SÜREK BİNBİR-BARIŞ SENFONİSİ” Projemizde,

28 Eylül 2019 Tarihinde

KÖLN ARENA’da,

Bir olalım…

Diri olalım…

İri olalım…

Barış’a Cerağı yakalım…

Deyiş söylemeye

Semah dönmeye

devam edelim…

“Herşey Çok Güzel Olacak…”

(Augsburg, 12.Mayıs 2019)

Continue Reading
Advertisement

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI