Connect with us

.

Mehmet Kabadayı

Çorum katliamını unutmadık!

MEHMET KABADAYI

Published

on

Çorum katliamı, o dönem ülke genelinde işlenen siyasal cinayetlerden, 1 Mayıs 1977 Taksim ve Aralık 1978 Maraş katliamlarından ayrıştırarak değerlendirilemez. Bu katliam, emperyalist güçler ve ülkemizdeki yerli işbirlikçilerin ortak planlarıdır, eylemleridir. Tekçi egemen zihniyet Bu katliamlarla, etnik ve mezhep topluluklarının iç içe yaşadığı bölgelerdeki gelişen toplumsal muhalefeti baskı ve katliamlarla susturmak, Alevileri ve Kürtleri göçe zorlamayı amaçlamaktadır. Çorum katliamı da önceki ve sonraki katliamlar gibi baskılama, susturma ve yerinden göçertme planlarının bir parçası ve uzantısıdır.

1 Ay- 6 gün Süren Çorum Katliamı, (27-Mayıs–06-Temmuz 1980.) Maraş katliamı ve diğer saldırılarda olduğu gibi devletin kendisinin de içinde olduğu ve açıkça desteklediği paramiliter güçler tarafından gerçekleştirilen katliamdır. Bu katliamlar 12-Eylül–1980 askeri faşist cuntasına zemin hazırlamak için uygulanan zalimliklerden sadece ve sadece birkaçıdır. Türkiye topraklarında yaşanan tüm katliamlar gibi Çorum Katliamı da devlet aklının ortak bir ürünüdür.

Bu katliamcı zihniyet ‘bin operasyon yaptık’ diye itiraflarda bulunmuştur. Özel Harp Dairesi’nin (ÖHD) komutanları katliamları ‘muhteşem örgütlenme’ diyerek açıkça itiraf etmişlerdir. 6–7 Eylül saldırıları sırasında Seferberlik Tetkik Kurulu’nda görevli olan, 1988–1990 yılları arasında Milli Güvenlik Kurulu (MGK) genel sekreterliği yapan Sabri Yirmibeşoğlu, gazeteci Fatih Güllapoğlu’na verdiği röportajda 6–7 Eylül olayları için, “6–7 Eylül de bir Özel Harp işidir. Muhteşem bir örgütlenmeydi. Amacına da ulaştı” demiştir.

Diğer taraftan ise katliamcıların yargılanması, hesap sorulması “derin güçlerin” marifetleriyle hep engellenmiştir. Kimi katliamların sorumluları yakalanıyor gibi gösterilse de işin özüne dokunulmamıştır. Katliamcıların merkezi hep işinin başında olmaya devam etmiştir. Bu gerçek Çorum Katliamında da ve devamındaki katliamlarda da kendini göstermiştir. Bu katliamların hepsinin arkasında, ‘Özel Harp Daires’nin Jitem’in’ kanlı parmak izleri çıkmıştır.

MHP ve MSP’nin dışarıda desteklediği Süleyman Demirel’in azınlık hükümeti, ülke genelinde olduğu gibi Çorum’da da ırkçı-gerici örgütleri korumuş, onların yaptıkları saldırılara ve eylemlere göz yummuştur. Demirel’in azınlık hükümeti tarafından demokrat olarak bilinen Çorum Emniyet Müdürü Hasan Uyar görevinden alınarak, yerine Dersim’de birçok karanlık olaya adı karışan Nail Bozkurt atanır. Milli Eğitim Müdürlüğü’ne de MHP’nin militanı olarak tanınan Fethi Katar getirilir.

Yine sağ görüşlü ve taraflı (Adalet Partisi (AP) iktidarında İçişleri Bakanlığı yapmış, zehir hafiye diye tanınan Faruk Sukan’ın bacanağı) Rafet Üçelli’de Çorum valiliğine getirilir. Bütün bu gelişmelerin yanında, demokrat olarak bilinen 40’a yakın polis memuru da başka İl’lere atanır. Birçok okul yöneticisi ve demokrat öğretmenin, memurun sürgünü ve yer değişimi yapılır. Katliam sırasında saldırı üssü olarak kullanılan SSK hastanesine MHP’li kadrolar yerleştirilir. Devletin birçok kurumu, SSK hastanesi örneğinde olduğu gibi faşistlerin karargâhı haline getirilir.

İşte böylesi bir ortamda ‘ajanlar’ Çorum’da ve çevre illerde dolaşmaya başlar. ABD’nin Türkiye Büyükelçiliğinde görevli Robert Alexander Peck, Çorum’da devlet yetkililerinin (Vali) yanı sıra o dönemin AP ve CHP İl Başkanlarıyla, MHP’li İl Başkanı ve İl yöneticileriyle görüşmeler yapar. CHP’li Belediye Başkanı Turhan Kılıçoğlu’yla da görüşmeler yapar ve Çorum’dan sonra Amasya ve Tokat’a gider. Gittiği yerlerde Alevi-Sünni, sağ-sol çatışması üzerine sorular sorar, ne zaman ve hangi ölçüde bir çatışma çıkabileceği hakkında bilgi edinmeye çalışır. CHP’li Belediye Başkanı Turhan Kılıçoğlu 12 Eylül faşist darbesi döneminde görevden alınmayan tek belediye başkanıdır…

CIA ajanı Peck, Çorum’da, Amasya’da, Tokat’ta ve Sivas’ta, Alevilerle Sünnilerin nüfus oranını soruyor (bu adam nüfus memuru mu?) Peck, işçilerin sayısal gücünü öğrenmek istiyor, (bu adam sendikacı mı?) sağ-sol potansiyelin hangi tarafın lehinde olduğunu öğrenmek istiyor ve hele hele de buralarda çatışmaların etnik veya mezhepsel nedenlerden mi, yoksa ideolojik nedenlerden mi kaynaklanıyor diye sorular soracak kadar ileri gidiyor. Bu kadar istihbaratı toplamak ne demek oluyor? Acaba tüm bunlar nereden kaynaklanıyor? Bu sorular neyin ürünüdür? Bu yetkiyi bu adama kim vermiştir? Peck, yalnız mıdır? Yoksa yerli işbirlikçi ırkçı ve gerici provokatörlerle (kışkırtıcılarla) mi birliktedir?

Peck, görüştüğü İl başkanlarına “Hangi kesimin daha fazla oy alacağını sorması, ayrıca mezhep durumuna yönelik Alevi ve Sünnilerin sayısal güçlerine ilişkin bilgiler  istemesi, partiler arasında güçler dengesini, siyasi olaylarda kimlerin aktif olduğunu  sorması gibi durumlar ne kadar normaldir ya da ne kadar doğrudur? Bu ‘ülkeyi yönetenler’ bütün bunları hiç mi merak etmediler? Yeni Gündem Muhabirinin, (05.07.1987) Çorum Belediye Başkanı, Kılıcoğlu’na Peck’le yaptığı görüşmeye ilişkin sorduğu soruya aldığı cevap; “ben bu konu üzerinde açıklama yapmam gereken yere açıkladım. Bu konu üzerine konuşmayacağım” ama yine de “Amasya Belediye Başkanı’na sorulan sorular bana da soruldu” diyor. Bir ülke düşünün ki konsolosluk ta görevli bir kişi, görevli olduğu ülkede, o ülkenin çok hassas olduğu konuları şehir şehir gezerek, en ince ayrıntısına kadar araştıracak, bilgi toplayacak, parti İl Başkanlarına, Belediye Başkanlarına her türlü soruyu soracak ve sonucunda da bu gezdiği yerlerde olaylar tüm vahşetiyle baş gösterecek.

Bir tarafta Ajan Peck gezilerini ve görüşmelerini sürdürürken; diğer taraftan da, ırkçı-faşist ve gerici örgütler de halkı tahrik etmek için çalışmalarını sürdürüyorlar. Çorum’da Katliamın alt yapısını oluşturmak ve caniliklerine kılıf uydurmak için çeşitli bahaneler uydurularak halkı kışkırtmak ve galeyana getirmek için bildiriler hazırlıyorlar. 19 Mayıs “Gençlik ve Spor Bayramını” kutlama hazırlıkları sırasında gericiler Bayram töreninde kızların kıyafetlerini bahane ederek halkı kışkırtmak ve tahrik etmek amacıyla hazırladıkları bildiriyi dağıtıyorlar; İslamcı Gençliğin yayınladığı bildirinin bir kısmı: “Müslüman namusuna sahip çık. 19 Mayıs gösterileri adı altında yine namus bacılarımızın iffet ve hayâsına kahpece ve haince saldıracak bir gün geliyor. Yüreklerimizi parçalıyor, içimize kan akıtılıyor. Yine Müslüman evlâdı kan ağlamaya kâfir düzen tarafından soyularak, en müstehcen ve kepaze kılıkta teşhir edilecektir. Bin yıllık mübarek tarihimize bundan büyük bir leke sürülebilir mi? Kurtuluş Savaşında namusunu Yunan eli kirletmektense ölmeyi tercih eden mübarek ninelerimizin kemikleri sızlamaz mı? Ey Müslüman, düşün, süngüyle ana karnında çocuk çıkaran zihniyetle bu zihniyetin farkı ne? Namazını kıl, orucunu tut yeter; karışan mı var diyen gafil Müslüman sen de düşün… Düşün ki, haddini bilmeyenlere bildirelim hadlerini. Şu Hadis-i Şerifi asla unutma, haksızlık karşısında susan, dilsiz şeytandır. Ne mutlu canı ile kanı ile malı ile Cihad edenlere. İslamcı Gençlik.”

Milliyetçi Hareket Partisi’nin (MHP) önde gelen isimlerinden gümrük ve tekel eski bakanı Gün Sazak’ın 27 Mayıs 1980’de Ankara’da vurularak öldürülmesi üzerine, Çorum’la hiçbir ilgisi ve alakası olmamasına rağmen, Çorum’da da gerginlik tırmandırılır. 27 Mayıs Faşist güruhların Çorum’da Alevilere, solculara, devrimcilere ve demokratlara karşı, hazırlık yapıp saldırıya geçtikleri ilk gündür. Faşistler, Çorum’da da yeni bir Maraş katliamı yaratmak niyetindedir. MHP’li Gün Sazak’ın Ankara’da vurulmasını protesto etmek amacıyla Çorum’da saldırıya geçen faşistler “Kanımız aksa da zafer İslam’ın”, “Kana kan intikam” ve “Ya kan kusturacağız, Ya tam susturacağız” sloganlarıyla Alevilerin yoğun olarak oturdukları mahallelere doğru 28 Mayıs’ta saldırıya geçerler. Asıl hedef Alevilerin, solcuların-devrimcilerin ve demokratların yoğun olarak yaşadıkları Milönü mahallesidir. 29 Mayıs’ta saldırılar çevre il, ilçe ve köylerden de gelen faşistlerin katılımıyla daha da büyür. Cadde ve sokaklarda yürüyüşler “Kana kan, intikam” sloganlarıyla devam eder.

Saldırganların bir kolu, demokrat ve sol görüşlü Çorum Gazetesi’ne ve sol yayın satan Bahar Kitapevi’ne saldırarak tüm eşyalarını, malzemelerini dağıtır ve tahrip ederler. Saldırganların büyük bir kolu da, solcuların, Alevilerin yoğunlukta olduğu Milönü Mahallesine yönelirler. Faşist saldırgan güruhun başka bir kol’u da, Kuruköprü, Üçevler, Sigorta ve Mutluevler semtine yönelir. Bu saldırılarda güvenlik güçlerinin bir bölümü yansız kalırken, bazılarının da saldırganlara (faşist güruha) yardımcı oldukları halk tarafından bilinmektedir. Faşist güruh bu saldırıda 45 yaşlarında Servet Yıldırım isimli bir Canı katletmiş, Celal Erdoğan (öğretmen), Salih Yılmaz (öğretmen), Turan Kabakulak, Vedat Eliaçık, Hüseyin Şimşek, Sefer Eken, Sezai Güren, Neşet Aydın, Mustafa Nallıca Sadık Vasıfoğlu, Hasan Köse, Aşır Demirel isimli sol görüşlü kişilerde kurşunla ağır yaralanmışlardır. Yine Altınevler Semtinde evlerinin balkonunda oturan iki kız kardeşe silahla ateş edilmiş ve her ikisi ağır yaralanmışlardır. Bu semt ve mahallelerde birçok ev ve işyeri de tahrip edilerek yakılmıştır. 29 Mayıs Faşist güruhu durdurmak için, bedenlerini siper eden devrimcilerin savunma barikatlarını kurduğu ve direniş ateşini yaktığı ilk gündür.

Çorum Vali Rafet Üçelli, sokağa çıkma yasağı koyar. Ve devrimcilerin halkla birlikte savunma amacıyla kurdukları barikatların kaldırılmasını ister. Çorum Kalesi yakınındaki semtlerde oturan halkın kurduğu bir savunma barikatına saldırganlar silahla ateş eder ancak barikatı aşamazlar. Vali Rafet Üçelli barikatın kaldırılması için Jandarma Komutanı Yarbay Vural Güride’ye emir verir. Halk ise can güvenliklerini korumak için kurdukları barikatı kaldırmamakta direnir. Vali ve Jandarma Yarbay Vural Güride arasında geçen konuşma şöyledir: Vali: “Lütfen Ankara-Samsun Kara yolu trafiğe açılsın.” Yarbay Güride: “Sayın Valim yolu açmak için silah kullanmak zorunda kalacağız. Kan akar, bu da olayları tırmandırır.” Vali: “Her şeye karşın yol trafiğe açılmalıdır.” Yarbay Güride: “Kan dökülür, ben açamam sayın valim. Buyurun siz açın.”

Halk, her türlü baskıya rağmen barikatları kaldırmaz, toplu halde direnişe devam eder. Faşistler Çorum’da Mayıs ayı sonundaki saldırıda başarılı olamayınca, Haziran ayının ilk haftasında ikinci kez saldırı girişiminde bulunur. Milönü’ndeki barikatı aşan 19 AN 709 plakalı, kırmızı renkli Reno marka bir otomobil semti silahla boydan boya tarar. Yaralananlar olur. Semt halkı panik içindedir. Mahalleyi silahla tarayan otomobilin plakasının bir traktöre ait olduğu tespit edilir. Halkın büyük bir kısmında, Otomobilin içinde polislerin olduğu kanaati oluşur.
Faşist güçler ilk saldırıda, yenilgiye uğrayıp Maraş katliamına benzer bir sonuç alamayınca ikinci kez Haziran ayı ortasında tekrar saldırıya geçer. Faşist saldırılar şiddetli bir şekilde artarak devam ederken, İçişleri Bakanı Vekili Orhan Eren, Jandarma Genel Komutanı Org. Sedat Celasun’la birlikte Çorum’a gelirler. Çorum’da teşkilatı bulunan siyasi parti il yöneticileri, Çorum milletvekillerinin katılımıyla bir toplantı düzenlenir. Saldırı olayı değerlendirilir.

Çorum Valisi Rafet Üçelli’nin sunumu üzerine, Jandarma Genel Komutanı Sedat Celasun: “Biz gerekli yerlerden emir aldık. Milönü’ne tanklarla girip olaylara son vereceğiz” (Celasun’un burada olaylar dediği şey halkın devrimcilerle birlikte kurduğu barikatlardır. Celasun’un derdi saldırıları durdurmak değildir, onun derdi barikatları kaldırmaktır) dediğinde; Çorum CHP Milletvekili Ethem Eken, “nasıl olur paşam Milönü’ne tanklarla girmek neyi çözer? Bu daha çok kan dökülmesine neden olur. Belki bir Milönü hiçbir şey değil ama Türkiye’de 14 milyona yakın Alevi vatandaş yaşamaktadır. Milönü’ne tanklarla girip kan döküldüğünde tüm ülkede büyük olaylar çıkar” yanıtını verir. Sonuçta oluşturulan bir komite Milönü’ne giderek halkla görüşür.

Devrimciler ve semt halkı kurdukları barikatlarla savunmalarını kararlı sürdürmektedir. Kuruköprü, Sigortaevleri, Terlemezevler, Milönü, Kale, Esnafevler, Şenyurt, Bahçelievler, Karşıyaka, Nadık Mahallelerinde saldırılar devam etmektedir. Çorum halkı, saldırıların valinin ve Emniyet Müdürünün yanlı tutumlarından kaynaklandığını açık açık dile getirmektedir. Başta demokrat ve sol görüşlü Çorum Gazetesi olmak üzere basın olayı yerinde incelemekte, haber yapmaktadır. Yapılan haberler üzerine, Vali Rafet Üçelli ile Emniyet Müdürü Nail Bozkurt’un saldırganlardan yana olan taraflı tutumu (yanlılığı) artık gizlenemez olmuştur. Dönemin iktidarı tarafından istemeyerekten de olsa her ikisi görevden alınırlar. Devamında Yüksel Çavuşoğlu Çorum Valiliğine, Erdem Yurtsever’de İl Emniyet Müdürlüğüne atanırlar.

Faşistler köy yollarını kapatıp saldırılarını sürdürüyor, yaralanmalar ve ölümler hızla artıyor. Bütün bunlar yaşanırken, Özel Harp Dairesinin (Kontrgerillanın) sivil uzantısı “Ülkücü Gençlik”; halkı, Sosyalistlere, Alevilere ve Demokratlara karşı savaşa çağıran bir bildiriyi Çorum ve ilçelerinde dağıtmaktadır. Bildiri şöyle: “Büyük Türk Milleti, son bağımsız Türk Devleti üzerinde oynana hain oyunları, komploları, planları görmemek için artık kör, hatta hain olmak gerekir. Türk varlığını dünya üzerinden silmek isteyen emperyalist güçlerin yerli uşakları, komünistler, vatan hainleri, bölücüler, Türk Devleti’nin temeline dinamit koymak isteyenler ellerindeki Rus ve Çin yapısı silahlarla ne yapmak istemektedirler. Bu eli silahlı eşkıyalara karşı kesin tavrı almak, dur demek zamanı çoktan gelmiş, hatta geçmiştir. Kıymetli hemşerilerimiz, Müslüman Türk Milletini bataklığa sürüklemek isteyen, bölmek, parçalamak, yok etmek isteyen komünist cinayet çetelerine karşı uyanık olalım. Türk Devleti’ni yok etmek isteyen bu hain güçlere karşı yılmadan çekinmeden, canı pahasına mücadele veren ülkücü Türk Gençliği’ ne destek olalım. Büyük cihada hazırlanalım. Ülkücü Türk gençliğinin her ferdinin cesetleri birer birer çiğnenmedikçe bu mübarek vatan topraklarına komünizm girmeyecektir. Ülkücü Türk gençliği barış zamanı bir karıncanın ayağına basıp incittiği zaman bundan üzüntü duyacak kadar yufka yürekli olduğu gibi, aynı zamanda vatan hainleri için sokaklar dolusu idam sehpası dikecek kadar da gaddardır. Burası da böyle bilinsin. Bizi komünist kurşunları değil, milletimizin susuşu öldürüyor. Kanımız aksa da zafer İslam’ın. Yolumuz Allah’ın yolu.” Ülkücü Gençlik.

Bu bildiriler, Solculara, Alevilere ve Demokratlara yönelik saldırıları başlatmak için “Sünnileri” harekete geçirmeye yönelik Psikolojik harekâtın bir parçası gibiydi. Bu bildiriler; din ve vicdan özgürlüğü olduğunu iddia eden anayasaya rağmen devlet kurumları aracılığıyla tekçi “Sünni-Hanefi” politikalar doğrultusunda bürokrasinin ve hükümetlerin, kültürel ırkçı, inkârcı, baskıcı icraatları ile de uyuşuyordu. Kontrgerilla eylemlerinin paramiliter vurucu gücü olarak kullanılan “İslamcı” ve ülkücü gençlik Maraş’ta olduğu gibi Çorum’da da görev başındaydı.

Özel harp dairesine bağlı paramiliter örgütlerin dağıttığı bu bildirilerle, öyle bir ortam oluşturulmuştu ki, Çorum’da yaşam özgürlüğü ve can güvenliği kalmamıştı. Faşistlerin katliama hazırlandıkları valiye bildirildiği halde, ayrıca ülkücülerin halkı savaşa çağırdıkları bildiri ortadayken, “Çorum Vali’si ve emniyet önlem almaz. Tam tersine solcuların ve Alevilerin yoğunlukta olduğu semt ve mahallelerde operasyon başlatır. 100 e yakın insanı gözaltına alırlar. Faşistlerin örgütlü olduğu semtlerde operasyon başlatılmaz. Onlar çatılarda, tepelerde mevzilerini kurmakta, ağır makineli tüfeklerini yerleştirmektedirler. Ayrıca faşistler SSK hastanesini de üs olarak kullanmaktadırlar.

1 Temmuz Salı’yı Çarşamba’ya bağlayan gecedir. “Ya susturacağız, ya kan kusturacağız” sloganıyla ikinci katliam başlatılır. Terlemez Evler ile SSK Hastanesi civarında yerleştirilen uzun menzilli silahlarla solcu ve Alevi evlerine ateş açılır. Alevi, sol-devrimci ve demokrat görüşlü yurttaşların evlerine girişilen saldırılar sonucunda 4 kişi hayatını kaybeder. Artık Çorum’un üstüne kara duman çökmüştür. Semtin tüm telefon şebekeleri kesilmiş, haber alınamamaktadır. 2 Temmuz Çarşamba günü Çorum’un pazarıdır. Köylülerin Çorum’a alışveriş amacıyla yoğun olarak geldikleri gündür. Yollar maskeli ve silahlı faşistlerce tutulmuştur. Köylerden Çarşamba pazarına gelen tüm araçlar durdurulur, kimlik kontrolü yapılır, Alevi ve solcular alınarak kendi karargâhlarına götürülür. Elleri, ayakları ve ağızları bağlanarak işkence ederler. Pazara götürdükleri eşya ve ürünleri yağmalanır, araçları yakılır.

Günün bilançosu 4 ölü 10 yaralı, 50 ev ve işyeri tahrip edilerek yakılır. Bu gelişmeler üzerine vali sokağa çıkma yasağı ilan eder. 2–3 Temmuz günleri Solcular, Aleviler ve demokratlar sokağa çıkma yasağına uyarken, devlet destekli faşist saldırganlar ellerini kollarını sallayarak rast gele ateş eder, ev ve işyerlerini yakarlar. Her yerde arama yapılmasına rağmen, faşistlerin saldırı üssü olarak kullanıldığı mahallelerde güvenlik kuvvetleri hiç bir arama yapmaz. 4 Temmuz sabahı, vali bir gün önce koyduğu sokağa çıkma yasağını kaldırır.


Çorum’da Canice Katledilen Canlarımız. Baştaki Ahmet Doğan, ortadaki Veli Solmaz (Dede) yanındaki Süleyman Üreyen.

4 Temmuz Cuma günü faşistler Çorum’da sokağa çıkma yasağı kaldırıldıktan sonra uzun menzilli silahlarla topyekûn bir saldırıya geçtiler; ikinci bir Maraş katliamı yaratmayı amaçladılar. Cuma günü olaylar, TRT’nin Alaaddin Camiinin bombalandığı ve kurşunlandığı şeklinde yalan haberleri yaymasıyla doruk noktasına çıktı. TRT Çorum muhabiri bu haberi kendisinin yapmadığını söylese de, TRT polis kaynaklı olduğunu söylediği haberde ısrar eder. Aynı anda bütün camilerde benzer propagandalar yapılır. “Cuma namazı” sırasında bütün camilerden aynı anda birer kişi ayağa (birer faşist) kalkarak Alaaddin Cami’sinin “komünistler” tarafından bombalandığını söyler.

Hedef bellidir: Milönü semti Aleviler, Solcular ve Demokratlar! Bir anda Çorum’un tüm camileri “Komünistlere Ölüm” çığlıklarıyla boşalmaya başlar. Sigortaevleri, Terlemezevler semtlerinde başlayan saldırılarda bazı polisler de kalabalık faşist topluluklara öncülük ederler. Saldırgan faşistler, Alevilerin toplu olarak yaşadıkları Milönü ve Nadık semtine giremezler. Çünkü devrimcilerle birlikte halk barikatlar arkasında yoğun bir direniş sergilemektedir. Saldırganlar her seferinde barikatların ardındaki halk tarafından püskürtülür. Ancak saldırgan faşistler bu semtlerden uzak olan ve korumasız kalan mahallelere girerler. Bu mahallelerde halka zulüm uygularlar, yüzlerce ev çıkarılan yangınlar sonucu hasar görür. Aynı gün esir aldıkları biri kadın olmak üzere 10’a yakın insanı katlederler. O günün haberleri iç açıcı değildir. İskilip yolu üzerinde Yazı Mahallesinin çıkışında bir kadın 7 kişinin elleri bağlı olarak silahla öldürülmüş bulunur. SSK Hastanesinin morgunda 7 ceset bulunmaktadır. Ölü sayısı 17’ye çıkmıştır.

Polis panzeri ve arkasındaki üç sivil araba ile Çorum’da operasyona girişirler. Panzer, mahalleden geçerken hedef gözetmeden ateş açar. Hatem Dursun isimli hamile bir kadın ve Raif Erden kurşun yarasıyla yaşamını yitirir. Öğretmen Hüseyin Özdemir ağır bir şekilde, Tıp öğrencisi Süleyman Atlas’da kurşunla omzundan yaralanır. Panzerdeki polisler, Süleyman Atlas’ı alıp SSK Hastanesine götürmek isterler, ancak orada bulunan kadınlar “Aman çocuğu vermeyin, Bunlar SSK’ya götürüp orada öldürecekler” diye bağırırlar. Polisler zorla yaralı Süleyman Atlas’ı panzere alarak SSK Hastanesine götürürler. Bir gün sonra Süleyman Atlas’ın işkenceyle katledilmiş cesedi babasına teslim edilir.

27 Mayıs’ta başlayıp 6 Temmuz’a (1980) kadar süren katliamda 57 Alevi, Solcu, Devrimci, Emekçi canımız katledildi. 200’ün üstünde canımız yaralandı; Yüzlerce iş yeri ve ev tahrip edilerek yakıldı, yıkıldı. Çorum’da tam bir vahşet yaşandı ve bu vahşet binlerce ailenin göçüyle sonuçlandı. Diğer katliamlarda ve saldırılarda olduğu gibi, Çorum katliamında da devlet=ülkücüler ve gericiler el ele verdiler. Bu faşist zihniyete karşı, demokratlar, devrimciler ve Aleviler birlikte ortak hareket ettiler, ortak kararlar ve ortak savunma tedbirleri aldılar. Eğer barikatlar kurulup direniş ateşi yakılmasaydı, Maraş katliamından çok daha büyük vahşet, çok daha büyük bir katliam Çorum’da gerçekleşirdi. Zalim her yerde zalimdir, zalimleri kınıyorum ve lanetliyorum. Çorum’da devlet destekli faşist katliamda alçakça katledilen Canlarımızın, Yoldaşlarımızın anıları önünde saygıyla eğiliyorum. Ve faşist güruhu  durdurmak için savunma barikatlarını kurup direniş ateşini yakan ve bedenlerini siper eden devrimci yoldaşlarımızı ve halkımızı saygıyla selamlıyorum.

ÇORUM KATLİAMINI UNUTMA, UNUTTURMA! AŞK İLE.


Birinci Resim: Hatem Dursun, İkinci Resim: Raif Erden, Hatem Dursun ve Raif Erden 04.07. 1980 tarihinde panzerden açılan ateş sonucu katledildi. 28 Mayıs – 10 Temmuz 1980, Çorum Katliamını Unutma Unutturma! Halkların inançların düşmanı faşizmi affetme!

KAYNAKLAR.

1- Çorum Gazetesi, 23.07.1980.
2- Nokta Dergisi, Sayı: 22 (08.06.1986) .
3- Cumhuriyet Gazetesi, 02.06.198.
4- Sadık Eral, Anadolu’da Alevi katliamı, Yalçın Yay.
5- Gazi Eke, Yaz Mevsiminde Katliam ve Direniş, Nitelik Kitap Yayınevi.
6- İbrahim Satılmış, Barikatlar Düşerken, Hazırlayan Oktay Duman, Ozan Yayıncılık.
7- Mehmet Kabadayı, Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi Kitle Katliamları, Vesta Yay.

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Mehmet Kabadayı

2 Temmuz 1993, Sivas Madımak Oteli Katliamını unutmadık!

MEHMET KABADAYI

Published

on

“Dünya Çok Acı Çekiyor. Ama Kötü insanların şiddetinden değil, iyi insanların sessizliğinden.”  NAPOLEON.

Pir Sultan Abdal büyük bir Alevi Ozanı ve Alevi halk önderidir. “O Anadolu halkının bağrında açmış bir kızıl güldür.” Pir Sultan Abdal, 16. yüzyılda Osmanlı’nın baskıcı, inkârcı, soyguncu ve katliamcı yönetimine başkaldırmış liderdir. Pir Sultan Abdal, “Kadılar, müftüler fetva yazarsa/  İşte kement, işte boynum asarsa/ İşte kılıç, işte kellem keserse/  Dönen dönsün, ben dönmezem yolumdan” dediği için, Hızır Paşa tarafından asılarak katledilmiştir. O yaşamı boyunca zalimin karşısında asla geri adım atmamış, dik duruşunu darağacında da sergilemiş ve düşünceleri için, inancı için, halk için serini (başını) meydana koymuştur. Osmanlı, bu büyük halk önderini sadece darağacında katletmekle yetinmemiş, deyişlerini ve şiirlerini de yasaklamıştır. Ama tarihin akışının önünde kimsenin duramayacağı gerçeği Pir Sultan Abdal ile de bir kez daha kanıtlanmış; halkımız 400 küsur yıldan fazla bir süredir ki, Pir Sultan’ın deyişlerini, türkülerini, şiirlerini kuşaktan kuşağa aktararak söyleyegelmiş ve bu büyük önderi sahiplenmiş davasını ve ilkelerini benimseyerek bu günlere kadar gelmiştir.

 4 EYLÜL 1978 SİVAS!

2 Temmuz 1993’te Sivas’ta yaşanan Madımak Oteli Katliamı, 1980 öncesi yaşanan Sivas Katliamı’nı “gölgede” bıraktığı için, Sivas Katliamı denince, akla ilk olarak, Madımak Oteli katliamı gelmektedir. “Bütün toplulukları dağıtıla, bütün malları talan edile, bir tek ferdi canlı bırakılmaya…” denilen 1514 Tarihli İbni Kemal Fetvası uygulanmaya sokularak, 4 Eylül 1978 sabahı; “Ey Müslümanlar ne duruyorsunuz, Aleviler, komünistler namazdan çıkan Müslümanlara saldırdı, Müslümanlar katledildi” anonslarıyla Aleviler üzerine saldırılar başlar. Bu saldırılarda, ilk olarak yaşlı bir kadın, katledilir. Çok sayıda da insan yaralanır. Saldırganlar tarafından pazar yeri ve sokaklar, yıkılır, tahrip edilir, evler yakılır, yıkılır. Halk, şaşkınlık ve panik içindedir. Sıkılan kurşunlar altında, sığınacak yer için, sağa sola kaçar. Megafonlarla slogan atarak dolaşan saldırganlar, “Aleviler camiyi bombaladı, 300 dindaşımız katledildi, gün cihat günüdür” propagandasıyla, saldırılarına destek aramaya çalışırlar.

Bu yalan ve kışkırtıcı anonslara karşı çıkan bir Cami imamı, saldırganlar tarafından dövülüp etkisizleştirilir. Saldırılarda 10 Can katledilir, 100 Can’da yaralanır.  Saldırılar, 1000’e yakın işyerinin tahribi, talanı ve çok sayıda evin yakılıp yıkılmasıyla sonuçlanır. Saldırılarda Alevi mahallelerine (Alibaba Mahallesi) ambargo uygulanır, mahalleye giriş ve çıkışlar engellenir. Bu saldırılar yaşanırken, güvenlik kuvvetleri, ya etkisizdirler veya saldırganların işini kolaylaştıran bir tutum içindedirler. Bu arada suçlular izlerini kaybettirmişler, bunların yerine, her zaman olduğu gibi, evleri ve işyerleri yıkılan yakılan, talan edilen ve saldırıya uğrayanlar gözaltına alınmışlardır. Yapılan sözde yargılamalarda, hiçbir sonuç çıkmadığı gibi, saldırılar, Alevilerin ve devrimcilerin üzerine yıkılmak istenmiş, mağdurlar suçlanmıştır.

1 VE 2 TEMMUZ 1993’TE SİVAS’TA YAŞANANLAR!

Dönem 1991’de kurulan DYP-SHP koalisyon hükümeti dönemidir! Sivas’ta,  1–4 Temmuz 1993’te, Pir Sultan Abdal etkinliklerinin dördüncüsü düzenlenecektir. Pir Sultan Abdal Kültür Derneği yöneticileri, etkinlikleri demokrasi ve özgürlük yanlısı kesimlerin temsilcileriyle ortaklaşa yapma kararı alır ve bu amaçla, çeşitli demokratik kitle örgütlerine, yazarlara, ozanlara, sanatçılara çağrı yaparlar. Derneğin çağrısına çok sayıda örgüt, yüzlerce yazar, ozan ve sanatçı olumlu yanıt verir. Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’nin yöneticileri, Kültür Bakanlığı’nın ve Sivas Valiliğinin katkılarını da ister. Kültür Bakanlığı ve Sivas Valiliği, bu istemi olumlu karşılar ve mali katkı yanında, konaklama ve ağırlama konusunda da katkıda bulunulacağını bildirir. 4 günlük etkinlik programına katılmak için, 30 Haziran 1993 akşamı, ozanlar, yazarlar ve sanatçılardan oluşan yüzlerce kişi otobüslerle Ankara’dan Sivas’a hareket eder ve ertesi gün Sivas’a gelirler.

Sivas Kültür Merkezi’nin konferans salonunda yapılacak olan 1 Temmuz’daki program oldukça yoğundur.  Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’nin Genel Başkanı Murtaza DEMİR bir açış konuşması yapar. Devamında Sivas Valisi Ahmet KARABİLGİN ve yazar Aziz NESİN’de birer konuşma yapar. Saat 17.00’de Kültür Merkezi’nde Hasret GÜLTEKİN’in dinletisinden sonra, “Çağların Pir Sultanlarından Günümüz Pir Sultanlarına” başlığıyla düzenlenen panel başlar. Yazar – Gazeteci Sami KARAÖREN’in yönettiği panele, Asım BEZİRCİ, Prof. Dr. Afşar TİMUÇİN, Aydın ÇUBUKÇU ve Hüseyin GÜLKANAT panelist olarak katılırlar. Pir Sultan Abdal etkinliklerinin birinci günü, halkın ilgisi ve coşkusuyla noktalanır.

2 Temmuz Cuma günü program saat 10.00’da başlar. Etkinliği düzenleyen ekip, gün içindeki çalışmaların daha başarılı ve coşkulu geçmesi için hazırlıklarını tamamlamaya çalışır. Buruciye Medresesi’ndeki fotoğraf ve kitap sergilerine gösterilen ilgi aynı yoğunlukta sürer. Saat 14.00’de Kültür Merkezi’nde Arif SAĞ’ın dinletisinden sonra, “medya ve emperyalizm” paneli yapılacaktır. Hasan UYSAL’ın yöneteceği panele, Sami KARAÖREN, Raif TÜRK, Şükrü GÜNBULUT, Mustafa YALÇINER ve Soner DOĞAN da panelist olarak katılacaktır. Etkinlik programı devam ederken,  bazı Cami önlerinde ve yakınlarında birtakım gruplaşmalar görüldüğü ve bir saldırı olabileceği haberi fısıltı halinde yayılır. Irkçı-gerici örgütler, Malatya, Maraş, Elazığ, Çorum, Tokat, Kayseri gibi çevre illerdeki deneyimli militanlarını Sivas’a taşımışlar ve militanlar, Belediye’nin ve dini vakıfların yurtlarında konuk edilmişler.

Sivas halkının dini duygularını “tahrik”  etmek amacıyla katliamdan iki gün önce bir bildiri dağıtılmış! Katliamdan iki gün önce dağıtılan bildirilerden biri aynen şöyle: “Müslüman Kamuoyuna, Bismillâhirrahmânirrahim, “Peygamber, müminlere kendi canlarından ileridir. Onun hanımları da müminlerin analarıdır.” (Ahzâb:6) “Müminlere öz canlarından daha ileri olan Allah Resulü (S.A.V.)’ne ve O’nun temiz zevcelerine, Allah’ın beytine (Kâbe’ye) ve Kitab-ı Kur’an’a alçakça küfredilmekte ve müminlerin izzet ve namuslarına saldırılmaktadır. Dünyanın bazı bölgelerinde şeytan ve onun yandaşları olan emperyalist kâfirler, dinimize ve mukaddes değerlerimize dil uzatmaktadırlar.

Bunun başını ise satılmış, mürtet Salman Rüşdi köpeği çekmektedir. Bu şeytanî oyunlara karşı, izzetli ve duyarlı Müslümanlar yiğitçe mücadele ortaya koyarak, bu uğurda canlarını feda etmekten çekinmemişlerdir. Bu iğrenç oyunların bir uzantısı olarak ülkemizde de; Aydınlık gazetesi denilen bir paçavrada, mel’un Rüşdi’nin figüranlığına soyunan, dünya emperyalizminin gönüllü uşağı Aziz NESİN, aynı şekilde, Kur’an’ın korunmuşluğuna dil uzatmış, Hazret-i Peygamber (S.A.V.)’in aile hayatını (hâşâ) bir genelev ortamına benzetmiş ve ümmetin anaları olan hanımlarına (hâşâ) fahişe deme cür’etinde bulunmuştur.

Bu olay, dünyanın değişik yerlerinde kâfir devletler tarafından dahi kabul görmezken, basımına müsaade edilmezken, ne yazık ki laik ve ikiyüzlü T.C. Devleti tarafından yayımlanmasına izin verilmiş, ayrıca bunu kabullenmeyip protesto eden izzetli Müslümanlar, devletin polis ve jandarması tarafından coplanmış, kurşunlanmış, bir kısmı da hapishanelere atılmıştır. “Salman Rüşdi köpeği Müslümanlar’ın çok az olduğu kâfir bir ülkede korkudan sokağa çıkmaya bile cesaret edemezken, onun yerli uşağı Aziz Nesin köpeği, yanında kendisiyle beraber bir ekiple birlikte, şehrimiz Valisi tarafından davet edilip, şehirde adeta Müslümanlarla alay edercesine gezebilmektedir. Kâfirler şunu iyi bilmeli ki: İslâm’ın Peygamber’ini ve kitab’ın izzetini korumak için, bu uğurda verilecek canlarımız vardır.ü

Gün, Müslümanlığımızın gereğini yerine getirme günüdür. Gün, Allah (C.C.)’ın vahyi Kur’an-ı Kerim’e, Allah’ın meleklerine, Allah’ın Resûlü Hz. Muhammed (S.A.V.)’e, o’nun ailesine ve ashabına yöneltilen çirkin küfürlerin hesabının sorulması günüdür. İman edenler, Allah yolunda savaşırlar. Kâfirler de tagut yolunda savaşırlar. O halde şeytanın dostlarıyla savaşın. Çünkü şeytanın hilesi zayıftır.’ ( Nisa:76) “Galip gelecek olanlar, şüphesiz ki Allah taraftarı olanlardır.” Müslümanlar!  Aslında bu bildiri ileride olacakların da habercisidir.

Birinci bildiriye ek olarak, 1 Temmuz gecesi de başka bir bildiri de evlere dağıtılır: “Halkımıza Çağrı; “Müslüman halkın yaşadığı bu ülkede, İslam için binlerce şehit verilmiş bu topraklarda, bir kesim tarafından, ‘basın özgürlüğü, düşünce hürriyeti’ adı altında, Müslümanların kutsal değerlerine sözlü veya yazılı olarak kimse saldıramaz. “Biz Müslümanlar, canımız pahasına da olsa, bu değerlerimizi korumakta kararlıyız.” Müslüman halkımızdan bu konularda duyarlı olup, İslam’ın değer yargılarını alaya alanlara izin vermemelerini, ne pahasına olursa olsun bunu engellemeyi dini bir görev olarak bilmelerini, bu alçaklar karşısında susulduğunda, yarın mahşerde Allah’a nasıl hesap vereceğimizi düşünmelerini istiyoruz.

‘Müminlerin, Peygamberi kendi nefislerinden çok sevmeyi gerekir. O’nun eşleri, onların anneleridir…’ ( Ahzâb Suresi, Ayet: 6) ‘Ve kâfirlerin hesapları varsa, Allah’ın da bir hesabı vardır. Allah hesabı çabuk görendir.’ (Enfal Suresi, Ayet: 30)“ “Kâfirler istemese de, Allah nurunu tamamlayacaktır.” ( Saff Suresi, Ayet:8) “Not: Bu yazıyı okuyan, Allah rızası için çoğaltarak dağıtsın.” Müslümanlar! Dağıtılan bu bildirilerin yanında, etkinliklerin ikinci günü, Sivas’taki sağ eğilimli yerel basında (Hürdoğan, Bizim Sivas, Hakikat, Anadolu, Yeni Ülke, vb. Gazetelerde) halkı “tahrik” edici başlıklarla donatılmış haberler çıkar. Dağıtılan bu iki bildiriye ve sağ eğilimli yerel basında çıkan haberlere rağmen, devlet yetkilileri gerekli güvenlik tedbirlerini almamışlardır!

Bu kışkırtıcı bildirilerin ve ‘tahrik edici’ yayınların ardından, 2 Temmuz Cuma günü saat 13.00 sularında değişik camilerden çıkan yüzlerce kişi öncelikle etkinliklerin yapıldığı Kültür Merkezine doğru “tekbir” sesleriyle ve önceden hazırlanmış, sopalar ve çeşitli saldırı aletleriyle donanmış bir şekilde “Sivas laiklere mezar olacak”, “Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu”, “Sivas’ta yıkılacak”, “Şeriat gelecek”, “batıl zail olacak” sloganlarıyla saldırmaya başlarlar. Kültür Merkezi önünde yeteri sayıda güvenlik gücü yoktur, var olanlarda saldırıyı engelleyecek güçte değildir. Kültür Merkezi’nin camları, kapıları ve pencereleri kırılır. Ve nihayet Kültür Merkezi boşaltılır, içerdekiler güvenli yerlere götürülürler. Bu arada, yeni katılımlarla saldırganların sayısı on bine yaklaşır.

 

Saldırgan kitle, büyük bir hırsla Kültür Merkezi’nden Valiliğe yönelir. Valilik önünde toplanan binlerce saldırgan, “Vali istifa, Sivas size mezar olacak, şeriat gelecek, zulüm bitecek, yaşasın şeriat, Muhammed’in ordusu kâfirlerin korkusu, yaşasın Hizbullah, kahrolsun laiklik, şeriat isteriz…” sloganlarıyla valilik binasını taşa tutarlar. Saldırganlardan bir grup da Halk Ozanları Heykeli’ne yönelir ve heykeli, kazma ve balyozla parçalayıp yerlerde sürüklemeye başlar. İlerleyen saatler de sayıları 15 bine yaklaşan saldırganlar, oradan da kent dışından etkinlikler için gelen, yaklaşık 150 insanın kaldığı Madımak Oteline yönelirler.

Oteldekiler büyümekte olan tehlikeyi fark etmiş ve telefonla Sivas Valisini, Emniyet Müdürünü ve diğer siyasi yetkilileri arayarak önlemlerin arttırılmasını talep ederler. Ulaşılan her yetkili, “korkmayın, her türlü önlem alınmıştır” yanıtını verir! Ellerinde benzin bidonlarıyla Otel’in önüne gelen saldırganlar Otel’in camlarını kırarlar.  Saatler 18.00 civarıdır. Madımak Oteli’ne sığınmış yüzlerce kişi, pencerelerden saldırganların oteli yaktığını izlemekte, korku içinde kurtarılmayı beklemektedir. Karanlık çökmek üzeredir, elektrikler de kesilmiştir. Saldırganlardan kimileri, otelin önündeki arabaları ters çevirerek ateşe verirler, kimileri de lobinin olduğu ikinci kata çıkarak, gaz ve benzin dökerek sloganlar eşliğinde Otel’i ateşe verirler.

Gözü dönmüş caniler, Oteli yakmak için ellerinde benzin bidonlarıyla ve molotof’a benzeyen bir şeyle yürüyorlar. Bu azın güruha göz yumanları, seyredenleri ve aklayanları unutmadık unutmayacağız!

Alevler, otelin giriş ve alt katlarını sarmaya başlar. Sivas itfaiyesi gecikmeli de olsa yangın yerine gelir, ancak saldırganlar itfaiyecilerin çalışmasını engel olurlar. İtfaiye araçlarının su hortumlarını keserler, lastiklerinin havasını boşaltırlar. Bu engellemeler sonucunda, yangın Otel’i tamamen sarar. 8 saattir Otel içerisinde kurtarılmayı bekleyenlerin umudu tamamen tükenmeye başlamıştır. Yangın bütün Otel’i sararken, dışarıda gözlerini kan bürümüş canilere, güvenlik kuvvetleri tarafından müdahale edilmedi. Televizyon kameraları eşliğinde tarihin en vahşi katliamlarından birisi bizlere ve tüm dünyaya canlı yayınlarla izlettirildi.

Sivas’a davet edilen takviye kuvvetler (güvenlik güçleri) zamanında gelmez! Mevcutlar ve gelenler de yetersizdir. Gereken tedbirlerin alınmamasından dolayı, Madımak Otel’inin yakılması sonucu Asım BEZİRCİ, Nesimi ÇİMEN, Muhlis AKARSU, Metin ALTIOK, Hasret GÜLTEKİN’in içinde bulunduğu ikisi otel çalışanı olmak üzere 35 Can, (ikisi otel çalışanı) canice-hunharca devletin gözü önünde saldırganlar tarafından canice yakılarak katledildiler. Semahta düştüler türkülerin yanı başına! Katledilen 33 Can’ın en yaşlısı 66 yaşındaki Asım BEZİRCİ, en genci ise 12 yaşındaki Koray KAYA’ydı! Aralarında Aziz NESİN’in, Lütfü KALELİ’nin ve Arif SAĞ’ında bulunduğu 60 kişi  (Can)  Madımak Otel’i katliamında ağır yaralı şekilde kurtulur. Valilik akşam saatlerinde 2 gün sokağa çıkma yasağı ilan eder. 2 Temmuz 1993 tarihi, o dönemin siyasi iktidarı için utanç verici bir tarihtir!

Sivas Madımak Otel’inde Katledilen Canlarımız

3 TEMMUZ 1993 GÜNÜ SİVAS MADIMAK OTEL’İ KATLİAMIYLA İLGİLİ GAZETE MANŞETLERİ VE HABERLERİNE KISACA BİR BAKALIM:

Hürriyet Gazetesi: Sivas’ta ‘Aziz NESİN’ isyanı manşetiyle; “Aziz NESİN’in ‘Bin yılık Kuran’a neden inanayım. Bu yüzden Müslüman değilim.” İçişleri Bakanı Gazioğlu: “Olaylara heykel neden oldu”, “bugün 13.30’da Cuma namazına müteakip kent merkezinde Pir Sultan Abdal törenleri ve açılışı yarın yapılacak Pir Sultan Abdal’a ait heykel sebebiyle halk galeyana gelmiş, maalesef hepimizin bildiği müessif olaylar meydana gelmiştir.” 

 Sabah Gazetesi: Alevi-Sünni çatışması yok manşetiyle; “Pir Sultan Kültür ve Sanat etkinlikleri için Sivas’a gelen Aziz NESİN’in bir gün önce yaptığı konuşmada ‘Kuran’ın devri bitmiştir’ demesi tahriklerin gerekçesi oldu. Cuma namazından çıkan bazı gruplar ‘Kur’an’a uzanan eller kırılsın’ diye slogan atıp yürüyüşe geçerek Vilayet önünde toplandılar.” Milliyet Gazetesi: Olay konuşma manşetiyle; “Aziz NESİN olaylara yol açan bir gün önceki konuşmasında Türk milletinin yüzde altmışının aptal, tamamının da korkak olduğunu söylemişti”, diyerek manşet atmıştı.

Türkiye Gazetesi: “Aziz NESİN’in 1400 yıl önce yazılan Kuran geçersizdir” sözleri halkı galeyana getirdi… Sivas’ta fitne: 35 ölü” Pir Sultan Abdal şenlikleri için gittiği Sivas’taki konuşmasında İslamiyet’e ağır hakaretler yağdıran Aziz Nesin’i binlerce kişi şiddetle protesto etti.” İhlas Haber Ajansı (İHA): “Pir Sultan Abdal Şenlikleri için Sivas’a gelen Aziz NESİN yaptığı konuşmadan İslamiyet’e hakaret edince Sivas karıştı. Olaylarda 35 kişi hayatını kaybetti. 14’ü güvenlik görevlisi olmak üzere 60 kişi de yaralandı.”

Meydan Gazetesi: “Aziz NESİN’in konuşması halkı galeyana getirdi; Sivas’ta ayaklanma: 35 ölü. “Yazar Aziz NESİN’in Pir Sultan Abdal kültür etkinliklerinde yaptığı konuşmada “Ben dinsizim” demesinden sonra galeyana gelen on bin kişi kültür merkezini taşa tuttu ve Nesin’in kaldığı Madımak Oteli’ni ateşe verdi. Yanan otelde 35 kişi dumandan zehirlenerek ölürken çıkan olaylarda dördü polis 145 kişi yaralandı.” Evet, görüldüğü gibi boyalı basın diye tabir ettiğimiz ve her süreçte egemenlerden, komprador sermayeden, faşizmden ve gericilikten yana olan gazeteler bu insanlık tarihinin en vahşi katliamlarından birisini olay olarak tanımlayıp, sadece Aziz NESİN’in yaptığı konuşmaya karşılık halkın tepkisi olarak kamuoyuna anlattılar.

MADIMAK OTEL’İ KATLİAMININ ARDINDAN SİYASİLERİN SARF ETTİĞİ SÖZLER TARİHİN HAFIZALARINA YAZILDI; SİYASİLERİN SARF ETTİĞİ SÖZLERE KISACA BİR BAKALIM: 

Dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman DEMİREL: “Halkla güvenlik güçlerini karşı karşıya getirmeyin” diyerek ilgilileri uyarıyordu. Kastettiği “halk” oteli kuşatıp Canlarımızı diri diri yakan faşist, gerici, ırkçı, güruhtu! DEMİREL,  şu açıklamaları yapıyordu: “Olay münferittir, ağır tahrik var, bu tahrik sonucu halk galeyana gelmiş… Güvenlik Kuvvetleri ellerinden geleni yapmışlardır. Karşılıklı gruplar arasında çatışma yoktur. Bir otelin yakılmasından dolayı can kaybı vardır. Devlet bu tür olaylarda aşınmaz.” Gerçi Süleyman DEMİREL, politik yaşama kazandırdığı, “Bana sağcılar suç işliyor dedirtemezsiniz” şeklindeki veciz sözü ile tarafını çoktan belirtmişti.

DYP-SHP Koalisyon Hükümeti’nin Başbakanı Tansu ÇİLLER: “Çok şükür, otel dışındaki halkımız bir zarar görmemiştir” diyordu. Hatta daha sonra TBMM’de yaptığı bir konuşmada da Van’da yakılan bir oteli, Madımak Oteli ile karıştırmış ve “Bir vatandaş, sigortadan para almak için sigortalı oteli yakmıştır” diyordu.  İçişleri Bakanı Mehmet GAZİOĞLU saldırı ve katliamı: “Aziz NESİN’in halkın inançlarına karşı bilinen tahrikleriyle halk galeyana gelerek tepki göstermiştir” şeklinde ifade ediyordu. DYP-SHP Koalisyon Hükümeti’nin Başbakan Yardımcısı Erdal İNÖNÜ:  “Merek etmeyin bütün tedbirleri aldık” diyordu. Muhalefet Partisi (ANAP) Lideri Mesut YILMAZ; “Bir futbol maçında da bu kadar insan ölebilirdi” diyordu.

DAVA SÜRECİNDE NE OLDU?

Soruşturma ve yargılamanın gelişimi şöyledir:  Sayıları 10–15 bini bulan saldırgandan ancak 35 kişi,  gözaltına alınmış, daha sonra artan toplumsal tepkiler sonucu, gözaltına alınanların sayısı 190’a çıkmıştır. Gözaltına alınanlar hakkında “Sivas Cumhuriyet. Başsavcılığı, 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasasına muhalefetten dolayı soruşturma başlatmış ve Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde kamu davası açmıştı, bu mahkemede görülen davada, 190 kişiden 124’ü tutuklanmış, geri kalanlar serbest bırakılmışlardır.

Devamında, Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi 23. 08. 1993 gün, 1993/302 Esas, 1993/315 kararıyla, kamu güvenliği yönünden davayı Ankara Asliye Ceza Mahkemesine gönderir. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 1993/1185 E. Kararıyla dava Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne (DGM’ye) gönderilir. Sivas Cumhuriyet. Başsavcılığı, ayrıca 22. 07. 1993 gün ve 1993/2212 Hz. Sayılı iddianamesiyle Sivas Ağır Ceza Mahkemesi’nde dava açar. Mahkeme de kamu güvenliği nedeniyle dava dosyasını Ankara Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderir. Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesi de, oluşumunun DGM’yi ilgilendirdiği gerekçesiyle 11. 10. 1993 gün, 1993/169 E. 1993/150 sayılı kararıyla davayı Ankara DGM’ye gönderir.

Sivas İli, Kayseri DGM kapsamındadır. Bu yüzden, Kayseri DGM Savcılığı da soruşturma başlatır. Sonra 25. 08. 1993 gün, 1993/175 Esas, 1993/197 sayılı kararıyla davayı kamu düzeni bakımından Ankara DGM’ye gönderir. Ankara DGM, kendisine gönderilen dava dosyaları hakkında 27. 10. 1993 tarih ve 1993/129 Esas, 1993/109 sayılı kararıyla görevsizlik kararı verir. Böylece Mahkemeler arasında uyuşmazlık sonucu dava dosyası Yargıtay’a gider. Yargıtay 16. Ceza Dairesi de 08. 11. 1993 gün ve 1993/11824 Esas, 1993/11804 sayılı kararıyla Ankara DGM’nin yetkili olduğuna karar verir.  Ankara DGM, gerek Asliye Cezada açılan davaların dosyasını, gerekse Ağır Ceza Mahkemesi’nde açılan dosyayı 1993/106 Esas kararıyla birleştirir.

Sonuçta dava, Ankara 1 No’lu DGM’de açılır. Ankara 1 Nolu DGM’ye sunulan iddianame olayların nedeni, “şenliklere katılanlar” olarak gösterilir. Aziz Nesin’in şenliklerdeki varlığı “eylemin hazırlayıcı sebepleri” arasında sayılır.  İddianamede Şu İfadeler Yer Alır:  “Aziz Nesin’in İslam Dini’ne karşı tutum ve davranışları ve de açıklamaları, kapalı bir salonda düzenlenen toplantıda terör örgütü militanları için saygı duruşunda bulunulması, eylemin hazırlayıcı nedenleri arasında sayılabilir.” DGM Savcısı Nusret Demiral dava daha sonuçlanmadan, “olayda örgüt yok, tahrik var” açıklamasını yapar. Devam eden davanın karar metninde de Nusret Demiral’ın açıklamasına paralel bir yaklaşım vardır.

 

Gerekçeli kararda Aziz Nesin vurgusu vardır:  …Sivas olaylarının devlete ve laik düzene yönelik olmadığı, Aziz Nesin’in Şeytan Ayetleri Kitabını yayınlamasına duyulan öfke, kin ve nefretin oluşturduğu tahrik sonucu ve Aziz Nesin’e yönelik bir eylem olduğu belirtilir. 26 Aralık 1994’te karara bağlanan dava sonucunda, 22 sanık hakkında 15’er yıl, 3 sanık hakkında 10’ar yıl, 54 sanık hakkında 3’er yıl, 6 sanık hakkında 2’şer yıl hapis cezası verilir. 37 sanık hakkında da tahliye kararı verilir. Müdahil avukatlar, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını “taraflı, hukuka ve adalete aykırı” olarak niteleyerek, ayrıntılı bir savunmayla temyize götürürler.

Yargıtay 9. Ceza Dairesi katliamın “Cumhuriyete, laikliğe ve demokrasiye yönelik olduğunu” belirterek Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını esastan bozar. Ankara 1 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi, Yargıtay’ın bozma kararına uyarak yargılamayı yeniden başlatır. 28 Kasım 1997’de açıklanan kararda, 33 sanık Türk Ceza Yasası’nın 146/1 Maddesine göre idam cezasıyla, 14 sanıkta 15 ile 20 yıla kadar değişen hapis cezasıyla cezalandırılır.

Yargıtay 9. Ceza Dairesi 24 Aralık 1998’de hapis cezalarını onar. 33 idam cezası ise usul noksanlıkları nedeniyle bozar. Şubat 1999 tarihinde usul eksikliklerinin giderilmesi için başlayan yargılama sonucunda 16 Haziran 2001’de 33 sanık Devlet Güvenlik Mahkemesi’nce yeniden idam cezasına çarptırılır. 2000 yılında idam cezasının yürürlükten kaldırılmasıyla idam cezasıyla cezalandırılan hükümlülerin cezaları müebbet ağır hapis cezasına çevrilir.  Uzun süren davalar, temyizler, müdahil avukatların talepleri yıllarca devam etti. Sivas Madımak Oteli davası 21 yılın ardından zaman aşımı gerekçesiyle düşürüldü!

SİVAS; 4 EYLÜL 1978 VE 2 TEMMUZ 1993 MADIMAK KATLİAMINI UNUTMA UNUTTURMA! AŞK İLE.

KAYNAKLAR:

1- Pir Sultan Alevi Kültür Derneği Arşivi.

2- Sivas Kitabı, Edebiyatçılar Derneği Yayını.

3-  Lütfi Kaleli, Sivas Katliamı.

4- Mehmet Kabadayı, Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi Kitle Katliamları, Vesta Yay, 2015.

 Mehmet KABADAYI.

İletişim: Mehmet_k.34@hotmail.com

Continue Reading

Mehmet Kabadayı

Toplumsal değerlerimiz alt üst ediliyor

AleviNet

Published

on

“Kapitalizm tiksinti vericidir, çünkü o savaş, zam, zulüm, yoksulluk, rant, rekabet ve ikiyüzlülük üretir” FİDEL CASTRO.

Kapitalizmi (moda deyimiyle liberalizmi) kısaca anlatmak ister isek: Kapitalizmi iyi incelerseniz içinden faşizm çıkar. Kapitalist efendilerce de milliyetçilik kutsal bir değer olarak takdim edilir. (bizim dünyamızda kutsal olan insanın kendisidir) Kapitalizm, doğayı yok eder ve gölgesini satamadığı ağacı keser… Bu manada LENİN diyor ki; “Kapitalizm iktidarda kaldıkça; değil yalnız toprak, değil yalnız insan emeği, değil yalnız insan kişiliği, değil yalnız vicdan, değil yalnız aşk, değil yalnız bilim, her şey, her şey alınıp satılacaktır…” Kapitalist toplumlarda bireysel yaşam tarzı dayatıldıkça manevi değerlerin yerini maddi değerler alır ve toplumsal değer yargıları kökten sarsılıp erozyona uğrar. Değer yargıları yıpranıp bozulan bir toplum, başka toplumlara özenti içine girer, aslını ve benliğini kaybeder, kendi özüne yabancılaşıp başkalaşır.

Toplumları ayakta tutan ve onu geleceğe taşıyan değerleri vardır. Toplumsal değerler, genel anlamda davranışlarımıza rehberlik eden ilkelerimizi ve inançlarımızı içerisinde barındırır, bireysel davranışımızı şekillendirir, yönlendirir, düşünce ve eylemlerimizi etkiler ve bizlere yön verir. Toplumsal değerleri içselleştirip benimseyen ve davranışları ile sergileyen kişi dava insanı niteliği kazanır. Dava insanı iki şeyi asla yapmaz; toplumu manipüle edip aldatmaz. Çünkü manipülasyon ve aldatmak insan onuruna yapılmış en çirkin saldırıdır. Dava insanı toplumu manipüle edenlere ve aldatanlara karşı mücadele eder. Dava insanı hak olanı savunur, bütün haksızlıkları ve çirkinlikleri ret eder.

Toplumlar için değer yargıları kadar tarihini bilmekte çok önemlidir, “tarih, bir toplumun hafızasıdır, tarihini bilmeyen toplumlar, hafızasını kaybeder.” Geçmişini bilmeyen bir toplum, geleceği ile ilgili sağlıklı adımlar atamaz. Tarihin yol göstericiliğinden yoksun kalan birey sonsuz bir şimdinin ve belirsiz bir geleceğin karanlık sokaklarında sık sık yolunu kaybeder. Devamlı başkaları tarafından manipüle edilir. Kapitalist sistemin en güçlü ve aynı zamanda en zayıf yanı tarihle ilişkisidir. Çünkü Liberal ideolojinin mihmandarlığında tarihsiz bir toplum ve birey hedefleyerek, hafızasız, haliyle tüm direnç noktalarından arındırılmış bir toplumsallığı amaçlar.

Evet, tarihin belirli dönemeç noktaları vardır, içinde yaşanılan anda bunlar kolayca fark edilemeyebilir. Ancak olayların gelişimi incelenip araştırıldığında herhangi bir gelişmenin başlangıcı ya tam olarak ya da yaklaşık olarak tespit edilebilir. Yanlışa düşmemek için geçmişte ve günümüzde yaşanılanları iyi analiz edip sorgulayabilir ve yüzleşebilir isek, işte tam o zaman geleceğe dair sağlıklı çözümler üretebiliriz. Bütün olaylar bir zincirin halkaları gibi birbirine bağlıdır, önceki olayı bilmez isek sonraki olayı da kavrayamayız. Bu güne kadar yapılan yanlışlarla yüzleşmeden de değiştirme gücüne sahip olamayız…

Hakikati ve tüm toplumsal değerleri ters yüz ve alt-üst etmek vicdansızlıktır. Kendi bireysel çıkarını ön planda tutup toplumsal değerlerin içini boşaltanlardan ve göz yumanlardan da uzak durmak gerekiyor. Hedefe varmak için her yol mubahtır diyen omurgasız, ilkesiz, sorumsuz ve vicdansız kişiliklerden toplumsal değerlere katkı sağlaması beklenemez. Bu tür insanlardan toplumsallık adına bir şey beklemekse sadece ve sadece yarınları hüsrana uğratmaktan başka bir işe yaramaz! Büyük düşünür SCHİLLER Diyor ki; “Böcek olmayı kabullenenler, ezilince şikâyet etmemelidirler.” Evet, demokratik ilkeler ışığında, onurlu dik duruşla, toplumsal değerlerimize sahip çıkılım, ters yüz ve alt üst edilmesine karşı çıkalım…

Sonuç: Yol bilmez, sosyoloji bilmez, tarih bilmez, cehalet beynini, sistem vicdanını teslim almış, kendi menfaat ve çıkarı için toplumu manipüle edenler, asimilasyona aracılık edenler ve göz yumanlar, toplumsal değerleri çürütüp içini boşaltanlar, özünü kaybetmiş devşirmeler, vicdanını kiraya vermiş dalkavuklar bir gün ama bir gün mutlaka deşifre olacaklardır! Aşk ile.

İletişim: Mehmet_k.34@hotmail.com

Continue Reading

Mehmet Kabadayı

Kendini bilmek

AleviNet

Published

on

“Bir toplum gerçeklerden ne kadar uzaklaşırsa, gerçeği söyleyenlerden o kadar nefret eder.”
George ORWELL.

İlkeli, ahlaklı, onurlu ve erdemli yaşamın bir bedeli vardır. Bu yaşam biçiminin bedeli ne olursa olsun, önce kendini bilmek esastır. Bir insanın özünü bilmesi demek, kendisini bilmesi demektir…

üyüklerimiz; “sen seni bilirsen Hakk-ı Hüda’sın, sen seni bilmezsen Hakk’tan cüdasın” derlerdi. Çünkü kendini bilmeyenin, yaşamı, iyiliği, sevgiyi, saygıyı, onuru ve ruh temizliğini yani güzelliğe dair ne varsa bilmesi mümkün değildir. Kendisini bilmeyen ve idrak etmeyen kişilikler pandora kutusu gibi kötülüğü ve çirkinliği sembolize ederler. Evet, öncelikle kendin olmak için de samimi olmak gerek, samimi olmadan hiçbir mücadelen gerçekçi ve inandırıcı olmaz…

Zifiri karanlıklara ışık olmak isteyen, nice bilgeler ve düşünce insanları, ilkesiz, kendi olmaktan çıkmış, onurunu çiğnemiş ve kararmış vicdanlara, kendilerini kutsal bir ışık olarak yakıp, insanlığın yüce erdemine ulaştılar. Marifet ve hakikat aşkıyla mayalanmış bir yaşam öğrenme, bilme ve anlama sırrına ulaşmış özgün bir yaşamdır. Evet, önce kendin olursan, geçmişinin ve gelecekte seni bekleyen güzelliklerin ve çirkinliklerin farkında olursun. DERVİŞ buna; “bilmek yaşamın farkına varıp anlamlandırmaktır” diyor. Unutma; Gerçekleri görmezden geldiğin sürece kendini bilme erdemine ulaşamazsın…

Hakikat aşkıyla harmanlanan bir yaşamın, bilmek ve anlamak noktasında insanı özgürlüğe götüreceği kesindir. Özgürlük arayışında, insanoğlu şimdiye dek kendisini çevreleyen ve kuşatan doğa yasaları, gelenek ve göreneklerle ilişki ve çelişki içinde olmuştur. Bu ilişki ve çelişki ikilemi onun anlama ve bilme edinimine yöneltmiştir. Bugün yaratılan bu değerler insanlığın maddi ve manevi değerlerinin toplamını kapsamaktadır. Bu da bir anlamda insanlığın özünü teşkil eder. İnsana hayat veren pınarların kuruduğu, duyguların erozyona uğradığı günümüzde insani değerlerden uzaklaşan insanın kendini bularak, özündeki güzelliğe yeniden ulaşmaya ihtiyacı var…

Hızla büyüyen teknoloji çılgınlığı ve kapitalist sistemin insanı içine sürüklediği derin bunalım ve kendine güvensizlik, kişiyi bağımlı bir kölelik ortamına itip, bilmek ve anlamak yerine plansız, hedefsiz ve pusulasız bir kişilik konumuna sokmuştur. Böylece onu kapitalist sistemin dayattığı “muazzam” yaşamın etkisinde büyük ölçüde bırakmıştır. İnsanın kendini değersiz, moralsiz ve acılar içinde hissetmesi bununla ilintilidir. İçine düştüğü anlamsızlık tapındığı ilahları da çok yüceltmesi günahkâr duygularla bağıntılıdır. Kişinin çok tapınıp, kendine efendiler yaratması da bundandır.

Nebiler, putlara tapınmanın insanın köleliği olduğunu belirtirler. Onlar putperestin bir küçük odun parçasıyla bu işe başladığının farkındadırlar. Putperest bu odun parçasının yarısıyla bir ateş yakar ve ekmek pişirir, diğer yarısıyla da put yapar. Sonra da eliyle yaptığı bu puta, kendisinden üstün bir şeymiş gibi taparmış. Çünkü bütün gücünü harcadığı bu odun parçası güç kazanmış; kendisi ise zayıflayıp, tükenmiştir. Bugün bu odun parçasının yerini kapitalist sistemin kirli çarkları almıştır. Bu kirli çarkların dişlisi haline gelen insan kendine yabancılaşarak öz değer yitimine uğramıştır. Onun için artık insanca olan en değerli şeyler kar (meta) amacına güdümlemiştir. O kapitalizmin kirli çarkları içinde daha çok kazanmak istemektedir, kazandıkça da emeği sömürmektedir doğayı kirletmektedir. Onun dünyasında paylaşmak, ilkeli, erdemli, ahlaklı olmak ve bilgiyle özgürleşmek kavramları anlamlarını yitirmiştir artık!

Bu nedenle, insan kendini arayıp, yeniden tanımalıdır, İnsanın kendini tanıyıp anlaması için, ilk önce kendisiyle büyük savaşım verip, kafasındaki hapishaneden kurtulmalıdır, Verilecek bu büyük savaşım kişiyi bilme ve idrak etme noktasında özgürleştirecektir. Kişi kölelik zincirlerini kırıp, özgürleşme yolunda bir adım atma noktasında kararlı olduğunda, yeni bir başlangıç yapacaktır. Her başlangıç kendine ulaşmadır aslında. Şunu da utmayalım ki; hakikat arayışında yapılan başlangıçlar ancak içi doldurulursa anlam kazanır, aksine tekrardan öteye gitmez.

Onun içindir ki gerçekler acı da olsa hakikate ulaşmayı hedeflemeliyiz. “Gerçeği arayan önce durgun bir deniz gibi temizlemesi gerekir” diye anlamlı bir söz vardır. Bu bağlamda bakıldığında kirlenmiş, ilkesiz, erdemini yitirmiş kötü ve köle ruhlu kişiliklerle sonuç almak başarı elde etmek mümkün değildir. Büyük düşünür Erich FROMM diyor ki; “erdem ve ilke, insanın kendi varoluşuna karşı sorumluluğudur.” O nedenle ne pahasına olursa olsun ilke ve erdemden vaz geçilmemelidir.

Evet, kendimizi bilip hakikat aşkıyla özgürlük bilincine varırsak ilkenin ve erdemin mutluluğuna ulaşırız. O zaman ne kimsenin kölesi oluruz ne de kendimize “tapılacak” efendiler yaratırız… Aşk İle.

Mehmet KABADAYI

İletişim: Mehmet_k.34@hotmail.com

Continue Reading
Advertisement

HAFTANIN EN ÇOK OKUNANLARI